Tag Archives: Lazy Red Cheeks

Bijou Bar (Antwerp), timeless perfection

Bijou, a diamond in the rough? No, it's definitely well cut and polished! A hidden jewel then? No, not really hidden, just rather modest. This bar created by cocktailian veteran, Ben Belmans and the bearded ginger sultan of drinks, Dieter Van Roy is a sparkling stone amongst pebbles! Even so that - not entirely unexpected - it won a Venuez Hospitality Award for Best Belgian Cocktailbar, within one year of its own existence.

As a young dad I can assure you that a babyless evening out feels like a million holidays. So after finishing off several bottles of milk we dropped our beloved baby daughter into the care of her grandmother, promising not to be late again to pick her up, etc, etc…

We set course for Antwerp and putting the pedal to the metal we arrived there without major traffic incidents (apparently that only happens when we have to take the baby to the doctor). Upon arrival in the big city, the adrenaline started to kick in, not a word was spoken, tension filled the cockpit, four eyes locked on both sides of the road, the 1000 yard stare, like a soldier in a trench. We were trying to find a parking spot and as we all know finding a parking spot in Antwerp is “damnation without relief”. It all comes down to luck, so we came prepared: I had put three horseshoes in the glove compartment, two rabbit’s feet on the rearview mirror, we were chewing four-leaf clover whilst throwing salt over our shoulder and before departure I had kicked a goblin in the nut sack, just to be sure.

And lo! A parking spot! After checking GPS, no more than 10 yards from the Bar itself, how lucky can you get (on a Saturday night in the City)? In gratitude I slaughtered a black hen, singing blessings to the entire Babylonian pantheon.

We were on a tight schedule: less than two hours for the bar and then off to the restaurant where we had booked a table (booking tables on a Saturday in Antwerp is “damnation without much hope for relief”). My wife inquired on the proximity and exact location of the bar, I decidedly pointed my finger at two lamps, a billboard and a glass door with a logo, “there it is”. As I said it’s not hidden, but very modest. You could just walk past it and never know you’ve passed the doorstep of Bijou.  It kind of fits the personality of the bar, I think. Bijou is like the mysterious femme fatale, seductive but taciturn or the tall, dark stranger burning a match to light your cigarette.

Look at these beautiful titular fixings! Sheer libations bliss! And the crisps are quite nice too.

We entered and made our way to the bar through a corridor lined with seats and tables, empty now, all occupied within three hours from my visit. I always try to visit bars early in the evening, you know within one or two hours after opening. It’s a special atmosphere, like greeting somebody at the breakfast table or watching a person waking up. You can discover a lot of the bar’s personality at that moment and it’s much easier to have a chat with the bartender.

At the far end of the corridor was the bar. The rather dark room bathed in a golden light, as if a fireplace was burning. And with the cold outside that was a welcome sight. We were welcomed with smiles and polite gestures towards a table. Our coats were taken and we were offered a glass of water. Then there was the menu and with it came a large circular card.

The menu is filled with classics and a few personal inventions like the Lazy Red Cheeks – which actually has become a classic a long while ago – and the Geraldine amongst others. What struck me immediately is that there is a large list of bottle-aged cocktails. Now we all know the small hype a while ago to barrel age everything, which was nice for some cocktails, but in many cases unnecessary or even uncalled for. I remember some very nice barrel-aged Negronis. But bottle-aged is rather uncommon and in these quantities unseen before. One also wonders: how does it taste, what difference does it make?

The bottle aged El Presidente and Geraldine.

We decided to ask the bearded drinks wizard who joined us at the table. He answered us that besides the taste, there were several other reasons to go for bottle ageing. Taste wise the cocktail becomes very smooth and has a rounder, more intense taste. Apart from that, it is bottled months ago so you can serve cocktails extremely quick. That’s why there’s two huge freezers besides the backbar. They’re filled with glasses that already have iceballs in them, so basically you just take out a glass, open a bottle of cocktail, pour in the requested quantity, give it a little stir, garnish on top et voila! And finally, in the not too distant future, they think of selling the bottled cocktails commercially.

Sounds like a plan to me. Now we were curious about the taste of course. There was Cuban music playing and since Castro had passed away recently my wife decided to go for the El Presidente. I chose the Geraldine, from the description this looked amazing: Pierre Ferrand Cognac, Sherry, Amaro Montenegro and other ingredients. Perfect for me. The drinks arrived in no time, really immediately. And frankly, they’re excellent! Super smooth, like silk almost. Great and enduring rich taste.

Dieter Van Roy, conjuring a custom drink for your favourite author, based on Vida Mezcal.

I had to ask Dieter: ” don’t you really become quite bored when you pour everything from one bottle?”

“No, not really. We’re not limited to our menu and can make custom cocktails for our guests too, depending on their likes and taste. So in the quieter moments you can see me shaking and stirring quite often.”

“So, it’s actually the best of both worlds. When it’s busy you can serve extremely fast and when it’s quiet you can freewheel all that you want?”

“Basically, yes.”

“What’s with the circular menu card?”

“It’s actually our range of exclusive spirits and wines. As you can see they are sold by the centilitre. This way you can taste a very exclusive whisky, bourbon or rum for example, without burning a hole in your wallet.”

“Or instead of a regular sized one, you can go for several smaller samples.”


See the colour of the light? Now imagine it’s freezing outside and this bearded spirits sorcerer is making you a hot buttered rum.

There’s also a separate  ‘fumoir’ where you can enjoy the finest cigars and they do serve a delicious platter of finger food!

As a final remark about Ben Belmans and Dieter Van Roy’s Bijou Bar – and it summarises everything actually: we didn’t want to leave! It’s cosy, comfortable and timeless, plus the drinks are near to perfection and so is the hospitality!

Four and a half skulls out of five, well done Bijou! Cheers!


De Sips Antwerpen

Het was alweer enkele jaren geleden dat ik nog eens naar dat kleine cafeetje op de hoek geweest was. De tijd voor de mediahetze rond meester mixoloog Manuel Wouters wel te verstaan. Ik heb altijd een beetje een dubbel gevoel gehad bij die mediahetze. Enerzijds ben ik dolblij dat het concept van fine drinking verspreid is geweest en dat mensen zijn beginnen beseffen dat er ook nog wat anders bestaat dan Cosmopolitans en Mojitos. Anderzijds heeft hij ook de “secret art” verspreid natuurlijk en gaan velen denken dat ze zomaar kunnen mixen. Ik was gelukkig al een “leerling” van Embury nog voor ik van Manuel Wouters gehoord had.

Het kleine cafeetje zat dus stampvol. Een cocktail van Engels, Hollands en Vlaams door elkaar, de muziek was niet meer te horen. Een kudde mensen, paasbest opgekleed die kwijlend stonden te wachten op een tafel en een drankje. Veel cocktailmaagden. Dat laatste klinkt misschien arrogant, maar ik vind dat je dat ziet. Ze komen op de lokroep van de media. Op ontdekkingstocht. En dan toch zie je die mojitos over de toog vliegen, tssss. Gelukkig hadden we gereserveerd. Spijtig dat er iets fout gelopen was met de reservatie. We hadden één stoel voor vier personen. Och ja de drankjes zijn belangrijker. De menukaart is een boekje van toch wel een twintigtal bladzijden vol cocktails en sterke dranken. De vormgeving van het menu is zalig, pure sec, zwart op wit. Een vintage gevoel van de jaren twintig. No nonsense. De eerste bladzijde is ook fantastisch: de huisregels.

Eigenlijk een soort gedragscode. Mijn gezelschap vond dit supergrappig, maar ik ben ervan overtuigd dat het helemaal niet grappig bedoeld is. Er heerst trouwens een legende dat er mensen buitengezet zijn omdat ze zich er niet aan houden. En gelijk heeft die. Een van de regels is bijvoorbeeld: “het is verboden je vriendin te muilen”. Het is ook not done om de barman in de ogen te kijken, tenzij je iets wil bestellen. Ook een regel in de traditionele Britse pubs als ik mij niet vergis.

Ik wist reeds wat ik ging drinken nog voor ik een letter van de menukaart gelezen had. Een Manhattan, maar niet op de manier van het menu, liever met Maker’s Mark bourbon en Carpano Antica Formula vermouth. Dat bleek geen probleem te zijn. Mijn vriendin had een Vesper, haar zus dronk een Lazy Red Cheeks. Pieter ging voor een Aviation. 

De Manhattan was fantastisch, goddelijk. Heel complex en toch perfect in evenwicht. Pluspunt was dat de dame die de bestelling opnam, eerst nog even terug kwam om te vragen of ik een twist of een kers prefereerde als garnituur. Twist natuurlijk. De Aviation was te citroenachtig voor mijn persoonlijke smaak. De Lazy Red was ok. De Vesper mocht wat meer vermouth bij.

Voor de tweede ronde hadden we al drie stoelen en zaten we aan de bar. Front row seats. Ik heb nog nooit twee mensen zo efficiënt in team cocktail zien maken. Enorm snel en toch zo’n kwaliteit afleveren, waw. En het speelgoed waarmee ze kunnen toveren…een kast, jawel een kast, vol bitters. Vele daarvan zelf gemaakt. Zoals ik zelf vaak zeg, de kwaliteit van een cocktailbar kan je soms zien aan het aantal bitters dat ze hebben. Ik heb er vanop mijn stoel 12 verschillende kunnen tellen. Dat is veel, heel veel.

Maar goed de tweede ronde, het stond niet op de kaart, maar ze gingen het zeker kunnen maken: the immortal Sazerac, zoals nadien op de rekening stond. Donkerrood van kleur, perfect van smaak, super straf. Pieter had een Old Fashioned. Daar moet ik toch nog even iets over kwijt. Blijkbaar zijn er verscheidene bars, zoals ook deze, die eerst een schijfje appelsien muddlen in het Old Fashioned glas. Ik kan daar niet tegen, de smaak van de appelsien is veel te dominant tegenover de bourbon en je moet al oppassen met de syrup tegenover de bitters. Ze hadden ook al een record aantal ijsblokken in het glas gekieperd. Rein had wel een prachtige mocktail, ananas, kaneel en angostura. Geertrui had een Brooklyn die ok was, iets té gebalanceerd misschien.

Wat kan ik zeggen als eindoordeel… De Sips blijft fantastisch, top drie van België, top 20 van Europa. Manuel Wouters en companie zijn een team dat uitmunt door vakkennis, ervaring en exquisiteit. Probeer alleen in de week te gaan en niet in het weekend. Fine drinking doe je op je gemak.