Tag Archives: Dieter Van Roy

Bijou Bar (Antwerp), timeless perfection

Bijou, a diamond in the rough? No, it's definitely well cut and polished! A hidden jewel then? No, not really hidden, just rather modest. This bar created by cocktailian veteran, Ben Belmans and the bearded ginger sultan of drinks, Dieter Van Roy is a sparkling stone amongst pebbles! Even so that - not entirely unexpected - it won a Venuez Hospitality Award for Best Belgian Cocktailbar, within one year of its own existence.

As a young dad I can assure you that a babyless evening out feels like a million holidays. So after finishing off several bottles of milk we dropped our beloved baby daughter into the care of her grandmother, promising not to be late again to pick her up, etc, etc…

We set course for Antwerp and putting the pedal to the metal we arrived there without major traffic incidents (apparently that only happens when we have to take the baby to the doctor). Upon arrival in the big city, the adrenaline started to kick in, not a word was spoken, tension filled the cockpit, four eyes locked on both sides of the road, the 1000 yard stare, like a soldier in a trench. We were trying to find a parking spot and as we all know finding a parking spot in Antwerp is “damnation without relief”. It all comes down to luck, so we came prepared: I had put three horseshoes in the glove compartment, two rabbit’s feet on the rearview mirror, we were chewing four-leaf clover whilst throwing salt over our shoulder and before departure I had kicked a goblin in the nut sack, just to be sure.

And lo! A parking spot! After checking GPS, no more than 10 yards from the Bar itself, how lucky can you get (on a Saturday night in the City)? In gratitude I slaughtered a black hen, singing blessings to the entire Babylonian pantheon.

We were on a tight schedule: less than two hours for the bar and then off to the restaurant where we had booked a table (booking tables on a Saturday in Antwerp is “damnation without much hope for relief”). My wife inquired on the proximity and exact location of the bar, I decidedly pointed my finger at two lamps, a billboard and a glass door with a logo, “there it is”. As I said it’s not hidden, but very modest. You could just walk past it and never know you’ve passed the doorstep of Bijou.  It kind of fits the personality of the bar, I think. Bijou is like the mysterious femme fatale, seductive but taciturn or the tall, dark stranger burning a match to light your cigarette.

Look at these beautiful titular fixings! Sheer libations bliss! And the crisps are quite nice too.

We entered and made our way to the bar through a corridor lined with seats and tables, empty now, all occupied within three hours from my visit. I always try to visit bars early in the evening, you know within one or two hours after opening. It’s a special atmosphere, like greeting somebody at the breakfast table or watching a person waking up. You can discover a lot of the bar’s personality at that moment and it’s much easier to have a chat with the bartender.

At the far end of the corridor was the bar. The rather dark room bathed in a golden light, as if a fireplace was burning. And with the cold outside that was a welcome sight. We were welcomed with smiles and polite gestures towards a table. Our coats were taken and we were offered a glass of water. Then there was the menu and with it came a large circular card.

The menu is filled with classics and a few personal inventions like the Lazy Red Cheeks – which actually has become a classic a long while ago – and the Geraldine amongst others. What struck me immediately is that there is a large list of bottle-aged cocktails. Now we all know the small hype a while ago to barrel age everything, which was nice for some cocktails, but in many cases unnecessary or even uncalled for. I remember some very nice barrel-aged Negronis. But bottle-aged is rather uncommon and in these quantities unseen before. One also wonders: how does it taste, what difference does it make?

The bottle aged El Presidente and Geraldine.

We decided to ask the bearded drinks wizard who joined us at the table. He answered us that besides the taste, there were several other reasons to go for bottle ageing. Taste wise the cocktail becomes very smooth and has a rounder, more intense taste. Apart from that, it is bottled months ago so you can serve cocktails extremely quick. That’s why there’s two huge freezers besides the backbar. They’re filled with glasses that already have iceballs in them, so basically you just take out a glass, open a bottle of cocktail, pour in the requested quantity, give it a little stir, garnish on top et voila! And finally, in the not too distant future, they think of selling the bottled cocktails commercially.

Sounds like a plan to me. Now we were curious about the taste of course. There was Cuban music playing and since Castro had passed away recently my wife decided to go for the El Presidente. I chose the Geraldine, from the description this looked amazing: Pierre Ferrand Cognac, Sherry, Amaro Montenegro and other ingredients. Perfect for me. The drinks arrived in no time, really immediately. And frankly, they’re excellent! Super smooth, like silk almost. Great and enduring rich taste.

Dieter Van Roy, conjuring a custom drink for your favourite author, based on Vida Mezcal.

I had to ask Dieter: ” don’t you really become quite bored when you pour everything from one bottle?”

“No, not really. We’re not limited to our menu and can make custom cocktails for our guests too, depending on their likes and taste. So in the quieter moments you can see me shaking and stirring quite often.”

“So, it’s actually the best of both worlds. When it’s busy you can serve extremely fast and when it’s quiet you can freewheel all that you want?”

“Basically, yes.”

“What’s with the circular menu card?”

“It’s actually our range of exclusive spirits and wines. As you can see they are sold by the centilitre. This way you can taste a very exclusive whisky, bourbon or rum for example, without burning a hole in your wallet.”

“Or instead of a regular sized one, you can go for several smaller samples.”


See the colour of the light? Now imagine it’s freezing outside and this bearded spirits sorcerer is making you a hot buttered rum.

There’s also a separate  ‘fumoir’ where you can enjoy the finest cigars and they do serve a delicious platter of finger food!

As a final remark about Ben Belmans and Dieter Van Roy’s Bijou Bar – and it summarises everything actually: we didn’t want to leave! It’s cosy, comfortable and timeless, plus the drinks are near to perfection and so is the hospitality!

Four and a half skulls out of five, well done Bijou! Cheers!


Hannah Van Ongevalle wins Diageo World Class Belgium 2014

For the first time in years there was girlpower on the stage of the Diago World Class Belgian Finals, Hannah Van Ongevalle and Sofie Ketels have definitely proven that the Belgian bartenderscene is no longer a male monopoly.
Hannah Van Ongevalle - Belgium's Best Bartender 2014
Hannah Van Ongevalle – Belgium’s Best Bartender 2014 (all photos in this article by Johan Van Droogenbroeck)

Well, I must say, this was a very exciting competition. Eleven contenders, lots of new faces. Amongst them, very refreshingly, two women: Hannah Van Ongevalle and Sofie Ketels. Everybody was very curious and already expected a lot from the new ones.

The first challenge was themed “Stars & The Theatrical”, for which they had to design their own signature cocktail inspired by famous actors, celebrities or movies. The goal was to entertain with their creations. Great drinks, great drama! The competition started with Jef Berben who made a wonderful performance as a parody on Darth Vader with his “Singleton Porthole”, containing Singleton, Jedi Bitters and a very outlandish shaking technique: “ the Imperial shake”. Dries Botty surprised us with a miniature red carpetwalk, complete with miniature sponsor wall and a polaroid groupselfie. Dieter Van Roy used American native arrows as cocktailsticks!

Benji Bruyneel from Jigger's
Benji Bruyneel from Jigger’s

In the end it was Benjamin Bruyneel from Jigger’s (Ghent), who won the first challenge with a combination of Johnny Walker Blue Label, strawberry syrup amongst other ingredients. He hooked up his story on president Nixon and the famous Blue Moon song.

The second round was the market challenge, where each competitor received 20€ to visit the Aula, a local shop that opened especially for the Diageo World Class Competition, and where they could buy anything they wanted to make their second cocktail. Jürgen Nobels from Uncle Babe’s Burger Bar won this challenge.

Jürgen Nobels - Uncle Babe's Burger Bar
Jürgen Nobels – Uncle Babe’s Burger Bar

But to win ,of course, one must score well on both challenges together and that is exactly what Hannah did. She blew our socks off in the second challenge with a very imaginative, but daring liquid variation on the famous aperitif dish: Ganda ham (or in her specific dialect pronounced as ‘hannah ham’) and melon. Talisker whisky, melon, basil, port, Carpano antica formula and Ganda ham, everything went in the shaker without hesitation and came out beautifully. Did we mention that in the meantime she performed a card trick on one of the judges?

'Hannah ham'
‘Hannah ham’

Hannah works together with her father, Jan at The Pharmacy, their own speakeasy in Knokke at the Belgian coast. Jan Van Ongevalle said that he was proud beyond belief, even as we spoke his son Ran was attending another cocktailcompetition in London. So it runs in the family, you could say.

Proud daddy Jan Van Ongevalle
Proud daddy Jan Van Ongevalle

This girl, whose battle name is ‘Hannaconda’, has a lot more cards up her sleeve. There’s a great task upon her shoulders now. She has one month to prepare herself to beat the rest of the world – and by this I mean the best of the world – on the Diageo World Class Global Finals (taking place from 27/07 until 02/08 in the UK). A period of time which was described by former Belgian winner Carl Van Droogenbroeck’s wife, as hell on earth. Four weeks to become able to beat everybody sounds indeed like a daunting task, but Hannaconda is ready to go to war. At the table during dinner she quoted the American poetess Maya Angelou:

I have learned that people will forget what you said, will forget what you did, but people will never forget how you made them feel”.


Diageo World Class Belgian Finalists:

1st place: Hannah Van Ongevalle (The Pharmacy)

2nd place: Benjamin Bruyneel (Jigger’s)

3rd place: Didier Van Den Broeck (Dogma)


Didier Van Den Broeck - Dogma
Didier Van Den Broeck – Dogma

1st Challenge winner: Benjamin Bruyneel (Jigger’s)

2nd Challenge winner: Jürgen Nobels (Uncle Babe’s Burger Bar)

A huge THANK YOU! from The Cocktail Nation to all contenders, you have all shown that the Belgian Cocktailscene is getting bigger and better each time again.

Keep on raising that bar, boys…and girls!

The esteemed memebers of the jury: Dennis Tamse, Carl Van Droogenbroeck, Donald Colville, Gerty Christoffels and missing on this picture Andy De Brouwer
The esteemed members of the jury: Dennis Tamse, Carl Van Droogenbroeck, Donald Colville, Gerty Christoffels and missing on this picture Andy De Brouwer

JIGGER’S – Best Belgian Cocktailbar – starts 2014 with a Bang!

Belgium’s best cocktailbar ‘Jigger’s The Noble Drugstore’ will be invaded by a horde of national and international premium bartenders this January! Be there and surrender to their wonderful libations!

The Jigger's team: Jesse, Benji, Zaza, Ollivier and Patrick
The Jigger’s team: Jesse, Benji, Zaza, Olivier and Patrick

The ladies and gentlemen that will present you their latest creations are all from award winning bars, like for instance Sherry Butt (Paris) and DOOR 74 (Amsterdam), both nominated amongst the 50 best bars of the world. And those of you who still think that bartending is a male dominated job are wrong, JIGGER’S will present you no less than 3 lady startenders: Tess Posthumus ( DOOR 74) has earned a reputation of winning every award she lays her eyes upon and Laura Schacht from Germany – now working in HPS (Amsterdam) – made it 8th place on the Diageo World Class International Cocktail Competition. Last, but not least, we have our own upcoming talent Hannah Van Ongevalle from The Pharmacy (Knokke Belgium).

Our liver cowls in fear when we show you the JIGGER’S guest bartending program for january:

TUESDAY 21st of January: Old fashioned all the way Steve Okhuysen and Tom Neijens (Old Fashioned bar Ghent) These two dapper gents will bring you classics with a twist of their own. They are also known to summon the ‘Green Fairy’ on a regular basis, so we hope you’re a bit absinthe minded.

Old Fashioned team: Tom & Steve
Old Fashioned team: Tom & Steve

WEDNESDAY 22nd of January: Antwerp’s finest export products aka Marc Mathieux (Bar Bounce Antwerp) and Dieter Van Roy (Martini Bar Antwerp). Marco and Dieter pour you pure rock ‘n’ roll in a glass. These two masters are high on Tiki influences and will bring you spicy, exotic rum cocktails with a garnish that might bite you!

Marco & Dieter
Marco & Dieter

THURSDAY 23rd of January: Hot & Steamy, french kissing, coming in slippers on their flippers Sullivan Doh (Sherry Butt Paris) & Sichanh Christophe (Calbar Paris). These two Parisian prize bartenders will represent the sheer cocktailrevolution that is happening right now in the city of light. Lots of fun, simplicity and balance are their main ingredients.

Sullivan Doh
Sullivan Doh
Christophe Sichanh on the right
Christophe Sichanh on the right

TUESDAY 28th of January: Brothers from different mothers Dries Botty (L’Apereau Blankenberge) & Kristof Burm (Josephine’s Antwerp). Dries is a tastebud sorcerer and if he would be a cocktail, it would be named: The Ladykiller. Kristof like none other can turn simple classics into a personal experience with as much magic in looks as in taste.

Dries Botty (apparently his beard is more awesome now)
Dries Botty (apparently his beard is more awesome now)
Kristof Burm
Kristof Burm

WEDNESDAY 29th of January: Hiding in plain Sight, shots on the house! Laura Schacht & Simon Martin Alexander (HPS Amsterdam). HPS is a personal favourite of The Cocktail Nation, you have to experience this! Simon the American Scotsman from Amsterdam and Laura Schacht will rock your socks off! Prepare the Picklebacks, Simon!

Laura Schacht
Laura Schacht
Simon Martin Alexander - Simon, the garnish is trying to escape! ;)
Simon Martin Alexander – Simon, the garnish is trying to escape! 😉

THURSDAY 30th of January: Hot night with the Nipplepatch sisters Tess Posthumus (DOOR74 Amsterdam) & Hannah TP supported by ‘Daddy the Pimp’ aka Jan van Ongevalle (The Pharmacy Knokke). Hot and crazy, ‘nough said! Award winning drinks and good fun as a garnish, what more do you need!

Tess Posthumus
Tess Posthumus
Hannah and 'pimp daddy' Jan
Hannah and ‘pimp daddy’ Jan

So get over there and taste it…yes, my liver hates me too.

Stanislav Vadrna en de Nikka Perfect Serve Wedstrijd

Wel, mocht je het nog niet weten het is volop wedstrijd seizoen in cocktailland. Diageo World Class, Bols Around the World, Nikka Perfect Serve, Thomas Henry, Disaronno Mixing Star, … noem maar op. Bartenders worden volop getest op hun vaardigheden en winnen of niet; elke deelname verhoogt hun wedstrijdervaring en stressbestendigheid.

De Belgische preselectie voor de Nikka Perfect Serve heeft een verrassend speciale wedstrijdformule. Dat hoeft de kenners niet te verbazen als iemand als Stanislav Vadrna in de jury zit natuurlijk.

Nikka Whisky
Nikka Whisky

De wedstrijd werd georganiseerd door de mensen van De Nectar en had plaats in de Jigger’s. Het werd algauw gezellig krap in de Gentse speakeasy wanneer het grootste gedeelte van de Belgische Cocktailscene erin geschoenlepeld werd. De dag werd geopend door een workshop van Stanislav. Deze Slovaakse bartender-boeddhist heeft in zijn carrière al heel de wereld afgeschuimd en deelt zijn hospitality filosofie via zijn Analog Bartending Institute.


De workshop was geweldig! Het belang van lichaamstaal in een cocktailbar, zowel van bartender als van klant. En niet op een droge, saaie manier zoals je soms wel eens ziet, maar vol overtuiging, recht van het hart. Als bartender moet je een klant kunnen analyseren nog voor je er een woord mee gewisseld hebt en evenzeer moet je zelf een eerste positieve indruk maken tegenover de klant (ook al kan het soms je dagje niet zijn). Hoe kan je je charisma, kracht en passie uitdrukken zonder een woord te zeggen. Dat alles werd vakkundig uit de doeken gedaan door de meester in zijn aloha-hemd. Dit alles begeleid door veel “houtza’s” natuurlijk. Ik dacht eerst dat het een Slovaaks woord was, maar blijkbaar komt het uit Shrek. Een mens leert altijd bij.

Tijd voor de wedstrijd! De jury bestond uit: Ben Belmans, levende cocktail en spirits encyclopedie en godfather van de Belgische cocktailscene, Sayumi Ohyama, Japanse schoonheid en Nikka afgevaardigde en tenslotte ikzelf. Stanislav fungeerde als observerend jurylid. De wedstrijd was ontworpen volgens de “ichi-go, ichi-e” filosofie (one moment, one encounter), als bartender heb je maar één moment, één kans om een goede indruk te maken. In dit geval dus: een rollenspel waarbij de jury 3 verschillende types van klanten moesten spelen. Ben moest de lastige klant spelen, een rol die hem op het lijf geschreven was. De man verdient een oscar (wel opletten voor typecasting ;)) en was verantwoordelijk voor meerdere liters zweet bij de deelnemers. Hij speelde de rol van een zakenman die net een succesvolle deal had afgesloten en wou dit vieren met een ‘custom tailored’ cocktail. Dat komt erop neer dat hij smaken, geur en uitzicht of type cocktail beschreef waar hij op dat moment zin in had en de bartender moet ‘on the spot’ daarmee aan de slag om een perfecte cocktail te maken naar de wensen van de klant (en met Nikka whisky uiteraard). Sayumi speelde een whiskyliefhebster die nog nooit gehoord had van Nikka whisky en bestelde steevast enkel whisky. Aan de hand van haar beschrijving moest de bartender de juiste soort Nikka serveren en niet enkel de soort, maar ook de manier waarop, over ijs, puur of Mizuwari ( “gemengd met water” een Japanse traditionele manier om spirits te drinken, bijvoorbeeld bij de maaltijd). Ikzelf was een zakenman (uit Parijs blijkbaar) die dringend naar een vergadering moest en toch de nood zag om zich eerst wat moed in te drinken. Ik moest dus telkens de signature cocktail bestellen en ondertussen de bartender opjagen. Ik heb daarin niet overdreven, want de bartender had immers al genoeg te verduren van die andere zakenman 🙂 Het leverde alleszins enkele hilarische scenes op.

Sayumi Ohyama, myself and Ben Belmans
Sayumi Ohyama, myself and Ben Belmans

De deelnemers waren Jesse Den Dulk (Jigger’s), Tom Neijens (Old Fashioned), Ran Van Ongevalle (BAAR), Steve Okhuysen (Old Fashioned), Dries Botty (L’Apereau), Dieter Van Roy (Josephine’s), Jef Berben (El Jefé’s), Ben Wouters (Volta) en een enthousiaste bartender uit het Brusselse (ik ben zijn naam vergeten). Ik was heel erg benieuwd.

Jureren is vermoeiend en moeilijk, meer nog dan ik verwacht had. Je moet continue in je rol blijven, maar ondertussen ook op alle andere dingen letten: serveertechnieken, communicatie met de klant, juist antwoorden op de vragen, keuze van de cocktail en natuurlijk de smaak, etc, etc… Ondertussen moet je een 18-tal cocktails proeven, waardoor het palet van je tong toch redelijk verdoofd geraakt op het einde. Ik ga niet in detail treden en elke cocktail of kandidaat beschrijven, maar wel enkele hoofdconclusies.


Wat duidelijk naar voren kwam was een zeker gebrek aan productkennis (dat eiland heet dus Hokkaido ;)). Wanneer je aan een wedstrijd van een specifiek merk deelneemt wordt er verwacht dat je er voldoende kennis van neemt. Zenuwen spelen zeker een rol, maar dat mag geen excuus zijn. Je weet dat je zenuwen zal hebben, sowieso.

Having fun
Having fun

Het verhaal achter je signature cocktail is ook heel belangrijk. Je verkoopt een cocktail niet door enkel te vertellen wat er inzit en hoe dat smaakt. Er bestaat immers een dikke kans dat meer dan de helft van je cliënteel geen jota snapt van wat je aan het zeggen bent. Het klinkt bijvoorbeeld als volgt: “rum zelf gespiced met kwekelkruid en snorrelbezen, sap van verse skadriljoen, een tinctuur op basis van jabberwokies en drommelgras, plus enkele dashes Jackie Chan bitters”.

Het klinkt heerlijk, maar de klant kan er zich weinig bij voorstellen.

Met het verhaal achter jouw inspiratie voor de cocktail zal de klant dan hopelijk wel kunnen relateren. Het moet een beeld en sfeer oproepen waarbij de klant onbewust een smaakverwachting gaat koppelen aan de cocktail. De cocktail moet quasi het hoofdpersonage zijn in een verhaal, waar de klant zich mee kan identificeren (of profileren). Als ik bijvoorbeeld een Japanse cocktail zie staan, wil ik een verhaal horen over Godzilla, samoerai, ninjas,  geisha’s en iets raar met tentakels…maar dat kan aan mij liggen natuurlijk.

Inspiring coaster, don't you think?
Inspiring coaster, don’t you think?

Hetzelfde principe geldt in mijn ogen ook voor de “perfect serve” van iets. Het draait hier niet enkel om een perfecte, verrassende en prachtig uitgebalanceerde cocktail met een originele combinatie van ingrediënten en smaken, maar ook hoe je hem opdient. Daar had Jesse onmiddellijk in overtuigt met zijn Mizuwari en het leverde hem ook een eerste plaats op, hoewel het een bikkelharde strijd was tussen hem en Jef.

Mizuwari Perfect Serve
Mizuwari Perfect Serve

Maar hey! Uiteraard is dat niet zo vanzelfsprekend met Statler en Waldorf aan je bar, vergezelt van een charismatische Japanse dame. Ik heb zelf veel bijgeleerd en vond het een fantastische dag met een bonte verzameling aan superdrankjes! Keep on raising the bar, boys. Houtza!

Perfect Spirit
Perfect Spirit

VENUEZ13: twee dagen high-end hospitality op de meest indrukwekkende spirits en cocktailbeurs van de Benelux.

The Cocktail Nation ging naar VENUEZ13 en zag dat het goed was. Een verslag van indrukken.

Dag 1

Aangekomen in het zonnige Antwerpen besloot ik eerst in te checken in het Sir Plantin Hotel om wat overtollige bagage te dumpen. Daar bleek dat ze mijn reservatie een dag te vroeg hadden geboekt. Dat begon goed. Gelukkig kon ik bewijzen dat dat hun fout was en na vijf minuten geratel op een computer beloofde de receptioniste met een ietwat geforceerde glimlach dat alles in orde was.

Een kwartiertje later zat ik al in de VENUEZ-taxi op weg naar het event. Naast mij zat niemand minder dan Darcy O’Neil, de bekende Canadese chemicus/bartender/blogger die een lezing ging geven over soda water en cocktails naar aanleiding van zijn boek ‘Fix the Pumps’. De man zag er rustig uit, heel rustig, té rustig eigenlijk. Jetlag misschien. Ik daarentegen, was zo enthousiast als een kind dat een cadeautje mag uitpakken.


De inkom zag er goed uit: bevallige dames, getooid in hoge hoed, stonden achter oude piano’s die dienst deden als ontvangstbalie. Nice touch! Veel volk, effe aanschuiven, maar alles liep vlot. Ik kreeg een programmakrantje en kwam in de “Jazzterfield” terecht. Een ruimte die ze geslaagd hadden omgetoverd tot pianobar/lounge volgestouwd met – u raadt het al – Chesterfield zetels. Ik eiste er onmiddellijk eentje op en bladerde als bezeten door het programmaboekje op zoek naar mijn artikel over cocktailtrends in 2013. Bladzijde 2, zeer goed. Geen foto; misschien maar best zo. Nu maar hopen dat het gelezen zal worden.

De eerste sessie van de Barshow was reeds begonnen. Vlug daar naar toe. De ruimte zat stampvol, gelukkig had presentator Ben Belmans nog een laatste vrije stoel gevonden. Ik zat neer, doch nog voor mijn rug de leuning kon aanraken, kreeg ik al een shotje Mezcal aangeboden. Dat was immers het onderwerp van de eerste lezing. Carina Soto Velazquez en Maria Boucher kwamen er uitleggen wat Mezcal wel en niet is. “I’m not a headache and I’m not a Margarita,” zo luidde de titel en het vat ook goed de boodschap samen.


Vergeet dus het zout-en-limoenbijten ritueel, kwak die handel niet in één keer achterover en gebruik geen shotglas. “We drink it straight from the bottle,” vertelde Carina en ze staafde dit onmiddellijk met enkele interessante foto’s. Dat raden we zelf niet aan. Proef het, degusteer het zoals een goede whisky. Mezcal is zeer lekker, very smokey. Het is een ‘acquired taste’, dat misschien wel, maar het is het waard om te leren ontdekken en heel interessant voor cocktails – niet alleen Margarita’s.

Mezcal is een 100% artisanaal product, er komt geen machine aan te pas. Daarbij komt nog dat het gemaakt wordt van het hart van de agave plant en het duurt ongeveer 7 jaar eer zo’n plant volwassen is. U kan zich al beginnen voorstellen wat voor een hels karwei het is om een continu aanbod van flessen te genereren. Het unieke proces brengt ook met zich mee dat elke fles een tikkeltje anders smaakt. Ok, het is duur, maar je krijgt er wel een uniek en zeer lekker product voor in de plaats.

Next up was Alfred Cointreau die de geschiedenis van de Cointreauclan uit de doeken kwam doen – wat we persoonlijk niet zo boeiend vonden – en uitleg gaf over de productiewijze van de triple sec – net iets interessanter. Leuk om weten is dat Cointreau het allereerste reclamefilmpje ooit maakte. Het is best een grappig filmpje: Pierrot (je weet wel die witte clown)bestelt iets in een bar en lust het niet. De barman geeft hem dan maar Cointreau en prompt krijgt Pierrot een visioen van een dame die zich aan het uitkleden is. We onthouden hier vooral uit dat hallucinogene, libidoverhogende middelen in de 19e eeuw best ok waren. Fast forward naar de 21e eeuw en Cointreau heeft Pierrots droom waar gemaakt door de clown te schrappen en Dita Von Teese in te huren als boegbeeld van het merk. Nice move, Alfred! Wat we ook onthouden is dat de Cointreauclan een soort appelsientovenares in dienst heeft, die op zicht kan onderscheiden wat een goede of een slechte appelsien is.

slechte appelsien
slechte appelsien

Samen met enkele bartenders gingen we de Da Da Gin bar bezoeken. Ik vroeg mij terstond af waar de naam vandaan kwam. Mijn hoofde ploegde zich door een aantal mentale beelden van wat een Dadaïstische cocktail zou moeten voorstellen. Mijn lichaam baande zich een weg naar de bar, G&T is populair, maar dat wist u waarschijnlijk al. Of lag de grote massa volk misschien aan het feit dat niemand minder dan Dieter Van Roy de Gin Tonics maakte. Uit het gamma was er één gin die ik nog niet geproefd had: Oxley Gin. Best lekker.

Da Da Gin Bar

Wat hier ook meteen opviel was de vormgeving van de bar: een lekker sober retro gevoel met opvallende accenten. Het opvallende accent hier waren een hele reeks (lege) ginflessen die aan dikke henneptouwen boven de toog hingen. Nog meer opvallend was het moment toen één van die opvallende accenten plots besloot om neer te vallen. Op de toog. Ik denk dat de bartender in één klap 5 jaar ouder geworden is. Er was plots meer plaats om te bestellen en de Da Da Gin Bar werd passend herdoopt tot de Badadzjing! Bar. Op naar het volgende onderdeel van de Barshow.

Giuseppe Gallo, Global Brand Ambassador van Martini en Italiaan, kwam uitleg geven over wat vermouth is. “The Truth About Vermouth,” was de titel van zijn cursus. Lees dat even met een Italiaans accent en uw dag kan niet meer stuk. Deze lezing was verplichte kost voor elke beginnende bartender vond ik. De meeste mensen kennen Martini wel, maar weten niet dat het een vermouth is, laat staan dat ze weten wat een vermouth is. Vermouth is een versterkte wijn, gearomatiseerd met verschillende kruiden, boomschors en suiker of karamel. Er werden geurdozen rondgedeeld met de verschillende kruiden en een vrijwilliger mocht zelf vermouth maken on stage. Als voorbeeld cocktail werd een Hanky Panky rond gedeeld, gemaakt met Fernet van het merk Martini zelf. Bijzonder interessant. Verrassend genoeg vermelde Giuseppe Gallo ook de 200ste verjaardag van Noilly Prat, een Franse vermouth en een van mijn persoonlijke favorieten in Dry Martini’s.

Op naar de Boom Boom Burger Room. Ja dat heette echt zo. Wat verwacht u zelf als u die naam leest? Een of andere disco-frituur waar je op keiharde beats prefab fast food naar binnen werkt, dacht ik. Nu dat was buiten de mensen van Puresang en Stuart Catering gerekend.

Mmm, fresh meat!
Mmm, fresh meat!

Prachtig interieur, dezelfde lijn doorgetrokken als de Badadzjing! Bar met de opvallende accenten. Dat deed er mij aan denken, mochten die koeien op de achtergrond ook besloten hebben naar beneden te vallen, was de naam héééél goed gekozen. Helaas dat plezier werd ons niet gegund. Zelfs niet één Boem! Die hamburgers waren top, een overdonderend succes. High end hamburgers; er zat zelf een bij met foie gras. Blijkbaar kent de hamburger een grote revival en hippe hamburger restaurants zijn een trend aan het worden. In Stockholm was dit blijkbaar al een tijdje zo, maar dichterbij kennen we in Amsterdam ook The Butcher en zelfs in ons eigen Aalst is er de Deluxe Burger. Een trend om een oogje op te houden.

Ik wou net naar een volgende stand gaan kijken toen Jan Van Ongevalle zich opeens door de menigte probeerde te murwen, daar moeilijk in slaagde, en vanop twee mensen afstand zei: “ je moet meekomen, Malacca.” Dat laatste had hij gefluisterd. Met een samenzweerderige glimlach draaide hij zich om haastte zich naar de Diageo stand. Ik volgde gezwind. Malacca is geen Hebreeuwse belediging, zo blijkt, maar wel een gin. En wat voor één!

Tanqueray Malacca is een gin die in 1997 op de markt kwam. Veel te vroeg om van de Gin Tonic gekte te kunnen meegenieten. De Malacca werd dus algauw in 2001 aan het kruis genageld. Maar enkel om te herrijzen op 12/12/2012 en in België voor het eerst op VENUEZ13. Wie nog een flesje wil moet zich trouwens haasten, er zijn er immers wereldwijd maar 30.000 van beschikbaar, waarvan 700 voor België.


Antoine Ghyselen van Diageo maakte plechtig de eerste Belgische fles open en liet iedereen proeven. Fantastisch, een ietwat ‘nattere’ gin met een heel lichte fruittoets. Lekker om puur te drinken of in een Dry Martini met wat Grapefruit Bitters. Ik zou hem niet gebruiken voor G&T’s mee te maken, hoewel we dat ook geprobeerd hebben en het is ons zeker niet misvallen. Zeker niet. Dus als je in een bar komt en je ziet Malacca staan, ga ervoor! Zijn hemelvaart zal immers niet lang meer duren.

Tijd voor een nieuwe sessie van de Belgian Barshow met Nederlands toptalent Fjalar Goud. De beste bartender van onze noorderburen en op de Diageo World Class van 2012 gekroond tot beste bartender van Europa. Fjalar was een designer voor Porsche, maar vond daar zijn ding niet in. Hij besloot toen maar bartender te worden. Dit werd niet in dank aangenomen door zijn familie, maar uiteindelijk bereikte hij dan toch de top. Je moet maar durven. Hij gaf ons op de sessie enkele goede tips mee over hoe je om moet gaan met zo’n prestigieuze wedstrijd als de Diageo World Class.

Martini pakte uit met een heuse burlesque tent in de Good Girls Bar. Niet toevallig recht tegenover het Hamburger Restaurant: van ‘buns & burgers’ naar ‘bums & boobies’ (bum als in kontje, niet zwerver). Alweer een keileuk interieur vol antieke zetels overtrokken met jeansbroeken en grote rode vogelkooien waarin af en toe schaars geklede knappe dames vertoefden. Ik heb er niets gedronken, maar wel mijn ogen de kost gegeven.

Mmm, fresh meat!

Een leuke verrassing was de Cécémel stand, alweer prachtig vormgegeven trouwens met twee enorme bruine koeien. Niemand minder dan Marco ‘Le Magicien’ Mathieux stond er cocktails te maken. Met wat op het eerste gezicht de gekste ingrediënten lijken slaagt die kerel er toch steeds weer in om interessante cocktails te creëren. Ik geloof dat er in de mijne mezcal, limoen, zout en chokomelk zat. En jawel hij was lekker, niet iets om elke dag te drinken, maar toch je moet er maar opkomen.


We gingen verder met Chase Gin te proeven. Lekker fris, ideaal om te mixen, maar ik zou hem niet zo zeer puur willen drinken. Verder was er de Spring Gin van Manuel Wouters, een gin met een vrij dominerende pepersmaak. Leek mij zeer goed om Gin Tonics mee te maken. Je kon kiezen uit een klein flesje of een iets minder praktische grote apothekerfles van 2 liter.

Zo kwamen we aan het einde van dag 1. Doordat er zoveel te doen was, heb ik wel spijt de debatten gemist te hebben. blijkbaar was het debat over de Black Box zelfregistrerende kassa zeer zeker de moeite.

Conclusie van dag 1:

Ik neem mijn hoed af voor de mensen van Puresang. De vormgeving was zeer geslaagd. Misschien zou ik in het vervolg de DJ/radioman niet meer zo dicht bij de Barshow ruimte zetten. Het stoorde enorm en ik denk dat de meeste lezers zonder stem terug naar huis gegaan zijn. Ofwel moet er in de toekomst een sluis gemaakt worden met geluidswerende doeken. Ook de Carlsberg stand die blijkbaar elke uur Nieuwjaar vierde of zoiets zorgde voor nogal wat geluidsoverlast.

De Belgian Barshow was zeer goed, kudos naar Ben Belmans, Nine-X en VENUEZ.

Heel veel lekkere gins, maar ik begin zo stilaan “over-ginned” te geraken. Nee, dat is niet waar. Het is eerder dat ik de G&T een beetje beu ben. Tijd dat al die andere lekkere gin cocktails ook eens zo’n gekte mogen meemaken. Begrijp me niet verkeerd de G&T is zeer lekker natuurlijk, maar er bestaan ook nog andere dingen.

Stay tuned voor het verslag van dag 2 met superworkshops, speakeasy’s, verdachte cocktails, Fever Tree en een opgezette leeuw…

Bar Josephine’s Antwerpen: een review

Ah, Bar Josephine’s, het stond al eeuwen op mijn to do lijstje, maar we zijn er dan uiteindelijk toch geraakt.

Het eerste dat me opviel: het was veel groter dan ik mij voorgesteld had. Een grote, hoge ruimte, maar gezellig vol geplaatst met retro meubilair, een leuke mix van publiek en een DJ die zijn best aan het doen was zonder dat je oordopjes in moest doen. Net goed. En zo zie je maar, elke bar die ik al bezocht heb, heeft toch een andere, eigen, persoonlijke stijl. Josephine’s is een must visit, dat staat vast. Er is voor elk wat wils. Je kan eerst een lekkere aperitief cocktail drinken en dan eten in het restaurant van de Josephine’s of je kan komen chillen na je uitgangsperikelen in Antwerpen.

Final Casa

Wij hadden de laatste formule gekozen, eerst was er de laatste dag van het Casa Bacardi event in The Book Club, “which was pretty f***ing amazing”. Lennart Deddens van de YuMe was daar guestbartender op die dag en zijn ‘Knickerboker Shrub’ was fantastisch. “Ik had hem gekozen omdat hij goed zat, vond ik,” zei hij zelf en hij was briljant! Zijn custom variatie op een Martinez was ook heerlijk. Frank Simons, de vaste waarde van de Casa Bacardi, had ons nog een Barrel-aged El Presidente, een Mai Tai en een Daisy De Santiago geserveerd.  De El Presidente is een zekere ‘must taste’! Barrel-aged cocktails kan je ook niet zomaar in elke cocktailbar bestellen.

Na een hapje gingen we dan naar de Josephine’s. Eerst een korte babbel met de topbartender Dieter Van Roy, nadien ploften we onze voldane, maar vermoeide ledematen in de hippe retro zetels van de Josephine’s. Nog voor we goed en wel bekomen waren, stonden er voor iedereen shotglazen gereed met een exclusieve tequila. Uw teergeliefde blogger is helaas vergeten welke tequila het juist was, maar de smaak was heel verrassend en rijk, niet iets wat je verwacht van de “usual” tequila (ik ben geen tequila specialist). Toch blijf ik bij mijn standpunt dat het een drankje van meer dan 40° was. Maar bon, de tendens was gezet. Ik had een gevarieerd publiek: een iemand bestelde een Dry Martini geparfumeerd met gember en rozemarijn, de volgende ging voor een Aviation (leuk om te vergelijken met die van Olivier van de Jiggers). Mijn vriendin koos een bier cocktail en ik wou een experimentje.

We hoefden niet lang te wachten op de cocktails. Dieter was op het idee gekomen om een smoked cocktail te maken. Verscheidene kruiden en vruchten worden licht geflambeerd op een schoteltje en vervolgens wordt het cocktailglas er omgekeerd over geplaatst om de rook en dus het aroma en de geur op te vangen. nadien wordt de mix erin gegoten. En ‘my God’ het was heerlijk! Een aroma explosie die perfect gematched was met de rum en rode vermouth variatie als drank. Waw! Hiervoor kom ik gewoon terug! De variaties zijn eindeloos en als je echt kan zeggen wat je wil, dan wordt het echt een speelgoedwinkel. Een ‘must try’!

De Aviation was lekker, beter dan die van de Sips, maar niet zo fantastisch als die van Olivier van de Jiggers. De geparfumeerde Dry Martini was ok, ik had meer aroma verwacht, maar dat komt waarschijnlijk door de aroma bom die ik zelf had besteld.

Nu de bier cocktail kon anders vond ik. Geertrui zei dat het lekker was en verrasend. Leuk om op bepaalde momenten eens iets anders te kunnen drinken. Maar de algemene tendens was dat het volume teveel was en dat er wat garnituur ontbrak. Het zag er uit als een Grimbergen geserveerd in een Grimbergen glas.

Ondertussen hadden we ook een proefsessie van Cocchi Vermouth gekregen en de witte versie is zeker en vast interessant. Een leuke vervanger voor de verdwenen Kina Lillet.

Eindconclusie: ik zat daar echt op mijn gemak, ik heb genoten van mijn cocktail – iets wat ik nog nooit gedronken had- en wou er eigenlijk niet weg. Het is een van die zeldzame kwaliteitsbars waar je binnen stapt en voor je het weet fluiten de vogeltjes en ben je een dag verder. Laagdrempelig, hip en toch ook chique. Ik kom hier nog, zeker en vast!