Tag Archives: Martini

The Torino Temple of aperitivo returns to Belgium with a spectacular lineup of Negronis

Last year in Ghent, Martini's Caffè Torino was a happy discovery for many visitors. The Italian style aperitivo bar focussed uniquely on Martini's recent re-interpretation of vermouth accompanied by succulent side dishes. In short, a place where you inevitably lost track of all time, aperitivo all night long! This year, 30th of March until the 24th of April, Torino lands in Antwerp transformed into a total Negroni bar with a dozen different style Negronis. Torino's opening night features none other than Naren Young from Dante NYC (voted one of the 50st best bars in the world) behind the bar.

Ever tried Martini’s Rubino and Ambrato vermouth? You should, they’re great. Ever tried a Negroni made with one of them? You should, they’re great! If Negroni is your thing you should definitely visit Caffè Torino – the first Belgian Negroni Bar – this April in Antwerp, here’s why:

Caffè Torino - Martini - Gent, Belgium - 28/06/2016
Well, she’s not the (only) reason, but it helps doesn’t it? 😉

Negroni around the world

‘Play with time’ is one of Torino’s mottos and they take this quite literally. They asked 6 famous bartenders to produce their signature Negroni for the menu of Torino. 6 Famous bartenders from 6 different countries…6 different time zones even. Get the gist?

Including Naren Young from New York, you will be able to choose a Negroni from Chili, Bologna, Indonesia, Dubai or Singapore. I can’t wait to try a Negroni Singapori! It sounds delicious. The Negroni, of course, is a very versatile cocktail. So much, actually that we’ve asked ourselves before what really does make a Negroni, a Negroni? At the very least we’re expecting a lot of diversity. Now, apart from these great international Negroni twisters, there’s also part of our Belgian pride, happy to conjure the Count’s favourite libation.

Venuez Hospitality Show 2016 - Parkloods - Antwerpen - 21/03/2016
Pretty sure this is Bologna! 😉 Daniele Dalla Pola serving his Bolognesi. Beware people, at first the people from Bologna conquered the world with spaghetti, now with Negroni!

Belgian Negroni of The Future

Since Torino lands in Antwerp, they have asked 4 Belgian bartenders to come up with their interpretation of “the future Negroni”. So each week the menu will feature one Belgian special made by: Charly Lebrun (Bistro Des Anges), Didier Van den Broeck (Dogma), Jurgen Lijcops (Bar Burbure) or Manuel Wouters (SIPS). I’m always very curious about “future” interpretations considering how much so many classics have changed over time. Indeed, as far as my opinion is concerned the current recipe we use today for a Negroni is definitely not the recipe from the 1920’s. So trying to project today’s recipe into the future is definitely not easy. Then again it’s always fun to see the bartender’s creativity gone wild.

There’s food and it’s Italian!

Now this should be self explanatory. It’s food and it’s Italian. If you don’t like Italian food there must be something wrong with you, really, you fell down the stairs and can’t chew properly anymore or something. You took on a hobby of fire eating and torched your tongue or it was removed by terrorists during your annual holiday in Aleppo. Italian food is great and if it only resembles a tiny bit of last year’s food, it will be delicious! Pulpo for the win!! Food is provided for by Francesco & Julia, two well known ‘Italo-Antwerpians‘!

aperitivo torino pulpo
The battle was fierce, but in the end she won! Pulpo, Caprese with filled tomatoes and I think chestnut and mushroom cream on toasted ciabatta. This was absolutely delicious!


That’s basically the only thing you should remember. It’s the opening hour of the bar, 16:00hrs. The adres is 2 Sint-Antoniusstraat, Antwerp. We’ll be there at the opening night, if you want to meet me, I’ll be the guy with 7 different Negronis and a plate full of pulpo in front of him, tasting and tasting and tasting and tasting… 😉 Yummy!

torino invitation
If you’re lucky you might get an invitation like this.

Negroni Wars

On a sidenote and for those interested, we notice a possible upcoming Negroni War here. In the red corner you have Gruppo Campari, being the first brand claiming the Negroni as their own and in the blue corner you now have Bacardi-Martini deducing (somehow correctly) that if an amaro can claim a cocktail, so can the vermouth in it! Please people, let personal taste prevail, so do we and nobody stops you from being a diplomat and make your Negroni with Rubino and Campari!

Practical information

Caffè Torino

Sint-Antoniusstraat 2, Antwerp

Thursday 30th of March – Sunday 23rd of April

Open every Thursday, Friday and Saturday at 16:00

Including Shopping Sunday (2nd of April)

Ciao and cheers!



How do you like your vermouth?

If somebody offered us a vermouth and asked: "Italian or French?" We would probably answer: "A Savoyan". Because that's where they come from, the former Duchy of Savoy. Or was it Germany? And more importantly where are they now? Italy, France? Yes and Spain and a little bit everywhere actually, even Belgium has one. Vermouth is fantastic, but instead of the countless classic cocktails you can make with it or mix it with tonic, you can also drink it differently.

In most cases, years ago, when you asked somebody what vermouth is, you got the following common knowledge: ” Oh well, erm… let’s see. It’s an Italian fortified wine with lots of herbs and stuff, very nice. Oeh! And the French have a drier, white version of it. Excellent in fish sauces.” Fast forward a couple of years and the more savvy, suave and sartorial bartenders twisted their waxed moustaches and added passionately – with twinkling eyes – the following facts: it all started in the thriving city of Turin in the late 17OO’s with a gentleman called Antonio Benedetto Carpano who made it into the wonderful aperitif which we all know today. The name comes from the German word “wermut” which means ‘wormwood’ in English and is one of the defining ingredients of the drink. Etc, etc, …

Wormwood aka Absinth or Alsem

This is all true and you’re somehow fine with it, until after a while you realise something is gnawing at you. Why would an Italian spirit vendor name his invention after the French pronunciation of the German word for one of the herbal ingredients in it. He could have called it “Assenzio”, no? Or “Vino Assenzio”. He didn’t, this later came to be the name for absinthe, you know the drink made of… yes, wormwood (officially called ‘artemisia absinthium’). Still with me?

So, why did he call it ‘vermut’? Well, we’ll never know, but the following is how we like to see it. Mister Carpano didn’t invent his drink, but rather made a personalised version of an old drink, which stopped being popular 100 years earlier: wormwood wine. More specific: German wormwood wine (from the Habsburgian Holy Roman Empire).

Now, we all know that people have been putting stuff in their wine ever since the first man accidentally squished a grape, but apparently wormwood is something particular. This goes as far as Ancient Egypt if you please (probably to try to revive erroneously mummified persons or something), then centuries later the Greeks almost made a sport out of it and left us with a couple of dozens of recipes. Then the Romans put a “made in the Roman Empire” stamp on it, mainly by conquering Greece. After that everything becomes a little hazy in the Dark Ages only for it to come back as a perfect medicine against the plague and all sorts of intestinal parasites (“worms”) and stomach aches in general. This vaguely reminds us of the origin of genever, which was also conceived as a cure against the plague in a similar fashion, only instead of wormwood you’d put in juniper berries.

Oh noooo! Too much wormwood!!

Anyways, fast forward a couple of centuries and we arrive at the pinnacle of popularity of German wormwood wine (16th – 17th Century) and of course the Holy Roman Empire by then was stretched to its outmost borders. Guess what was part of it then? Yes, the Duchy of Savoy, including Turin and Chambéry (home of Dolin).

The Duchy of Savoy, later to become the Kingdom of Piedmont-Sardinia.

Wormwood wine spread widely in those days. Of course, we had our own version in Belgium and the Netherlands called “Alsem wine“. ‘Alsem‘ being the Dutch word for wormwood. Now alsem wine made his introduction into the British Isles thanks to… yes, William III, the Dutch-born king who gave the English people gin, because they couldn’t pronounce genever. Now, funny fact, they also seemed to have trouble with something as simple as the word ‘alsem’ and quickly dubbed it ‘wholesome wine‘ (which is almost the pronunciation of the Dutch word ‘alsem’). Mind you, the British already knew wormwood wine long before William III and produced it under the name of “eisel”, but they must have liked and imported alsem wine too.

In short we can conclude that practically everybody made his version of wine aromatised with wormwood and by the 16th-17th Century people started fortifying it. Until the hype died in 1700. Upon which Carpano decided to relaunch it in 1786. And with great success! By the 19th century vermouth was all over the place and the aperitif of choice. But how did they drink it?

A famous Martini add, notice the small size of the glass (or her very large hands)

Well apparently a lot like they drink their coffee, in small amounts and standing up. On the go, as it were. We don’t really know the measurements, I think it must have been something between 3 and 6 cl, a Piedmont glass maybe (4,5cl). Later in bigger glasses when they started to add soda water. Actually I still like it this way, it is delicious on a hot summer afternoon. Soon they added drops of bitters to their vermouth and the Milano Torino was created when using Campari. Later the Americano arrived. No one really knows why they called it like that, but there are of course several theories.

  1. it has nothing to do with Americans, but refers to the Italian word for bitter “amaro”. Personally I don’t think that this one is correct, because they would have called it “amaricato” and not Americano.
  2. They called it so, because it was very popular with American tourists of those days. We doubt this one too, otherwise a lot of things would have been called “americano”, like an americano with extra cheese and olives or an americano bolognese, etc…
  3. It refers to the style of the drink, “American style“, drink. The theory goes that it being a ‘mixed drink’, a cocktail, they called it an American style drink. We like this idea better, although we don’t believe it refers to the “mixed drink” part.
  4. So we want to add a fourth theory: it is called Americano, referring to American style drink, because it was probably served in larger than usual quantities, adding soda and -more importantly- had ice (cubes) in it. Suppose they drank the first Milano Torinos like they drank their vermouth, meaning in small quantities, the amaro added literally in drops and later they would prefer their Milano Torino made the American way and ordered: “Milano Torino, Americano.”Which could later have been abbreviated to just “Americano”.

It also makes more sense when you consider the origin of the Negroni as being told by the inventor himself: Fosco Scarselli, in an 1962 interview. Fosco tells us that Count Negroni liked to drink Americanos and preferred them a bit stronger, “so I added a few drops (!) of unsweetened gin to his drink.” Then he continues: “the Count’s habit of adding a few drops of bitter (amaro) to his cocktail started to spread among the other customers and soon they were ordering ‘Negronis’.” Considering the ingredients of a Negroni we must conclude that his Americano must have been vermouth over ice perhaps with a splash of soda.


Anyway, ordering your “Savoyan vermouth, American style” in this day and age will get you nowhere, but you can say: “vermouth on the rocks with a splash of soda, please and an orange wheel.” And that’s how we prefer to drink it, sometimes even omitting the soda. You know vermouth isn’t just there as a mixing ingredient, it can very well carry its own. Do try it!

If you want to learn more about vermouth, be sure to read the excellent ‘Mixellany Guide To Vermouth‘ by Jared Brown & Anistatia Miller. More about the Negroni in ‘Negroni Cocktail, An Italian Legend‘ by Luca Picchi.




Martini Terrazza Party shows us new and improved vermouth

The famous Williams Martini Racing Team held a Terrazza Party at Liege Belgium and took the opportunity to launch their brand new vermouth. Daniele Dalla Pola had some fun making cocktails with it.

Fast cars, fabulous women and fresh drinks, what more can you desire? Well it was all there in Liege, Belgium. The sun was up – which we didn’t take for granted – and lots of people longed for ‘apperitivo’. Martini had landed its Terrazza temporarily on the banks of the river Meuse.

Together with us famous Formula 1 pilots Felipe Massa and Valtteri Bottas arrived by helicopter and had a little race exercise in view of the upcoming Grand Prix of Francorchamps (Belgium).

Felipe told me it was very difficult, but in the end he learned a lot from it ;)
Felipe told me it was very difficult, but in the end he learned a lot from it 😉

The real star of the evening however stood behind the bar where famous Italian Tiki bartender Daniele Dalla Pola made signature cocktails with Martini’s brand new vermouth: Martini Riserva Speciale. It comes in two expressions Rubino (red) and Ambrato (amber). And it’s actually very nice! I prefer the red version Rubino, it’s smooth and silken with just the herbal notes you need. This one’s actually made from red grapes (as to other red vermouths who are mostly made with white grapes and subsequently coloured with caramel), unfortunately I forgot which one.

Italian bartender = natural born sprezzatura. Daniele Dalla Pola
Italian bartender = natural born sprezzatura.
Daniele Dalla Pola

Daniele made his exquisite Americano Bolognese with it. No, it’s not a sandwich or spaghetti, but a cocktail and as far as I know it didn’t involve tomatoes or parmesan. It made for a lovely aperitif make sure you try one.

Martini's new vermouth, a large improvement over the old one in my opinion.
Martini’s new vermouth, a large improvement over the old one in my opinion.

After a couple hours of real good fun, nice drinks and excellent food, it was time to go home.

Bye, bye!
Bye, bye!

If you want to visit the Terrazzo Party, you still can! Today it opens around 16h, entrance is free and none other then Felix da Housecat will purr some beats into your ears. Tomorrow it opens at 14h and amongst others Aeroplane will lift you off your feet.

Practical Information:

Martini Terrazza

Boulevard Frère – Orban (right next to the Albert I bridge), 4000 Luik, Belgium.

Friday 21st of August 16h – 22h

Saturday 22nd of August 14h – 22h

VENUEZ13: twee dagen high-end hospitality op de meest indrukwekkende spirits en cocktailbeurs van de Benelux.

The Cocktail Nation ging naar VENUEZ13 en zag dat het goed was. Een verslag van indrukken.

Dag 1

Aangekomen in het zonnige Antwerpen besloot ik eerst in te checken in het Sir Plantin Hotel om wat overtollige bagage te dumpen. Daar bleek dat ze mijn reservatie een dag te vroeg hadden geboekt. Dat begon goed. Gelukkig kon ik bewijzen dat dat hun fout was en na vijf minuten geratel op een computer beloofde de receptioniste met een ietwat geforceerde glimlach dat alles in orde was.

Een kwartiertje later zat ik al in de VENUEZ-taxi op weg naar het event. Naast mij zat niemand minder dan Darcy O’Neil, de bekende Canadese chemicus/bartender/blogger die een lezing ging geven over soda water en cocktails naar aanleiding van zijn boek ‘Fix the Pumps’. De man zag er rustig uit, heel rustig, té rustig eigenlijk. Jetlag misschien. Ik daarentegen, was zo enthousiast als een kind dat een cadeautje mag uitpakken.


De inkom zag er goed uit: bevallige dames, getooid in hoge hoed, stonden achter oude piano’s die dienst deden als ontvangstbalie. Nice touch! Veel volk, effe aanschuiven, maar alles liep vlot. Ik kreeg een programmakrantje en kwam in de “Jazzterfield” terecht. Een ruimte die ze geslaagd hadden omgetoverd tot pianobar/lounge volgestouwd met – u raadt het al – Chesterfield zetels. Ik eiste er onmiddellijk eentje op en bladerde als bezeten door het programmaboekje op zoek naar mijn artikel over cocktailtrends in 2013. Bladzijde 2, zeer goed. Geen foto; misschien maar best zo. Nu maar hopen dat het gelezen zal worden.

De eerste sessie van de Barshow was reeds begonnen. Vlug daar naar toe. De ruimte zat stampvol, gelukkig had presentator Ben Belmans nog een laatste vrije stoel gevonden. Ik zat neer, doch nog voor mijn rug de leuning kon aanraken, kreeg ik al een shotje Mezcal aangeboden. Dat was immers het onderwerp van de eerste lezing. Carina Soto Velazquez en Maria Boucher kwamen er uitleggen wat Mezcal wel en niet is. “I’m not a headache and I’m not a Margarita,” zo luidde de titel en het vat ook goed de boodschap samen.


Vergeet dus het zout-en-limoenbijten ritueel, kwak die handel niet in één keer achterover en gebruik geen shotglas. “We drink it straight from the bottle,” vertelde Carina en ze staafde dit onmiddellijk met enkele interessante foto’s. Dat raden we zelf niet aan. Proef het, degusteer het zoals een goede whisky. Mezcal is zeer lekker, very smokey. Het is een ‘acquired taste’, dat misschien wel, maar het is het waard om te leren ontdekken en heel interessant voor cocktails – niet alleen Margarita’s.

Mezcal is een 100% artisanaal product, er komt geen machine aan te pas. Daarbij komt nog dat het gemaakt wordt van het hart van de agave plant en het duurt ongeveer 7 jaar eer zo’n plant volwassen is. U kan zich al beginnen voorstellen wat voor een hels karwei het is om een continu aanbod van flessen te genereren. Het unieke proces brengt ook met zich mee dat elke fles een tikkeltje anders smaakt. Ok, het is duur, maar je krijgt er wel een uniek en zeer lekker product voor in de plaats.

Next up was Alfred Cointreau die de geschiedenis van de Cointreauclan uit de doeken kwam doen – wat we persoonlijk niet zo boeiend vonden – en uitleg gaf over de productiewijze van de triple sec – net iets interessanter. Leuk om weten is dat Cointreau het allereerste reclamefilmpje ooit maakte. Het is best een grappig filmpje: Pierrot (je weet wel die witte clown)bestelt iets in een bar en lust het niet. De barman geeft hem dan maar Cointreau en prompt krijgt Pierrot een visioen van een dame die zich aan het uitkleden is. We onthouden hier vooral uit dat hallucinogene, libidoverhogende middelen in de 19e eeuw best ok waren. Fast forward naar de 21e eeuw en Cointreau heeft Pierrots droom waar gemaakt door de clown te schrappen en Dita Von Teese in te huren als boegbeeld van het merk. Nice move, Alfred! Wat we ook onthouden is dat de Cointreauclan een soort appelsientovenares in dienst heeft, die op zicht kan onderscheiden wat een goede of een slechte appelsien is.

slechte appelsien
slechte appelsien

Samen met enkele bartenders gingen we de Da Da Gin bar bezoeken. Ik vroeg mij terstond af waar de naam vandaan kwam. Mijn hoofde ploegde zich door een aantal mentale beelden van wat een Dadaïstische cocktail zou moeten voorstellen. Mijn lichaam baande zich een weg naar de bar, G&T is populair, maar dat wist u waarschijnlijk al. Of lag de grote massa volk misschien aan het feit dat niemand minder dan Dieter Van Roy de Gin Tonics maakte. Uit het gamma was er één gin die ik nog niet geproefd had: Oxley Gin. Best lekker.

Da Da Gin Bar

Wat hier ook meteen opviel was de vormgeving van de bar: een lekker sober retro gevoel met opvallende accenten. Het opvallende accent hier waren een hele reeks (lege) ginflessen die aan dikke henneptouwen boven de toog hingen. Nog meer opvallend was het moment toen één van die opvallende accenten plots besloot om neer te vallen. Op de toog. Ik denk dat de bartender in één klap 5 jaar ouder geworden is. Er was plots meer plaats om te bestellen en de Da Da Gin Bar werd passend herdoopt tot de Badadzjing! Bar. Op naar het volgende onderdeel van de Barshow.

Giuseppe Gallo, Global Brand Ambassador van Martini en Italiaan, kwam uitleg geven over wat vermouth is. “The Truth About Vermouth,” was de titel van zijn cursus. Lees dat even met een Italiaans accent en uw dag kan niet meer stuk. Deze lezing was verplichte kost voor elke beginnende bartender vond ik. De meeste mensen kennen Martini wel, maar weten niet dat het een vermouth is, laat staan dat ze weten wat een vermouth is. Vermouth is een versterkte wijn, gearomatiseerd met verschillende kruiden, boomschors en suiker of karamel. Er werden geurdozen rondgedeeld met de verschillende kruiden en een vrijwilliger mocht zelf vermouth maken on stage. Als voorbeeld cocktail werd een Hanky Panky rond gedeeld, gemaakt met Fernet van het merk Martini zelf. Bijzonder interessant. Verrassend genoeg vermelde Giuseppe Gallo ook de 200ste verjaardag van Noilly Prat, een Franse vermouth en een van mijn persoonlijke favorieten in Dry Martini’s.

Op naar de Boom Boom Burger Room. Ja dat heette echt zo. Wat verwacht u zelf als u die naam leest? Een of andere disco-frituur waar je op keiharde beats prefab fast food naar binnen werkt, dacht ik. Nu dat was buiten de mensen van Puresang en Stuart Catering gerekend.

Mmm, fresh meat!
Mmm, fresh meat!

Prachtig interieur, dezelfde lijn doorgetrokken als de Badadzjing! Bar met de opvallende accenten. Dat deed er mij aan denken, mochten die koeien op de achtergrond ook besloten hebben naar beneden te vallen, was de naam héééél goed gekozen. Helaas dat plezier werd ons niet gegund. Zelfs niet één Boem! Die hamburgers waren top, een overdonderend succes. High end hamburgers; er zat zelf een bij met foie gras. Blijkbaar kent de hamburger een grote revival en hippe hamburger restaurants zijn een trend aan het worden. In Stockholm was dit blijkbaar al een tijdje zo, maar dichterbij kennen we in Amsterdam ook The Butcher en zelfs in ons eigen Aalst is er de Deluxe Burger. Een trend om een oogje op te houden.

Ik wou net naar een volgende stand gaan kijken toen Jan Van Ongevalle zich opeens door de menigte probeerde te murwen, daar moeilijk in slaagde, en vanop twee mensen afstand zei: “ je moet meekomen, Malacca.” Dat laatste had hij gefluisterd. Met een samenzweerderige glimlach draaide hij zich om haastte zich naar de Diageo stand. Ik volgde gezwind. Malacca is geen Hebreeuwse belediging, zo blijkt, maar wel een gin. En wat voor één!

Tanqueray Malacca is een gin die in 1997 op de markt kwam. Veel te vroeg om van de Gin Tonic gekte te kunnen meegenieten. De Malacca werd dus algauw in 2001 aan het kruis genageld. Maar enkel om te herrijzen op 12/12/2012 en in België voor het eerst op VENUEZ13. Wie nog een flesje wil moet zich trouwens haasten, er zijn er immers wereldwijd maar 30.000 van beschikbaar, waarvan 700 voor België.


Antoine Ghyselen van Diageo maakte plechtig de eerste Belgische fles open en liet iedereen proeven. Fantastisch, een ietwat ‘nattere’ gin met een heel lichte fruittoets. Lekker om puur te drinken of in een Dry Martini met wat Grapefruit Bitters. Ik zou hem niet gebruiken voor G&T’s mee te maken, hoewel we dat ook geprobeerd hebben en het is ons zeker niet misvallen. Zeker niet. Dus als je in een bar komt en je ziet Malacca staan, ga ervoor! Zijn hemelvaart zal immers niet lang meer duren.

Tijd voor een nieuwe sessie van de Belgian Barshow met Nederlands toptalent Fjalar Goud. De beste bartender van onze noorderburen en op de Diageo World Class van 2012 gekroond tot beste bartender van Europa. Fjalar was een designer voor Porsche, maar vond daar zijn ding niet in. Hij besloot toen maar bartender te worden. Dit werd niet in dank aangenomen door zijn familie, maar uiteindelijk bereikte hij dan toch de top. Je moet maar durven. Hij gaf ons op de sessie enkele goede tips mee over hoe je om moet gaan met zo’n prestigieuze wedstrijd als de Diageo World Class.

Martini pakte uit met een heuse burlesque tent in de Good Girls Bar. Niet toevallig recht tegenover het Hamburger Restaurant: van ‘buns & burgers’ naar ‘bums & boobies’ (bum als in kontje, niet zwerver). Alweer een keileuk interieur vol antieke zetels overtrokken met jeansbroeken en grote rode vogelkooien waarin af en toe schaars geklede knappe dames vertoefden. Ik heb er niets gedronken, maar wel mijn ogen de kost gegeven.

Mmm, fresh meat!

Een leuke verrassing was de Cécémel stand, alweer prachtig vormgegeven trouwens met twee enorme bruine koeien. Niemand minder dan Marco ‘Le Magicien’ Mathieux stond er cocktails te maken. Met wat op het eerste gezicht de gekste ingrediënten lijken slaagt die kerel er toch steeds weer in om interessante cocktails te creëren. Ik geloof dat er in de mijne mezcal, limoen, zout en chokomelk zat. En jawel hij was lekker, niet iets om elke dag te drinken, maar toch je moet er maar opkomen.


We gingen verder met Chase Gin te proeven. Lekker fris, ideaal om te mixen, maar ik zou hem niet zo zeer puur willen drinken. Verder was er de Spring Gin van Manuel Wouters, een gin met een vrij dominerende pepersmaak. Leek mij zeer goed om Gin Tonics mee te maken. Je kon kiezen uit een klein flesje of een iets minder praktische grote apothekerfles van 2 liter.

Zo kwamen we aan het einde van dag 1. Doordat er zoveel te doen was, heb ik wel spijt de debatten gemist te hebben. blijkbaar was het debat over de Black Box zelfregistrerende kassa zeer zeker de moeite.

Conclusie van dag 1:

Ik neem mijn hoed af voor de mensen van Puresang. De vormgeving was zeer geslaagd. Misschien zou ik in het vervolg de DJ/radioman niet meer zo dicht bij de Barshow ruimte zetten. Het stoorde enorm en ik denk dat de meeste lezers zonder stem terug naar huis gegaan zijn. Ofwel moet er in de toekomst een sluis gemaakt worden met geluidswerende doeken. Ook de Carlsberg stand die blijkbaar elke uur Nieuwjaar vierde of zoiets zorgde voor nogal wat geluidsoverlast.

De Belgian Barshow was zeer goed, kudos naar Ben Belmans, Nine-X en VENUEZ.

Heel veel lekkere gins, maar ik begin zo stilaan “over-ginned” te geraken. Nee, dat is niet waar. Het is eerder dat ik de G&T een beetje beu ben. Tijd dat al die andere lekkere gin cocktails ook eens zo’n gekte mogen meemaken. Begrijp me niet verkeerd de G&T is zeer lekker natuurlijk, maar er bestaan ook nog andere dingen.

Stay tuned voor het verslag van dag 2 met superworkshops, speakeasy’s, verdachte cocktails, Fever Tree en een opgezette leeuw…

Casa Bacardi – Housewarming van de Speakeasy

Ik ben dol op van die “snuister boekenwinkeltjes”, je weet wel stapels ouwe, muffige tweedehands boeken ongehinderd door enige logische volgorde. Elk boekje is een verrassing en onderbewust ben je op zoek naar die ene verborgen schat die nog niemand gevonden heeft. Nu in deze boekenwinkel was de verborgen schat geen boek, maar iets compleet anders…

De schat hier, was een geheime ingang naar de pop up speakeasy bar, ‘Casa Bacardi‘, speciaal opgericht om 150 jaar Bacardi te vieren. Ik wist uiteraard wel ongeveer wat de bedoeling was, maar niet hoe ze het gingen aanpakken of hoe het eruit zou zien.

Afspraak was samen te komen in ‘The Book Club’, een Antwerps boekenwinkeltje. Mij goed. Ik dacht dat ze een soort zaaltje of hangar hadden afgehuurd, waarvan ze de voorkant vaagweg omgetoverd hadden in een boekenwinkel…wrong.

De scepsis was eigenlijk al verdwenen toen ik eerdaags het logo van de “winkel” had ontvangen.

Awesome! De schedel deed me denken aan een andere bar: The Death + Company. Blijkbaar werden alcohol en bartenders na de Volstead Act in 1919 ook wel beter bekend als Death & Co.

Daar aangekomen bleek het ook een echte boekenwinkel te zijn. De fantasievolle illusie werd spijtig genoeg een beetje doorprikt door een groepje fotografen met gigantische camera’s dat buiten aan de etalage stond te wachten. Ze straal negerend stapten we binnen…in een echte boekenwinkel.

Zonder zeveren, er zaten zelfs mensen te lezen. Oh, nee! Ik moest de deur ernaast binnenstappen waarschijnlijk, de fotografen waren misschien gewoon een sigaretje aan het roken.

Of toch niet? Eén van de klanten leek een beetje op Marco Mathieux. Ik nam lukraak een boek van een stapel en toonde een willekeurige bladzijde aan mijn vriendin. “Kijk, schat. Naoorlogse Russische Moderne Kunst.” “Mmm?”  De cameraploeg begon door de etalage foto’s te nemen. De net iets te knappe jongedame die zat te lezen aan mijn linkerkant had een samenzweerderige krul om de lippen.

Tussen een andere stapel boeken had ik een nummer van ‘Imbibe Magazine’ zien liggen en net toen ik daarmee triomfantelijk wou bewijzen dat we wel aan het juiste adres waren, zei de vriendin, ” kom schat, de boekenkast gaat open.”

“De wat?” Ongeveer zeven mensen stapten, stilletjes giechelend, door de opening. We volgden de rest door een marginaal steegje. Ik was aangenaam zenuwachtig. Vol honger en afwachting net een puber die voor het eerst een bh van zijn meisje pulkt.

Na 12m kwamen we aan een laat-middeleeuws aandoende ingang, binnen stond een bord met de “Rules of Conduct”.

Eén ervan was: “don’t tell”…

Wat ik wel kan zeggen is dat de cocktails fantastisch waren. Dankzij Alex Kratena (quasi World’s Number 1) en zijn zwierige rock ‘n’ roll elegantie uiteraard.


Over elegantie gesproken, ondanks de grote aanwezigheid van BV’s, viel Sarah Colliers het meeste op, vond ik. Zij is Belgische kandidate – samen met 6 andere internationale modellen – om het volgende Martini model te worden.

De locatie was prachtig, de sfeer zat goed. Ik heb een hoop boeiende mensen gesproken en ik ga zeker terug!

Als je er bij wil zijn, moet je je kans wagen op http://www.bacardi150.be of kan je meedoen aan de wedstrijd van De Standaard Online. Die kan je hier terug vinden: http://www.standaard.be/kanaal/index.aspx?kanaalid=2170

And remember…speak easy!

Hoe geraak je wegwijs in een cocktailmenu? (deel2)

Vorige keer heb ik op karikaturale manier proberen aantonen dat een menukaart van een cocktailbar geen vanzelfsprekende literatuur is voor iedereen. Vandaag geven we wat uitleg en tips.

In de meeste menukaarten worden cocktails telkens volgens een vast patroon beschreven, namelijk: basisvolume, modifier, additief, garnituur. Telkens in die volgorde. Bijvoorbeeld: 


Rye whiskey, rode vermouth, Angostura bitters, Marachino kers 

Dat wil zeggen dat het basisvolume uit whiskey bestaat, een kleinere hoeveelheid vermouth wordt toegevoegd, enkele druppels bitters en één kers. Alles is dus meestal gerangschikt naar hoeveelheid (van veel naar weinig). Met dat gegeven in het achterhoofd wordt al wat gemakkelijker om de smaak van het drankje proberen te raden. En daarbij of je het gaat lusten of niet natuurlijk. De cocktails zelf staan ook meestal gerangschikt per basisvolume.

Ik zei ‘proberen’, want dan moet je ervan uit gaan dat je alle ingrediënten kent natuurlijk. Ik herinner mij nog goed dat er ooit iemand vroeg wat voor een drankje “zeste van citroen” was…

Als je niet weet wat vermouth is moet je maar eens wat verder bladeren in het menu, meestal staan de vermouths apart opgelijst en daar kan je meestal een heel bekend merk van vermouth terugvinden. Of kijk even naar de wikipedia pagina http://en.wikipedia.org/wiki/Vermouth

Door even naar de apart opgelijste dranken te kijken, kan men ook gemakkelijker specificeren welke whiskey of welke vermouth je prefereert.

Sommige menu’s gebruiken merknamen in plaats van soortnamen, dan krijg je voor hetzelfde voorbeeld: Canadian Club, Martini Rosso, Angostura bitters, Marachino kers. Soms kan dat helpen, maar het kan ook voor verwarring zorgen.

Persoonlijk zou ik in mijn menu ook alle bitters en home-made infusions zetten, maar dat zie je weinig.

Al het voorgaande impliceert eigenlijk dat je best een beetje voorkennis hebt van de ingrediënten. Zoniet ga je je keuze moeten maken op basis van:

  • het basisvolume alcohol: heb je liever wodka, gin, whiskey of rum?
  • soort cocktail: prefereer je tropische fruitcocktails, of digestief cocktails, etc…?
  • de naam: ik ken veel mensen die volgens het “Woa! Dat klinkt cool!”- principe drinken…
  • een gok: dat heeft natuurlijk niet altijd het gewenste resultaat.
  • een aanrader van iemand anders: die persoon moet uw smaak dan al goed kennen om tot een gewenst resultaat te komen.
  • wat je wel kent: Mojito’s en Cosmo’s enzo…

Veelal krijg je dan hetzelfde fenomeen als het soort mensen dat in een restaurant elke keer opnieuw de steak bestellen. In dit geval: Mojito’s en Cosmo’s. Als je graag mojito’s drinkt, probeer dan eens een julep of een sour en dan een Old Fashioned en dan een Sazerac. Vervolgens een Manhattan, Dry Martini, … Niet allemaal op één dag wel te verstaan.

Uiteraard gaan de bartenders je zeker willen helpen, maar begrijp ook dat ze het soms nogal druk hebben.

London Basement Cocktail Bars

Hieronder enkele links naar menu’s:

L’Apereau (Blankenberge): http://issuu.com/dongoboy/docs/apereau2012?mode=window&backgroundColor=%23222222

Hier kan je bij sommige cocktails ook kiezen voor premium-versies, zeker de moeite waard. Ah en de barrel aged cocktails doen mij ook al watertanden.

Bar Josephine (Antwerpen):  http://www.josephines.be/img/menu/barkaart_040412_3.pdf

Hier krijg je veel achtergrond informatie, de drankjes zijn zelfs opgesteld volgens een tijdslijn. De perfumed martinis zijn hier zeker de uitblinker vind ik.

The Alchemist (Australië): http://www.thealchemistbar.com.au/

Grappig menu met een originele rangschikking volgens een periodieke tabel van elementen. Als ik mij niet vergis is dit ook de bar waar Piotr Kuzmiki (Cocktails@9) nu voor werkt.

The Nightjar (London): http://www.barnightjar.com/wp-content/uploads/2012/02/new-menu-jan-2012_facing.pdf

Dit is één van de geschiftste menu’s die ik al ben tegengekomen. Ik zou alles willen proberen, maar weet ook niet wat eerst te kiezen. Soms ook euhm…creatieve ingrediënten, zoals: beenmerg, rundsconsommé en walvishuid. Ik moet dringend nog eens naar London.

Why don’t you get out of that wet coat and into a Dry Martini

Over de Dry Martini zijn al genoeg boeken geschreven en pennen gekneusd, maar iedereen zal toegeven dat het hier toch de heilige graal van de cocktailcultuur betreft.

Verrassend hoe men met twee ingrediënten toch zo een complexiteit kan creëren. De Martini heeft door zijn prachtige symfonie van smaak een hele stamboom van Martini’s doen ontstaan. De martini cocktail is een genre op zich geworden en tijdloos in alle aspecten. Het is een toverdrankje dat zich moet laten leren drinken. Het is een smaak die ons gehemelte niet meer kent. Ik huiver bij het zien van de jeugd en hoe zij de ene rode vodka Red Bull na de andere naar binnen gieten. Vloeibare suiker die ruikt naar medicijnen. Of de liters Bacardi cola en gin tonic. Waarom is men vandaag de dag zo zot van zoet? Geen wonder dat een cocktailcultuur hier bijna geen voet aan de grond krijgt; historisch gezien is een cocktail per definitie bitter. De cafécultuur van vandaag de dag wordt ook blijkbaar gemeten in liters in plaats van centiliters. Van een echte cocktail behoor je te genieten en drink er nooit meer dan twee. Er hangt een quote van James Thurber in post-it vorm op mijn drankkast: “One martini is all right, two is too many and three is not enough”. Het briefje herinnert er me steeds weer aan hoe sterfelijk ik ben.

De Dry Martini die ik graag drink is geroerd, in een verhouding van 4 op 1: vier delen Bombay Sapphire tegen één deel Noilly Prat. Knijp de olie uit een stukje citroenschil boven het glas en wrijf er even mee over de rand. Af en toe doe ik er nog twee of drie druppels Angostura bitters bij.

Ik buig dus niet driemaal naar Frankrijk zoals Dean martin of ik wuif niet naar de fles Vermouth zoals Churchill, maar ik roer mijn martini’s wel met een zilveren lepel…