Tag Archives: El Presidente

Bijou Bar (Antwerp), timeless perfection

Bijou, a diamond in the rough? No, it's definitely well cut and polished! A hidden jewel then? No, not really hidden, just rather modest. This bar created by cocktailian veteran, Ben Belmans and the bearded ginger sultan of drinks, Dieter Van Roy is a sparkling stone amongst pebbles! Even so that - not entirely unexpected - it won a Venuez Hospitality Award for Best Belgian Cocktailbar, within one year of its own existence.

As a young dad I can assure you that a babyless evening out feels like a million holidays. So after finishing off several bottles of milk we dropped our beloved baby daughter into the care of her grandmother, promising not to be late again to pick her up, etc, etc…

We set course for Antwerp and putting the pedal to the metal we arrived there without major traffic incidents (apparently that only happens when we have to take the baby to the doctor). Upon arrival in the big city, the adrenaline started to kick in, not a word was spoken, tension filled the cockpit, four eyes locked on both sides of the road, the 1000 yard stare, like a soldier in a trench. We were trying to find a parking spot and as we all know finding a parking spot in Antwerp is “damnation without relief”. It all comes down to luck, so we came prepared: I had put three horseshoes in the glove compartment, two rabbit’s feet on the rearview mirror, we were chewing four-leaf clover whilst throwing salt over our shoulder and before departure I had kicked a goblin in the nut sack, just to be sure.

And lo! A parking spot! After checking GPS, no more than 10 yards from the Bar itself, how lucky can you get (on a Saturday night in the City)? In gratitude I slaughtered a black hen, singing blessings to the entire Babylonian pantheon.

We were on a tight schedule: less than two hours for the bar and then off to the restaurant where we had booked a table (booking tables on a Saturday in Antwerp is “damnation without much hope for relief”). My wife inquired on the proximity and exact location of the bar, I decidedly pointed my finger at two lamps, a billboard and a glass door with a logo, “there it is”. As I said it’s not hidden, but very modest. You could just walk past it and never know you’ve passed the doorstep of Bijou.  It kind of fits the personality of the bar, I think. Bijou is like the mysterious femme fatale, seductive but taciturn or the tall, dark stranger burning a match to light your cigarette.

Look at these beautiful titular fixings! Sheer libations bliss! And the crisps are quite nice too.

We entered and made our way to the bar through a corridor lined with seats and tables, empty now, all occupied within three hours from my visit. I always try to visit bars early in the evening, you know within one or two hours after opening. It’s a special atmosphere, like greeting somebody at the breakfast table or watching a person waking up. You can discover a lot of the bar’s personality at that moment and it’s much easier to have a chat with the bartender.

At the far end of the corridor was the bar. The rather dark room bathed in a golden light, as if a fireplace was burning. And with the cold outside that was a welcome sight. We were welcomed with smiles and polite gestures towards a table. Our coats were taken and we were offered a glass of water. Then there was the menu and with it came a large circular card.

The menu is filled with classics and a few personal inventions like the Lazy Red Cheeks – which actually has become a classic a long while ago – and the Geraldine amongst others. What struck me immediately is that there is a large list of bottle-aged cocktails. Now we all know the small hype a while ago to barrel age everything, which was nice for some cocktails, but in many cases unnecessary or even uncalled for. I remember some very nice barrel-aged Negronis. But bottle-aged is rather uncommon and in these quantities unseen before. One also wonders: how does it taste, what difference does it make?

The bottle aged El Presidente and Geraldine.

We decided to ask the bearded drinks wizard who joined us at the table. He answered us that besides the taste, there were several other reasons to go for bottle ageing. Taste wise the cocktail becomes very smooth and has a rounder, more intense taste. Apart from that, it is bottled months ago so you can serve cocktails extremely quick. That’s why there’s two huge freezers besides the backbar. They’re filled with glasses that already have iceballs in them, so basically you just take out a glass, open a bottle of cocktail, pour in the requested quantity, give it a little stir, garnish on top et voila! And finally, in the not too distant future, they think of selling the bottled cocktails commercially.

Sounds like a plan to me. Now we were curious about the taste of course. There was Cuban music playing and since Castro had passed away recently my wife decided to go for the El Presidente. I chose the Geraldine, from the description this looked amazing: Pierre Ferrand Cognac, Sherry, Amaro Montenegro and other ingredients. Perfect for me. The drinks arrived in no time, really immediately. And frankly, they’re excellent! Super smooth, like silk almost. Great and enduring rich taste.

Dieter Van Roy, conjuring a custom drink for your favourite author, based on Vida Mezcal.

I had to ask Dieter: ” don’t you really become quite bored when you pour everything from one bottle?”

“No, not really. We’re not limited to our menu and can make custom cocktails for our guests too, depending on their likes and taste. So in the quieter moments you can see me shaking and stirring quite often.”

“So, it’s actually the best of both worlds. When it’s busy you can serve extremely fast and when it’s quiet you can freewheel all that you want?”

“Basically, yes.”

“What’s with the circular menu card?”

“It’s actually our range of exclusive spirits and wines. As you can see they are sold by the centilitre. This way you can taste a very exclusive whisky, bourbon or rum for example, without burning a hole in your wallet.”

“Or instead of a regular sized one, you can go for several smaller samples.”


See the colour of the light? Now imagine it’s freezing outside and this bearded spirits sorcerer is making you a hot buttered rum.

There’s also a separate  ‘fumoir’ where you can enjoy the finest cigars and they do serve a delicious platter of finger food!

As a final remark about Ben Belmans and Dieter Van Roy’s Bijou Bar – and it summarises everything actually: we didn’t want to leave! It’s cosy, comfortable and timeless, plus the drinks are near to perfection and so is the hospitality!

Four and a half skulls out of five, well done Bijou! Cheers!


Bar Josephine’s Antwerpen: een review

Ah, Bar Josephine’s, het stond al eeuwen op mijn to do lijstje, maar we zijn er dan uiteindelijk toch geraakt.

Het eerste dat me opviel: het was veel groter dan ik mij voorgesteld had. Een grote, hoge ruimte, maar gezellig vol geplaatst met retro meubilair, een leuke mix van publiek en een DJ die zijn best aan het doen was zonder dat je oordopjes in moest doen. Net goed. En zo zie je maar, elke bar die ik al bezocht heb, heeft toch een andere, eigen, persoonlijke stijl. Josephine’s is een must visit, dat staat vast. Er is voor elk wat wils. Je kan eerst een lekkere aperitief cocktail drinken en dan eten in het restaurant van de Josephine’s of je kan komen chillen na je uitgangsperikelen in Antwerpen.

Final Casa

Wij hadden de laatste formule gekozen, eerst was er de laatste dag van het Casa Bacardi event in The Book Club, “which was pretty f***ing amazing”. Lennart Deddens van de YuMe was daar guestbartender op die dag en zijn ‘Knickerboker Shrub’ was fantastisch. “Ik had hem gekozen omdat hij goed zat, vond ik,” zei hij zelf en hij was briljant! Zijn custom variatie op een Martinez was ook heerlijk. Frank Simons, de vaste waarde van de Casa Bacardi, had ons nog een Barrel-aged El Presidente, een Mai Tai en een Daisy De Santiago geserveerd.  De El Presidente is een zekere ‘must taste’! Barrel-aged cocktails kan je ook niet zomaar in elke cocktailbar bestellen.

Na een hapje gingen we dan naar de Josephine’s. Eerst een korte babbel met de topbartender Dieter Van Roy, nadien ploften we onze voldane, maar vermoeide ledematen in de hippe retro zetels van de Josephine’s. Nog voor we goed en wel bekomen waren, stonden er voor iedereen shotglazen gereed met een exclusieve tequila. Uw teergeliefde blogger is helaas vergeten welke tequila het juist was, maar de smaak was heel verrassend en rijk, niet iets wat je verwacht van de “usual” tequila (ik ben geen tequila specialist). Toch blijf ik bij mijn standpunt dat het een drankje van meer dan 40° was. Maar bon, de tendens was gezet. Ik had een gevarieerd publiek: een iemand bestelde een Dry Martini geparfumeerd met gember en rozemarijn, de volgende ging voor een Aviation (leuk om te vergelijken met die van Olivier van de Jiggers). Mijn vriendin koos een bier cocktail en ik wou een experimentje.

We hoefden niet lang te wachten op de cocktails. Dieter was op het idee gekomen om een smoked cocktail te maken. Verscheidene kruiden en vruchten worden licht geflambeerd op een schoteltje en vervolgens wordt het cocktailglas er omgekeerd over geplaatst om de rook en dus het aroma en de geur op te vangen. nadien wordt de mix erin gegoten. En ‘my God’ het was heerlijk! Een aroma explosie die perfect gematched was met de rum en rode vermouth variatie als drank. Waw! Hiervoor kom ik gewoon terug! De variaties zijn eindeloos en als je echt kan zeggen wat je wil, dan wordt het echt een speelgoedwinkel. Een ‘must try’!

De Aviation was lekker, beter dan die van de Sips, maar niet zo fantastisch als die van Olivier van de Jiggers. De geparfumeerde Dry Martini was ok, ik had meer aroma verwacht, maar dat komt waarschijnlijk door de aroma bom die ik zelf had besteld.

Nu de bier cocktail kon anders vond ik. Geertrui zei dat het lekker was en verrasend. Leuk om op bepaalde momenten eens iets anders te kunnen drinken. Maar de algemene tendens was dat het volume teveel was en dat er wat garnituur ontbrak. Het zag er uit als een Grimbergen geserveerd in een Grimbergen glas.

Ondertussen hadden we ook een proefsessie van Cocchi Vermouth gekregen en de witte versie is zeker en vast interessant. Een leuke vervanger voor de verdwenen Kina Lillet.

Eindconclusie: ik zat daar echt op mijn gemak, ik heb genoten van mijn cocktail – iets wat ik nog nooit gedronken had- en wou er eigenlijk niet weg. Het is een van die zeldzame kwaliteitsbars waar je binnen stapt en voor je het weet fluiten de vogeltjes en ben je een dag verder. Laagdrempelig, hip en toch ook chique. Ik kom hier nog, zeker en vast!


Olivier Jacobs bereidt zich voor op Diageo Finals in Rio

The Jiggers Gent, een review.

Voor onze reservatie moest er al een klein beetje gepuzzeld worden, dus ik verwachte een drukke bedoening toen ik aanbelde aan de bescheiden voordeur van de Jiggers Speakeasy te Gent. We wachtten geduldig tot er iemand de trap op stormde, de deur zwaaide open en we werden onmiddellijk hartelijk ontvangen. Het was niet superdruk zoals ik verwacht had, in tegendeel het was er heel gezellig en rustig. Dit in tegenstelling tot de Sips waar we ondanks reservatie moesten rechtstaan tussen een massa volk. We werden begeleid naar ons tafeltje waar we een korte uitleg kregen. Ik kon mijn ogen niet afhouden van het dikke lederachtige boekje dat in het midden lag; de menu.

Nog voor ik het kon aanraken werden er twee glazen water gebracht. Ah, dacht ik, ideaal om tussen twee cocktails door even de smaakpapillen te resetten. Ik had ook dorst, dus nam even slokje en het water bleek een licht citrus aroma te vertonen, lekker verfrissend.

Neem gerust een half uurtje voor het handgeschreven menu.

De menu is supercreatief opgesteld. Het is eigenlijk een agenda, waarin per maand een aantal cocktails worden aangeprezen. Elke cocktail wordt ingeleid door een kort zinnetje uitleg over de aard of de geschiedenis. Daarna volgen de ingrediënten. Eén tip: als je een beetje van gezegende leeftijd bent, neem dan je leesbrilletje mee, alles is immers met de hand geschreven! Super charmant, ik voelde me een kleine voyeur die net het geheime receptenboekje van de meester mixoloog had ontdekt. Op een of andere manier verkleint het op een positieve manier de “afstand” tussen barman en klant. Ik spiedde even de kamer rond en telde een stuk of zes exemplaren; hier is een hoop tijd en moeite in gestoken. Onmiddellijk draaide ik elke bladzijde met veel respect om. Ik heb ook elke bladzijde gelezen. Tot stijgende enervering van mijn vriendin, die na een geduldige 15 minuten mijn gedachten luidop uitsprak: “Anders moet je al iets bestellen wat je kent en selecteer je ondertussen een tweede.” Een schitterend idee, ik ging namelijk zeker nog een 15 tal minuten extra nodig hebben om de rest te lezen.

Ik ging uiteraard voor de Dry Martini gaan, maar tevergeefs zocht ik naar een bladzijde waar de gin opgelijst stond. Vervolgens herinnerde ik mij ergens een variatie op de Dry gelezen te hebben in de menu, maar ik wist niet meer onder welke maand… Ik vroeg aan de vriendelijke dame die de zaal bediende of er een lijst bestond met aparte dranken. Geen probleem. Ik denk dat ik Hayman’s gekozen heb, de reden dat ik het mij niet goed meer herinner is omdat we opeens uitgenodigd werden om aan de bar te komen zitten en ik terstond ogen te kort kwam.

De bar; het heilige laboratorium van de alchemist…ik voelde mij een kind in een speelgoedwinkel. Olivier Jacobs en zijn collega voerden uiterst nauwgezet hun rituelen uit. En snel, heel snel. Hij vroeg hoe ik mijn Martini wou, iets wat heel vanzelfsprekend lijkt, maar toch niet veel gebeurt. Meestal moet je zelf het initiatief nemen en je geprefereerde merken en hoeveelheid doorgeven. Iets wat ik niet zo graag doe omwille van het risico om arrogant over te komen, of als “lastige klant” bestempeld te worden. Niet in de Jiggers dus.

Happy libations!

Ik ging voor een 4/1 met Dolin Vermouth. Mijn vriendin ging voor de El Presidente. Ondertussen werden we voorgesteld aan Tobias, een bronzen reiger standbeeldje dat dienst deed als de mascotte van de bar. De cocktails werden geserveerd in verfijnde antieke glazen, opgesnord in tweedehandswinkels. De Dry Martini was perfect, niet te koud zoals zo velen de fout maken, niet te warm, mooi gebalanceerd, een tikkeltje zoetig, maar niet storend, in tegendeel. Licht citrusaroma van een citroenzeste en drie olijven in een mini schaaltje ernaast. Zeer goed, ik haat olijven in mijn Martini. Het oogt niet goed, vind ik. De El Presidente was ook heel lekker. Mijn vriendin vond mijn Presidente’s beter, maar dat ligt aan verwachtingspatronen en gewenning volgens mij. De reden was het minuscule scheutje grenadine en de Cointreau, waar ik enkel Maraska gebruik.

Rillingen voor Rio?

Voor de 2e ronde kwam ik op een bladzijde in de menu met oefeningen voor de Diageo Wedstrijd. Aha! Even jury spelen! Ik vroeg hem naar de wedstrijd of hij zijn recepten al klaar had. Nee, zei hij, nog druk bezig aan het samenstellen en proberen (hij had ook nog maar net zijn opdrachten binnen gekregen). Zes juli vertrekt hij als één van de 40 deelnemers aan de finale in Rio de Janeiro, waar hij 6 of 7 opdrachten tot een goed einde moet brengen, gaande van de te verwachten Classic cocktails tot en met food pairings. Eens kijken hoe zijn classics smaakten; ik bestelde een Aviation.

Enthousiast begon hij eraan, waarbij ik alweer onder de indruk was van de snelheid zonder dat het

“sloppy” werd. De Aviation was een meesterwerkje, perfect gebalanceerd, prachtig aroma, super mooi geserveerd. Naar mijn persoonlijke smaak beter dan die in de Sips, waar het teveel aan citroen het drankje uit evenwicht bracht. Mijn vriendin beaamde. Zo sterk zelf dat ze hem zelf heeft uitgedronken, ik moest mij tevreden stellen met haar Smoky Sazerac… geen probleem (misschien een tikkeltje te zoet voor mijn smaak, maar dat ligt aan mij).

Ik kan hier nog uren doorgaan, ga er gewoon naar toe – eerst reserveren wel te verstaan – obey the rules 😉 (pagina 1 van het menu) en geniet van één van de  beste Belgische meester mixologen in een “fine drinking” etablissement waar gezelligheid en rust troef is (zelfs als het volboekt is). De cocktail meerwaarde zoeker in mij was perfect gelukkig, trots en lichtjes tipsy als ik naar buiten wandelde.

Veel succes in Rio!

Cocktails in Cuba – No way Hemingway

De robijnrode Chevrolet uit 1953 boorde zich langzaam een weg door de tropische chaos van Havana; de zinderende hitte valt als een hete douche over je heen. Na 12 uur op de vlieger en 3 uur in de taxi, kan je maar aan één ding denken: “I need a drink”.

Cuba is het land van Mojito en Daiquiri, ze gieten het quasi over je heen.

Ik was op reis vertrokken met de naïeve gedachte dat het ook de beste zouden zijn.


Bij de eerste teleurstelling dacht ik: goh ja, misschien is het gewoon een toeristenval, wat ook deels waar is, maar toch zie je de Cubanen zelf ook in grote getale hun nationale cocktails drinken. Is de mojito echt Cubaans van oorsprong? Er kan over gedebatteerd worden. Eigenlijk was het een Brits middeltje tegen scheurbuik voor de matrozen op de Caraïben.  Voor het eerst gebruikt door Francis Drake, vandaar de oude naam voor het drankje “El Draque”. Aguardiente, guarapo (suikerrietsap), limoensap en munt. De oorsprong doet er eigenlijk niet toe en het brouwsel past ontegensprekelijk veel beter bij Cuba dan het koude, mistige Engeland.

Cubaanse mojitos zijn enorm waterachtig; je smaakt een beetje rum, suiker en een dubieuze vorm van limoensap. Er zit een takje munt in je glas ter versiering of om het gewoon te herkennen als zijnde een mojito. De munt zelf smaak je niet. De eerste keer denk je gewoon dat je de verkeerde bar bent binnen gestapt, maar algauw blijkt het gewoon echt zo te horen. Enkel in de (staats) yachtclub van Cienfuegos kregen we een mojito waar met liefde aan gewerkt was en daarbij heel lekker. Dat kwam waarschijnlijk ook omdat we quasi de enige klanten waren die avond.

Het blijft altijd persoonlijke smaak natuurlijk, maar ik vond de Daiquiris ook maar niets. Ze serveren ze steevast “frappe” – crushed ice en alles in de blender totdat je een soort sorbet drankje krijgt, heel verfrissend en smaakloos. Horden toeristen zwelgen het bij liters naar binnen.

Zo ook in de legendarische Floridita bar in Havana. 

Een prachtige bar, fantastisch etablissement met levensecht bronzen beeld van Hemingway aan de toog en een gigantische blender achter de toog die constant blijft draaien. Gelukkig is er een groepje muzikanten op elkaar gepakt naast de ingang. De salsa overstemt het monotone gedreun een beetje, het geluid deed denken aan een enorme malaria mug. De bar zit tjokvol toeristen, elke dag zijn dat de enige klanten (ik heb 2 dagen gecheckt), de prijskaart verklaart waarom: 6 CUC voor een cocktail is duur in Cuba.

Terwijl ik de cocktailkaart aan het doornemen was viel mijn oog op een andere Cubaanse uitvinding: de El Presidente. Rum, witte vermouth en marachino in dit geval (oorspronkelijk met curacao of cointreau, vergeet de grenadine), mijn vriendin ging voor een Manhattan met rum. De barman leek verheugd te zijn met onze keuze – kon hij eindelijk eens wat anders maken dan mojitos of “blenderquiris”. Het resultaat was verbluffend. Perfect geserveerd, perfect afgewerkt, heerlijk complex evenwicht van smaken, juiste temperatuur, veel meer waard dan 6 CUC. De Manhattan idem. Het was als het ware of de bar kreeg wat terug van zijn glorie uit de jaren dertig. Hij was zo lekker dat ik er drie van gedronken heb. Alle drie even goed.

Als je dus ooit in Havana terechtkomt, laat dan de in massa’s geproduceerde mojito’s en daiquiri’s voor wat ze zijn en kies eens iets anders of drink je rum gewoon puur met een lekkere Cohiba sigaar erbij.