Tag Archives: Ben Belmans

Bijou Bar (Antwerp), timeless perfection

Bijou, a diamond in the rough? No, it's definitely well cut and polished! A hidden jewel then? No, not really hidden, just rather modest. This bar created by cocktailian veteran, Ben Belmans and the bearded ginger sultan of drinks, Dieter Van Roy is a sparkling stone amongst pebbles! Even so that - not entirely unexpected - it won a Venuez Hospitality Award for Best Belgian Cocktailbar, within one year of its own existence.

As a young dad I can assure you that a babyless evening out feels like a million holidays. So after finishing off several bottles of milk we dropped our beloved baby daughter into the care of her grandmother, promising not to be late again to pick her up, etc, etc…

We set course for Antwerp and putting the pedal to the metal we arrived there without major traffic incidents (apparently that only happens when we have to take the baby to the doctor). Upon arrival in the big city, the adrenaline started to kick in, not a word was spoken, tension filled the cockpit, four eyes locked on both sides of the road, the 1000 yard stare, like a soldier in a trench. We were trying to find a parking spot and as we all know finding a parking spot in Antwerp is “damnation without relief”. It all comes down to luck, so we came prepared: I had put three horseshoes in the glove compartment, two rabbit’s feet on the rearview mirror, we were chewing four-leaf clover whilst throwing salt over our shoulder and before departure I had kicked a goblin in the nut sack, just to be sure.

And lo! A parking spot! After checking GPS, no more than 10 yards from the Bar itself, how lucky can you get (on a Saturday night in the City)? In gratitude I slaughtered a black hen, singing blessings to the entire Babylonian pantheon.

We were on a tight schedule: less than two hours for the bar and then off to the restaurant where we had booked a table (booking tables on a Saturday in Antwerp is “damnation without much hope for relief”). My wife inquired on the proximity and exact location of the bar, I decidedly pointed my finger at two lamps, a billboard and a glass door with a logo, “there it is”. As I said it’s not hidden, but very modest. You could just walk past it and never know you’ve passed the doorstep of Bijou.  It kind of fits the personality of the bar, I think. Bijou is like the mysterious femme fatale, seductive but taciturn or the tall, dark stranger burning a match to light your cigarette.

Look at these beautiful titular fixings! Sheer libations bliss! And the crisps are quite nice too.

We entered and made our way to the bar through a corridor lined with seats and tables, empty now, all occupied within three hours from my visit. I always try to visit bars early in the evening, you know within one or two hours after opening. It’s a special atmosphere, like greeting somebody at the breakfast table or watching a person waking up. You can discover a lot of the bar’s personality at that moment and it’s much easier to have a chat with the bartender.

At the far end of the corridor was the bar. The rather dark room bathed in a golden light, as if a fireplace was burning. And with the cold outside that was a welcome sight. We were welcomed with smiles and polite gestures towards a table. Our coats were taken and we were offered a glass of water. Then there was the menu and with it came a large circular card.

The menu is filled with classics and a few personal inventions like the Lazy Red Cheeks – which actually has become a classic a long while ago – and the Geraldine amongst others. What struck me immediately is that there is a large list of bottle-aged cocktails. Now we all know the small hype a while ago to barrel age everything, which was nice for some cocktails, but in many cases unnecessary or even uncalled for. I remember some very nice barrel-aged Negronis. But bottle-aged is rather uncommon and in these quantities unseen before. One also wonders: how does it taste, what difference does it make?

The bottle aged El Presidente and Geraldine.

We decided to ask the bearded drinks wizard who joined us at the table. He answered us that besides the taste, there were several other reasons to go for bottle ageing. Taste wise the cocktail becomes very smooth and has a rounder, more intense taste. Apart from that, it is bottled months ago so you can serve cocktails extremely quick. That’s why there’s two huge freezers besides the backbar. They’re filled with glasses that already have iceballs in them, so basically you just take out a glass, open a bottle of cocktail, pour in the requested quantity, give it a little stir, garnish on top et voila! And finally, in the not too distant future, they think of selling the bottled cocktails commercially.

Sounds like a plan to me. Now we were curious about the taste of course. There was Cuban music playing and since Castro had passed away recently my wife decided to go for the El Presidente. I chose the Geraldine, from the description this looked amazing: Pierre Ferrand Cognac, Sherry, Amaro Montenegro and other ingredients. Perfect for me. The drinks arrived in no time, really immediately. And frankly, they’re excellent! Super smooth, like silk almost. Great and enduring rich taste.

Dieter Van Roy, conjuring a custom drink for your favourite author, based on Vida Mezcal.

I had to ask Dieter: ” don’t you really become quite bored when you pour everything from one bottle?”

“No, not really. We’re not limited to our menu and can make custom cocktails for our guests too, depending on their likes and taste. So in the quieter moments you can see me shaking and stirring quite often.”

“So, it’s actually the best of both worlds. When it’s busy you can serve extremely fast and when it’s quiet you can freewheel all that you want?”

“Basically, yes.”

“What’s with the circular menu card?”

“It’s actually our range of exclusive spirits and wines. As you can see they are sold by the centilitre. This way you can taste a very exclusive whisky, bourbon or rum for example, without burning a hole in your wallet.”

“Or instead of a regular sized one, you can go for several smaller samples.”


See the colour of the light? Now imagine it’s freezing outside and this bearded spirits sorcerer is making you a hot buttered rum.

There’s also a separate  ‘fumoir’ where you can enjoy the finest cigars and they do serve a delicious platter of finger food!

As a final remark about Ben Belmans and Dieter Van Roy’s Bijou Bar – and it summarises everything actually: we didn’t want to leave! It’s cosy, comfortable and timeless, plus the drinks are near to perfection and so is the hospitality!

Four and a half skulls out of five, well done Bijou! Cheers!


Maison Ferrand & The Launch Of The Belgian Cocktail Book

Every year Maison Ferrand launches a cocktail book in a different city, this book  represents the (cocktail) culture and bartender scene of the country the city is located in. It started 5 years ago in Paris, followed by Berlin, London, Singapore, NYC and now Antwerp, Belgium. The good people of Maison Ferrand immediately spotted how surreal our country is and decided without a single drop of hesitation to adopt the famous painter Rene Magritte as inspiration and leading theme. 
'Ceci est un cocktail book." was born. Location: Ben Belman's beautiful bar 'Bijou'.

After introductions Alexandre Gabriel, owner and master blender of Maison Ferrand took the stage. Well, stage is a big word, we cramped him in a corner where at least 75% of the attendees could see him. I mean this bar was filled to the brim with Belgian bartenders… and some press. A few exceptions give or take, I believe that everybody ever mentioned on this blog was there. The place was vibrant with enthusiasm. Just like Mr. Gabriel, this man was on fire. Not literally of course, but he was the proverbial waterfall of passionate fact- and storytelling, all of it interlaced with brilliant quotes. He started off immediately with: ” A good spirit is like a great book. Not a good book. ‘Good’ is not good enough, it has to be memorable!” Meaning that you need not necessary like the spirit, but it has to leave an impression on you. By that he wasn’t referring to splitting headaches, a hole in your tongue or diabetes, but more something like, you know, worth remembering.

Mr. Alexandre Gabriel, Master Blender and Owner of Maison ferrand. This man is very high spirited!

When asked to describe Maison Ferrand, he replied: “We’re one of the oldest cognac houses in the world. The family goes as far back as 1610.” Quickly followed by “We’re also a bunch of misfits who like doing things differently!” How exactly? “By don’t sticking to the guns, as a Master Blender I always wanted to revisit the spirits, approach them from a different angle and that’s what we’re trying to accomplish with our little company.”

Don’t walk the beaten path is basically what they’re doing and I love that. Next there was a tasting of their spirit range and we started off with the 1840 cognac (not a bad start don’t you think?). “I love young cognacs… that are made more than a hundred years ago!” said Mr. Gabriel and we couldn’t agree more. If your spirit needs to retire for several generations in a barrel before it starts to resemble something palatable then there must be something wrong with your distillation method. There’s a lot of spirits these days that taste like a wooden plank dipped into some sort of marmalade or fudge, soulless junk in my opinion. Not so with the 1840 cognac, I loved it, it’s all grapes and standing on rolling green hills with the occasional wild flower under a summer sun, finishing with the distant humming of a single bumblebee. For the record, it is not made in 1840, but it is made in the fashion and style of an 1840 cognac (in this case a Pinet Castillon).

Tasting in progres

Next up was the Cognac Pierre Ferrand with Banyuls finish. Although not our favourite, again a good example of Maison Ferrand ‘doing things differently’ and you gotta love them for it. For ages people thought it was illegal to store cognac in wine barrels, but Alexandre and some other people started to dig in the past and question this. After extensive research they concluded that: “it is legal, but you better not tell anybody.” That’s exactly why they put “Banyuls Finish” on the label… are you beginning to see why I love these people?

The following bottle was a familiar friend: Dry Orange Curaçao. This is amazing, you have to try this, it’s an absolute wonder potion in cocktails, but also nice to taste neat. Somebody once said when asked to describe it that it tastes like Cointreau only less sweet. That does not nearly begin to describe it! Less sweet, sure, but also the cane sugar is toasted and barrel aged and the liqueur is distilled in the same pot still as the cognacs. Taste and try!

Next up Citadelle Reserve Gin. I always liked the Citadel range, it’s straightforward and delivers the goods as a good gin should. Very unlike some of the neo-gins which are described a lot like shampoos containing strawberries and lychee or lapsang and yuzu. That’s not approaching a spirit from a different angle, that’s running away from it. Actually yuzu is in the recipe of Citadelle Reserve, but you know, it’s done differently! Alexandre said: ” a great gin is not a Caesar’s salad!” And right he is. The Reserve is a ‘yellow gin’ , meaning that it’s aged for a while. In this case exactly the amount of time it would take you to smuggle a barrel out of the port of Dunkirk ( in what we now call France, but used to be Flemish and a real pirate hole too) and bring it to London. Why? Because it happened on a regular basis after 1775.

After the tasting all the bartenders jumped behind the bar and made their cocktail from the book. Here from left to right: Ben Belmans (Bijou), Olivier Jacobs (Jigger’s), Vitas Van de Cauter (Uncle Babe’s)

After that it was the Plantation Jamaica 2002, which is a fine rum, very intense. A real slice of Jamaica. And last, but not least, we tasted the famous Plantation Pineapple Rum: Stiggins’ Fancy. It is a rum created by Alexandre Gabriel and none other than David Wondrich. Pineapple rum was already a thing in the 19th century to such extent even that was mentioned in Charles Dickens’ Pickwick Papers where a reverend named Stiggins enjoyed a sip of pineapple rum before and after every sermon so to speak. This spirit is an absolute delight, it’s good in cocktails but we equally enjoy it neat. It is made by infusing the skin of Victoria pineapples for one week in Three Star Plantation Rum and afterwards distill it in the pot still. In the meanwhile they have infused the fruit of the pineapple for three months in the Plantation Original Dark, then they marry the two spirits together into Stiggins’ Fancy. Sheer bliss!

Bruno Simons (Mixing Tales) and Ran Van Ongevalle (The Pharmacy).

The cocktail book, you ask? Well it’s a booklet of a hundred pages long, filled with beautiful pictures by Evy Ottermans and recipes from about every self respecting cocktail bar and their best bartenders in Belgium. A must have, we believe.

As a conclusion I must say that Maison Ferrand is a house that I could call home. It’s small, cozy, visionary and passionate. It rebels, does things differently, producing a unique vision on spirits and a range with character and history. A toast to you, with this fine Plantation Angels Share. Cheers!




Bar Convent Berlin 2014 – Too soon for the next trend in cocktails and spirits?

BCB or Bar Convent Berlin, is easily the biggest cocktail and spirits convention of Europe. Now having successfully closed it’s 8th edition and welcomed more than 9000 visitors it should call itself EBC – Berlin (European Bar Convent – Berlin). Because – and we quote a female bartender standing in the waiting line – “Holy smoke! Everybody’s here! Really everybody!”
A wild, but fashionable legion of bartenders eager to learn, explore, taste and meet new stuff @ BCB 2014
A wild, but fashionable legion of bartenders eager to learn, explore, taste and meet new stuff @ BCB 2014

A Bartender’s Christmas

And she was not incorrect, I mean 2 days, 9000 visitors, 3 taste forums, 1 big mixology stage, 27 workshops (!), 72 speakers and 3 halls filled with 300 brands later, you really got a good cross section of who’s who in the European Bartending and Hospitality Industry. You also get a weird craving to become a multi-headed octopoid, outfitted with jet engines and the biggest shopping cart on earth. There’s too much to see, hear and taste in two afternoons. Like Ian Burrell – Global Rum Ambassador – said: “it’s a Bartender’s Christmas.” Yet the jingling you hear, is not bells, it’s literally thousands of ice cubes.

Very fashionable, as you can see they easily match their cocktails to their baseball caps
Very fashionable, as you can see they easily match their cocktails to their baseball caps

Trend Spotter’s Heaven

All this makes BCB a trend spotter’s heaven. Some dare say that it was the huge launching platform for the G&T invasion of our country (Belgium). I don’t know if that is entirely correct, but I do understand that if you spot something new and in abundance on BCB, you know that it will hit your deck too, sooner or later. Whence we were drooling with anticipation and excitement. What was going to be the next hit? Who will take over the crown from Gin and his buddy Tonic?

Alas, the ‘big revelation’ did not occur. We forgot that trends rarely follow a Julian calendar. And that they are fed by the consumer public, not even the best and most creative bartender can change that. That is because the best bartender serves people and they don’t force-pour drinks in somebody’s mouth screaming: “this is better, drink this!”


One thing is for certain Jigger's is really amongst the 10 most influential bars of Europe. Also fox hunting is on the rise, foxes unfortunately not.
One thing is for certain Jigger’s is really amongst the 10 most influential bars of Europe. Also fox hunting is on the rise, foxes unfortunately not.

Rise & Fall?

A few things didn’t go unnoticed though. First: Gin is still wearing the crown (about 50 different brands that we saw). Second: there’s a lot of rum to explore (we stopped counting at roughly 42 brands). Thirdly: Tequila and Mezcal (27 brands) are rising, but will it break through? Fourth: no less than 12 different Vermouth brands ( most people only know one or two, without even knowing that it is a vermouth). Something’s definitely moving here, but it is still yawning and groggy. Then again, if we think of the country that has a rising number of ‘vermouterias‘ and vermouths, realising that it is the same country that restyled the G&T… Does that prove anything, no, of course not. Then again, it isn’t exact science also. We especially loved the Belsazar Vermut (German, yes).

A cracking Belsazar Dry Martini.
A cracking Belsazar Dry Martini.

Apart from that we had the rest of the usual suspects, like whiskey, cognac, sherry, vodka, pisco, grappa, sake, absinth, … you name it. A lot of Bourbon and Rye, but that could have something to do with the USA being the guest country for this year. Michter’s was new for me and a bloody delightful surprise it was!

Mr. Matthew T. Magliocco of Michter's, a dedicated man, very passionate about his product.
Mr. Matthew T. Magliocco of Michter’s, a dedicated man, very passionate about his product.

Lot’s of tonic too, of course. Thomas Henry, for instance, came up with some new mixers, namely: mango, grapefruit and a new cherry blossom tonic. Nice for home bars and garden parties, club scene maybe, but not something you will find soon in any high-end cocktailbar, I think.

Thomas Henry and the new pretty and colourful lemonades
Thomas Henry and the new pretty and colourful lemonades

Also, a funny thing to observe was the large, revolving, circular bar with Campari, Wild Turkey, Appleton and Hendrick’s amongst others. At first you don’t realise it is turning and you feel a bit weird, but then you know it and you happily keep on walking after your drink. A comical sight… and damn good Negronis.

A sartorially stirred Negroni, sir? Certainly, sir.
A sartorially stirred Negroni, sir? Certainly, sir. Please, try to keep up, while I prepare it for you.

Belgium in Berlin

We were also very happy to see more than a few famous Belgian bartenders participating in the fair:

Ben Belmans, who shared the stage with famous Jeffrey Morgenthaler. Jeffrey gave us an amazing workshop on cocktail technique. Question everything, was the big message!

Mr. Ben Belmans introducing Jeffrey Morgenthaler and one of the greatest workshops of the Convent.
Mr. Ben Belmans introducing Jeffrey Morgenthaler and one of the greatest workshops of the Convent.

Hannah Van Ongevalle who (wo)manned the World Class Bar at the fair for a good couple of hours to show her signature cocktails to the public. And they were appreciated a lot.

Hannah working her magic at the World Class bar.
Hannah working her magic at the World Class bar.

Her brother Ran Van Ongevalle who became an ambassador for Belsazar Vermut and made us a wicked Dry Martiny.

Ran Van Ongevalle, our own Belgian Belsazar Ambassador
Ran Van Ongevalle, our own Belgian Belsazar Ambassador

Bart Neirynck proprietor of the famous Bar Herman in Berlin, specialising in – yes of course – Belgian beers.

Bart Neirynck, a Belgian beer ambassador in Berlin. Photo by Jan Zappner
Bart Neirynck, a Belgian beer ambassador in Berlin. Photo by Jan Zappner


BCB is big, maybe too big to see in only two days. Plan who and what you want to see very carefully.

Trends? Difficult and too early to say, but we personally will keep an eye out for rum (especially if ACR keeps on going like this), agave based spirits (if they get a foothold in the bars and I don’t mean only for the bartenders 😉 ), vermouth (but it will take some more time to reach the larger Belgian public). And we will keep a fourth eye on amaro’s (just kidding…or not?). As I said, very difficult to say, while we are sipping our second – excellent – Bourbon Highballer. 😉

Cheers! Enjoy some more photos:

IMG_8430 IMG_8429 IMG_8419 IMG_8381 IMG_8372 IMG_8361 IMG_8353 IMG_8349

IMG_8363 IMG_8364 IMG_8376 IMG_8379 IMG_8388 IMG_8391 IMG_8392 IMG_8395

A day at the Diageo Bar Academy

I received the privilege to attend one of the Diageo Bar Academy lessons recently. It took me right away to my days at the university, most of the students had slept for less than 3hrs, everybody took notes and forgot them at the end of the day. Then everybody went for a beer… All in good jest, we’ve learned some interesting and important lessons that day.


Our professor of that day was the great Mr. Belmans. Our campus was the famous Charlatan bar in Ghent.

One of the basic key words to success in a bar is “consistency“. If there’s a Mojito on your menu, then every Mojito ordered must look the same, taste the same and take equal amount of time to make. If you make a decent Mojito, chances are your guest will order a second one, if that second one tastes different, chances are that your guest will not order a Mojito in your bar ever again.

Speed“, does not mean to hasten yourself. Speed is an effect of your efficiency, achieved through experience and – very important – preparation.

If you want to achieve consistency ànd speed, then “preparation” is a life-safer and a necessity. World Championship Football is coming up, going to do a lot of Caipirinhas? Stop muddling your limes. Get a couple dozens of them through a citrus press and bottle the juice before you open the bar. You will achieve speed once all hell breaks loose, because you’ve done half the work beforehand. You’ll achieve consistency, because now you can measure exactly how much lime juice there will be in your Caipis. You will have gained efficiency ànd the Caipirinhas probably taste better too.

In absence of decent glassware you can always use an aquarium.
In absence of decent glassware you can always use an aquarium. I would have taken out the pebbles though.

Don’t keep your ice in a plastic bucket on top of the bar. Plastic isn’t exactly the best conductor on the planet, your ice will be wet and gone, like a Brazilian virgin, before you can make your second cocktail. Find yourself a metal container with holes in the bottom or buy an ice-chest (30€ at ISPC).   Take care and attention of your ice. Ice is the common ingredient of all cocktails, it is also probably the most important ingredient of all cocktails. Not only does it cool your cocktail, it also dilutes it. And dilution is necessary and a good thing (if you know how to control it). It mellows the sharp bite of the alcohol and sort of glues the different tastes of all the  ingredients together. The right amount of dilution allows certain aromas of spirits to manifest, that would otherwise stay hidden. Try it: pour a whiskey and sniff it. Now add a drop of water and sniff it again. Then again, too much dilution gives you a watered down drink, yet not enough dilution will give you a harsh and unbalanced drink. And herein lies the mastery of mixing drinks in my opinion, controlling the dilution.

Some whiskey on your rock sir?
Some whiskey on your rock sir?

Dilution happens not only through heat and warmth, but also through movement. By shaking and stirring our ice, we cause dilution ànd we cool down our drink at the same time. Normally we shake every cocktail that contains fruit juices and we stir all the others. We also shake instead of stir to add tiny air bubbles to our drink, which becomes opaque and a little bit of foam forms on top. The tiny air bubbles quickly disappear, but the effect of ‘shaking’ remains permanent on a molecular level and you will experience a slight difference in taste. When you shake, try shaking in such a manner that the ice and liquid make a spiral movement in your shaker to achieve the best effect. Apparently there’s also a zero-point to dilution and cooling when you shake. After a good 15 seconds of vigorous shaking, dilution and cooling down stops, so you don’t need to shake any longer . Also, never forget to put enough ice in your shaker (filled up to 3/4 with cubes will do). When you have shaken well, 60% of your drink will be ice water and that’s what we want to achieve. It surprises people, but most cocktails have an ABV no stronger than a glas of wine (11°-13°).

Never shake 4 shakers at once. Don't try this at your bar, not even your home. It makes no sense.
Never shake 4 shakers at once. Don’t try this at your bar, not even your home. It makes no sense…but it’s badass.

That was just a small sample of all the knowledge that is poured into you on one day. It is a brilliant initiative of Diageo and I can recommend it to any bartender. This was a basic course, but there are courses for all levels of bartenders, you can check them and register on their website: Diageo Bar Academy. It’s for free (thank you Diageo).


There’s one more lesson we’ve learned… Besides werewolves there’s something else with an aversion for silver apparently: cream! Ben was demonstrating us how to make a perfect Irish coffee and therefore needed some thickened cream. So he shook some up in a silver coated shaker. The cream however refused to thicken at all and eventually, covered in cream, when he changed shakers with a regular one, the cream thickened immediately. Any chemical engineer who can explain that?







The Cocktail Nation goes Amster-damn! And “Hides in Plain Sight”


a secret circle of tastebud enchanters

The second cocktailbar we wanted to visit was the HPS – Hiding in Plain Sight. An award winning bar in the Dutch cocktail scene and a bar much recommended by Belgian bartenders.Curiousity was triggered, I had to pay a visit. Ben Belmans, internationally acknowledged genever specialist and godfather of the Belgian cocktailscene, said it was one of his favourite bars he ever visited. I really had to pay a visit.

HPS Amsterdam
HPS Amsterdam

I did and I wasn’t dissapointed. I mean the crew in this bar and their drinks are a perfect cocktail and you are the missing ingredient. This is living and breathing passion for hospitality and the liquid result challenges and surprises you without fanciness overkill or too much TTH (trying too hard). And that last bit is the clue I believe. This is in fact a very simple bar, but staffed with an extraordinary crew serving spectacularly balanced, but equally challenging drinks. And when you look at it, I believe that is what they do: they are hiding in plain sight. This is an exclusive world class cocktail bar “hiding” as a normal bar.

But they are not normal bartenders it’s rather something like a ‘liquid circle of tastebud enchanters’. Also, they’re from everywhere. Guillermo Gonzales and Vera Magagnini are from Argentina and lived a while in Barcelona, before deciding to hide in plain sight Amsterdam. Simon Martin Alexander was born in San Francisco, raised in Schotland and travelled half the globe before appearing behind the bar.

HPS crew, that's how they ride
HPS crew, that’s how they ride

The bar is ellegantly designed, but very simple. The interior is not spectacular, but just…perfect. It is a well balanced cocktail in itself.

Again, like in Door 74, the menu was beautiful, clever and funny. This time filled with strange animals. I especially remember the “hipster bear” with a “foodiegram” to take pictures of his prey.

Ursus Major Hipsterius
Ursus Major Hipsterius

The cocktails were amazing. The Mango Crusta was fruity, refreshing, but also contained some hot peppery notes. The Megalomaniac was served in a simple red mug with a sticker that had your name on it, to boost the ego.

Improved Old Fashioned, the dog is a mandatory garnish
Improved Old Fashioned, the dog is a mandatory garnish

After a while we were asked to join the crew in a strange ritual, we had to drink a Pickleback.

Intrigued, I asked what it was.

With a hint of mischief in his eyes, Simon answered: “it’s a shot of whiskey, chased by a shot of pickle juice”.

– Pickle juice?

– Yes, pickle juice! You have to try it, it’s very good!

Shots were prepared for the entire bar and met with great enthousiasm.

So, we downed the shots and they tasted strangely pleasant. A very uncommon sensation. Described by others as close to the ‘umami’ taste, you know that “other” taste besides sweet, salty, sour and bitter. In my opinion it was almost all those tastes together.

Near the end we tasted a 60% German gin (I think it was German, I can’t really remember), which was very good. A real gin, no fancy stuff, not TTH. I challenged Simon to make me a Dry Martini with it. No problem, he said. I find it very difficult to make a two-ingredient cocktail with an overproof drink, so I was very curious, but of course he pulled it off. It was an exceptional Dry Martini, I adored it.


I loved it, the atmosphere, the crew, the drinks. And I know that whenever I am in Amsterdam again, in the evening you’ll find me in this bar. It’s an instant favourite.

Ever smiling Guillermo



Stanislav Vadrna en de Nikka Perfect Serve Wedstrijd

Wel, mocht je het nog niet weten het is volop wedstrijd seizoen in cocktailland. Diageo World Class, Bols Around the World, Nikka Perfect Serve, Thomas Henry, Disaronno Mixing Star, … noem maar op. Bartenders worden volop getest op hun vaardigheden en winnen of niet; elke deelname verhoogt hun wedstrijdervaring en stressbestendigheid.

De Belgische preselectie voor de Nikka Perfect Serve heeft een verrassend speciale wedstrijdformule. Dat hoeft de kenners niet te verbazen als iemand als Stanislav Vadrna in de jury zit natuurlijk.

Nikka Whisky
Nikka Whisky

De wedstrijd werd georganiseerd door de mensen van De Nectar en had plaats in de Jigger’s. Het werd algauw gezellig krap in de Gentse speakeasy wanneer het grootste gedeelte van de Belgische Cocktailscene erin geschoenlepeld werd. De dag werd geopend door een workshop van Stanislav. Deze Slovaakse bartender-boeddhist heeft in zijn carrière al heel de wereld afgeschuimd en deelt zijn hospitality filosofie via zijn Analog Bartending Institute.


De workshop was geweldig! Het belang van lichaamstaal in een cocktailbar, zowel van bartender als van klant. En niet op een droge, saaie manier zoals je soms wel eens ziet, maar vol overtuiging, recht van het hart. Als bartender moet je een klant kunnen analyseren nog voor je er een woord mee gewisseld hebt en evenzeer moet je zelf een eerste positieve indruk maken tegenover de klant (ook al kan het soms je dagje niet zijn). Hoe kan je je charisma, kracht en passie uitdrukken zonder een woord te zeggen. Dat alles werd vakkundig uit de doeken gedaan door de meester in zijn aloha-hemd. Dit alles begeleid door veel “houtza’s” natuurlijk. Ik dacht eerst dat het een Slovaaks woord was, maar blijkbaar komt het uit Shrek. Een mens leert altijd bij.

Tijd voor de wedstrijd! De jury bestond uit: Ben Belmans, levende cocktail en spirits encyclopedie en godfather van de Belgische cocktailscene, Sayumi Ohyama, Japanse schoonheid en Nikka afgevaardigde en tenslotte ikzelf. Stanislav fungeerde als observerend jurylid. De wedstrijd was ontworpen volgens de “ichi-go, ichi-e” filosofie (one moment, one encounter), als bartender heb je maar één moment, één kans om een goede indruk te maken. In dit geval dus: een rollenspel waarbij de jury 3 verschillende types van klanten moesten spelen. Ben moest de lastige klant spelen, een rol die hem op het lijf geschreven was. De man verdient een oscar (wel opletten voor typecasting ;)) en was verantwoordelijk voor meerdere liters zweet bij de deelnemers. Hij speelde de rol van een zakenman die net een succesvolle deal had afgesloten en wou dit vieren met een ‘custom tailored’ cocktail. Dat komt erop neer dat hij smaken, geur en uitzicht of type cocktail beschreef waar hij op dat moment zin in had en de bartender moet ‘on the spot’ daarmee aan de slag om een perfecte cocktail te maken naar de wensen van de klant (en met Nikka whisky uiteraard). Sayumi speelde een whiskyliefhebster die nog nooit gehoord had van Nikka whisky en bestelde steevast enkel whisky. Aan de hand van haar beschrijving moest de bartender de juiste soort Nikka serveren en niet enkel de soort, maar ook de manier waarop, over ijs, puur of Mizuwari ( “gemengd met water” een Japanse traditionele manier om spirits te drinken, bijvoorbeeld bij de maaltijd). Ikzelf was een zakenman (uit Parijs blijkbaar) die dringend naar een vergadering moest en toch de nood zag om zich eerst wat moed in te drinken. Ik moest dus telkens de signature cocktail bestellen en ondertussen de bartender opjagen. Ik heb daarin niet overdreven, want de bartender had immers al genoeg te verduren van die andere zakenman 🙂 Het leverde alleszins enkele hilarische scenes op.

Sayumi Ohyama, myself and Ben Belmans
Sayumi Ohyama, myself and Ben Belmans

De deelnemers waren Jesse Den Dulk (Jigger’s), Tom Neijens (Old Fashioned), Ran Van Ongevalle (BAAR), Steve Okhuysen (Old Fashioned), Dries Botty (L’Apereau), Dieter Van Roy (Josephine’s), Jef Berben (El Jefé’s), Ben Wouters (Volta) en een enthousiaste bartender uit het Brusselse (ik ben zijn naam vergeten). Ik was heel erg benieuwd.

Jureren is vermoeiend en moeilijk, meer nog dan ik verwacht had. Je moet continue in je rol blijven, maar ondertussen ook op alle andere dingen letten: serveertechnieken, communicatie met de klant, juist antwoorden op de vragen, keuze van de cocktail en natuurlijk de smaak, etc, etc… Ondertussen moet je een 18-tal cocktails proeven, waardoor het palet van je tong toch redelijk verdoofd geraakt op het einde. Ik ga niet in detail treden en elke cocktail of kandidaat beschrijven, maar wel enkele hoofdconclusies.


Wat duidelijk naar voren kwam was een zeker gebrek aan productkennis (dat eiland heet dus Hokkaido ;)). Wanneer je aan een wedstrijd van een specifiek merk deelneemt wordt er verwacht dat je er voldoende kennis van neemt. Zenuwen spelen zeker een rol, maar dat mag geen excuus zijn. Je weet dat je zenuwen zal hebben, sowieso.

Having fun
Having fun

Het verhaal achter je signature cocktail is ook heel belangrijk. Je verkoopt een cocktail niet door enkel te vertellen wat er inzit en hoe dat smaakt. Er bestaat immers een dikke kans dat meer dan de helft van je cliënteel geen jota snapt van wat je aan het zeggen bent. Het klinkt bijvoorbeeld als volgt: “rum zelf gespiced met kwekelkruid en snorrelbezen, sap van verse skadriljoen, een tinctuur op basis van jabberwokies en drommelgras, plus enkele dashes Jackie Chan bitters”.

Het klinkt heerlijk, maar de klant kan er zich weinig bij voorstellen.

Met het verhaal achter jouw inspiratie voor de cocktail zal de klant dan hopelijk wel kunnen relateren. Het moet een beeld en sfeer oproepen waarbij de klant onbewust een smaakverwachting gaat koppelen aan de cocktail. De cocktail moet quasi het hoofdpersonage zijn in een verhaal, waar de klant zich mee kan identificeren (of profileren). Als ik bijvoorbeeld een Japanse cocktail zie staan, wil ik een verhaal horen over Godzilla, samoerai, ninjas,  geisha’s en iets raar met tentakels…maar dat kan aan mij liggen natuurlijk.

Inspiring coaster, don't you think?
Inspiring coaster, don’t you think?

Hetzelfde principe geldt in mijn ogen ook voor de “perfect serve” van iets. Het draait hier niet enkel om een perfecte, verrassende en prachtig uitgebalanceerde cocktail met een originele combinatie van ingrediënten en smaken, maar ook hoe je hem opdient. Daar had Jesse onmiddellijk in overtuigt met zijn Mizuwari en het leverde hem ook een eerste plaats op, hoewel het een bikkelharde strijd was tussen hem en Jef.

Mizuwari Perfect Serve
Mizuwari Perfect Serve

Maar hey! Uiteraard is dat niet zo vanzelfsprekend met Statler en Waldorf aan je bar, vergezelt van een charismatische Japanse dame. Ik heb zelf veel bijgeleerd en vond het een fantastische dag met een bonte verzameling aan superdrankjes! Keep on raising the bar, boys. Houtza!

Perfect Spirit
Perfect Spirit

VENUEZ13: twee dagen high-end hospitality op de meest indrukwekkende spirits en cocktailbeurs van de Benelux.

The Cocktail Nation ging naar VENUEZ13 en zag dat het goed was. Een verslag van indrukken.

Dag 2

Begon onmiddellijk lekker met het onderwerp ‘bier in cocktails’ gepresenteerd door onze eigen Jeroen Van Hecke en Dries Botty van de L’Apereau te Blankenberge. Inspelend op de globale cocktailtrend om meer en meer lokale ingrediënten te gebruiken zou het inderdaad gek zijn om geen gebruik te maken van onze honderden verschillende streekbieren. Zowel puur als in siroopvorm geven ze net die extra toets. Ook lekker gecombineerd met enkele lokale kazen.

Patrick The Lion King
Patrick The Lion King

Terwijl ik een vriend een rondleiding gaf op de beursvloer ontdekte ik een soort grote zwarte container die mij de eerste dag niet echt was opgevallen. De deur stond open en we besloten een kijkje te nemen. Wat ik binnen zag overtrof alle verwachtingen. Het was een soort mini speakeasy van Puresang zelf met niemand minder dan Patrick America achter de bar. Patrick werkt nu voor Jiggers te Gent en besloot op het VENUEZ13 event zich eveneens toe te spitsen op de bier-coctailtrend: Liefmans bier, Kraken spiced rum, bessen, kruiden en ananas. Al even spectaculair als het interieur. Die mensen van Puresang verstaan echt wel hun vak. Een gigantisch opgezette leeuwin leek ook eens te willen proeven. Het is het soort interieur dat je uitnodigt om neer te ploffen in één van de zetels en uren in het rond te staren, terwijl je van één van de heerlijke cocktails sipt.

De harige dame had graag een WROOAAAAARRR!
De harige dame had graag een WROOAAAAARRR!

Helaas geen tijd daarvoor; op naar de Diageo stand waar Steve “the moustache” Okhuysen een heel interessante cocktail aan het stoken was: The Suspicious Blaze. Deze cocktail is al een beetje een begrip op zichzelf geworden vind ik, kijken hoe hij klaargemaakt wordt is dan ook de moeite, zeker met de verhelderende uitleg van Steve erbij. Zacapa rum, Licor 43, Cocchi Di Torino, Absinthe, appelsienzestes en ik vergeet waarschijnlijk nog een paar ingrediënten. Alles wordt geflambeerd in een groot cognacglas, zelfs de zestes moeten eraan geloven. De Blaze is fantastisch qua aroma en smaak. Naarmate hij afkoelt, wordt de smaak wat scherper, maar dat stoort niet. Het is zeker en vast een aanrader, je moet maar eens langs gaan in de Old Fashioned in Gent om zelf te oordelen. Volgens mij maakt Steve een hele goede kans om als tweede kandidaat België te verdedigen op de Diageo World Class. We’ll see!

The secret to my moustache, is rubbing absinthe on it.
The secret to my moustache, is rubbing absinthe on it.

Tijd voor de workshop van Darcy O’Neil. We hebben het al even over hem gehad in het verslag van dag 1. Darcy gaf een workshop over water. Moet kunnen. Soda water meer bepaald, de soda fontein was immers volgens hem een heel belangrijke stap in de ontstaansgeschiedenis van cocktails.  Zonder hadden we immers nooit bitters gehad, zei hij. De man is een chemicus professor en dat merk je ook. Ik had het gevoel terug op de schoolbanken te zitten. De powerpoint presentatie was gevuld met mysterieuze formules en we leerden ons eigen mineraal water maken. Algauw kwamen er de gekste, meest creatieve waters naar boven broebelen: chocolade water, een soort cognac-water met groene peper en kamille, kruidenwater, noem maar op. Dit zouden we ook nog wel eens terug kunnen zien in enkele cocktails.

- What do you think of my new soda fountain?- It looks like a motorcycle having a violent argument with a church organ.
– What do you think of my new soda fountain?
– It looks like a motorcycle having a violent argument with a church organ.

Als je zelf geïnteresseerd bent om eens te proberen kan je op zijn blog de slides terugvinden van zijn presentatie. http://www.artofdrink.com/soda-fountain/from-soda-fountain-to-bar

Tijd voor een koffietje dacht ik zo. Op naar het Coffeelab! De hipsterden of coffeebean grinding! Als je het woord Senseo durft uitspreken percoleren ze je kapot. En terecht. Ik positioneerde mij bij één van de (b)aardige mensen van de Caffe Nation, collega’s dus als het ware. Welke koffie had ik graag gewenst? ‘Zwart met suiker alstublieft’. Eén wenkbrauw ging dreigend naar omhoog. Ik beschermde instinctief mijn eigen bonen. ‘Euhm, espresso dan maar’? De barrista begon onmiddellijk aan hendels te draaien, op knopjes te drukken en naar wijzerplaten te staren. Het leek wel een scene uit Das Boot. De koffie was geweldig. Een vertegenwoordiger van Douwe Egberts stond een beetje beteuterd naast mij. “Mmm, lekker”, deed ik. Geen reactie.

Too much coffeeeeeeeeee!!
Too much coffeeeeeeeeee!!

Achteraan de zaal stond een heus laboratorium waar een of andere mad scientist coffecocktails aan het brouwen was. Aan een ronde draaitafel zaten enkele mensen te wachten op hun stomende cocktails – het duurde even eer ik doorhad dat een ervan een opgezette baviaan was, letterlijk dan – boven hun hoofden allerlei buizen, kolven en brubbelende veelkleurige vloeistoffen. Je kon niet anders doen dan het geheel gapend aanstaren, een show op zich. En nog lekker ook. Coffeelab is een rondreizend initiatief van Nederlandse Barrista Kampioen Jeroen Veldkamp. Met zijn hypercreatieve, soms bevreemdende concepten wil hij  barrista’s en ondernemers confronteren met nieuwe denkrichtingen. Inspirerend is het wel. Mocht je Coffeelab ergens tegenkomen, ga dan zeker eens een kijkje nemen, de moeite waard.

Coffee Lab
Coffee Lab

Aaah, vol energie terug naar de Belgian Bar Show. Ian Burrell ging er de geschiedenis van rum uitleggen in 10 cocktails. Mr. Burrell is dé rumreferentie op onze planeet, mocht hij een superheld zijn dan was hij rum-man, hij is de global rum ambassador en hij is hilarisch. Heel gepassioneerd deed hij de boeiende geschiedenis van rum cocktails uit de doeken. Als ik geboeid naar iets aan het luisteren ben, heb ik de neiging om peinzend over mijn kin te wrijven. Dat moet hem blijkbaar opgevallen zijn “He’s constantly scratching his beard! Better have that looked after, you know!” Het ging net over Mojitos en scheurbuik, misschien had dat er iets mee te maken. Of teveel koffie. Zombies, Punches, El Presidentes, rum cocktails zijn lekker en hun geschiedenis onderdompelend.

You! Get that fixed, right now!
You! Get that fixed, right now!

Terug naar de Diageo stand waar Olivier Jacobs van Jiggers een waar juweeltje aan het bereiden was. Ik stond te ver achteraan om juist te zien wat er in zat, maar ik kon wel proeven. Superlekker. Wat me steeds weer opvalt in Oliviers cocktails is die perfecte balans. Het is een van de moeilijkste dingen om te verwezenlijken in een cocktail vind ik en toch slaagt hij er telkens in. En de balans is niet alleen maar goed, hij is echt perfect. Massa’s respect, echt waar.

De dag loopt op zijn einde, de laatste masterclass komt eraan. Eentje waar ik een hele tijd naar uitgezien heb: The Nightjar! Marian Beke en Luca Cinalli gaven een leerrijke cursus over het gebruik van lokale producten en heel creatieve ideeën voor de garnering van cocktails. Iets waar ze ook een absolute meester in zijn. Ik weet niet goed hoe ik dit moet beschrijven. Ik heb daar de hele tijd met open mond staan staren gewoon. Dit was fantastisch. Kijken hoe Luca een cocktail klaarmaakt is een belevenis op zich. Zijn barspoon maakt bijvoorbeeld elke keer een elegante cirkel rond één van zijn vingers voor hij roert. Klinkt kitscherig, maar het is het niet. Het lijkt wel een dans. Alles wordt ook steeds op de juiste plaats gezet op de toog met het etiket naar voren. Na elke cocktail werd het Workstation opgekuist. Uitgieten en shaken gebeurde met veel panache, maar zonder te storen. Sprezzatura ten top. Ondertussen gaf Marion ons honderden tips, de ene nog creatiever dan de andere. Voor één cocktail hadden ze bijvoorbeeld als garnituur een Japanse waaier gekozen en omdat ze gemerkt hadden dat klanten die ook vaak spelenderwijs gebruikten om hun koelte toe te wuiven, hadden ze er niet beter op gevonden dan de waaier te bewerken met kruiden en aroma’s uit de cocktail. Om de neus van de klant al te laten proeven. Strootjes werden in chocolade gedoopt voor extra smaak, een cacaoboon werd gebruikt als glas, noem maar op… Kruiden en ingrediënten waar je nog nooit van gehoord hebt, maar die telkens een connectie hebben met het concept van de cocktail. Je merkte onmiddellijk dat er echt een hele hoop research achter hun cocktails schuilt. Het resultaat zijn echte kunstwerken. Ik denk dat ik binnenkort toch nog eens naar London ga.

Marian Beke en Ben Belmans
Marian Beke en Ben Belmans


VENUEZ13 is meer dan een beurs alleen. Het is een grote inspiratiesessie voor bartenders en barrista’s. De grootste uitschieters waren de Belgian Barshow en de algemene vormgeving van het event en de verschillende meeting points. Kudos naar Nine-X, Puresang en VENUEZ zelf uiteraard. Ik ben al benieuwd naar volgend jaar.

VENUEZ13: twee dagen high-end hospitality op de meest indrukwekkende spirits en cocktailbeurs van de Benelux.

The Cocktail Nation ging naar VENUEZ13 en zag dat het goed was. Een verslag van indrukken.

Dag 1

Aangekomen in het zonnige Antwerpen besloot ik eerst in te checken in het Sir Plantin Hotel om wat overtollige bagage te dumpen. Daar bleek dat ze mijn reservatie een dag te vroeg hadden geboekt. Dat begon goed. Gelukkig kon ik bewijzen dat dat hun fout was en na vijf minuten geratel op een computer beloofde de receptioniste met een ietwat geforceerde glimlach dat alles in orde was.

Een kwartiertje later zat ik al in de VENUEZ-taxi op weg naar het event. Naast mij zat niemand minder dan Darcy O’Neil, de bekende Canadese chemicus/bartender/blogger die een lezing ging geven over soda water en cocktails naar aanleiding van zijn boek ‘Fix the Pumps’. De man zag er rustig uit, heel rustig, té rustig eigenlijk. Jetlag misschien. Ik daarentegen, was zo enthousiast als een kind dat een cadeautje mag uitpakken.


De inkom zag er goed uit: bevallige dames, getooid in hoge hoed, stonden achter oude piano’s die dienst deden als ontvangstbalie. Nice touch! Veel volk, effe aanschuiven, maar alles liep vlot. Ik kreeg een programmakrantje en kwam in de “Jazzterfield” terecht. Een ruimte die ze geslaagd hadden omgetoverd tot pianobar/lounge volgestouwd met – u raadt het al – Chesterfield zetels. Ik eiste er onmiddellijk eentje op en bladerde als bezeten door het programmaboekje op zoek naar mijn artikel over cocktailtrends in 2013. Bladzijde 2, zeer goed. Geen foto; misschien maar best zo. Nu maar hopen dat het gelezen zal worden.

De eerste sessie van de Barshow was reeds begonnen. Vlug daar naar toe. De ruimte zat stampvol, gelukkig had presentator Ben Belmans nog een laatste vrije stoel gevonden. Ik zat neer, doch nog voor mijn rug de leuning kon aanraken, kreeg ik al een shotje Mezcal aangeboden. Dat was immers het onderwerp van de eerste lezing. Carina Soto Velazquez en Maria Boucher kwamen er uitleggen wat Mezcal wel en niet is. “I’m not a headache and I’m not a Margarita,” zo luidde de titel en het vat ook goed de boodschap samen.


Vergeet dus het zout-en-limoenbijten ritueel, kwak die handel niet in één keer achterover en gebruik geen shotglas. “We drink it straight from the bottle,” vertelde Carina en ze staafde dit onmiddellijk met enkele interessante foto’s. Dat raden we zelf niet aan. Proef het, degusteer het zoals een goede whisky. Mezcal is zeer lekker, very smokey. Het is een ‘acquired taste’, dat misschien wel, maar het is het waard om te leren ontdekken en heel interessant voor cocktails – niet alleen Margarita’s.

Mezcal is een 100% artisanaal product, er komt geen machine aan te pas. Daarbij komt nog dat het gemaakt wordt van het hart van de agave plant en het duurt ongeveer 7 jaar eer zo’n plant volwassen is. U kan zich al beginnen voorstellen wat voor een hels karwei het is om een continu aanbod van flessen te genereren. Het unieke proces brengt ook met zich mee dat elke fles een tikkeltje anders smaakt. Ok, het is duur, maar je krijgt er wel een uniek en zeer lekker product voor in de plaats.

Next up was Alfred Cointreau die de geschiedenis van de Cointreauclan uit de doeken kwam doen – wat we persoonlijk niet zo boeiend vonden – en uitleg gaf over de productiewijze van de triple sec – net iets interessanter. Leuk om weten is dat Cointreau het allereerste reclamefilmpje ooit maakte. Het is best een grappig filmpje: Pierrot (je weet wel die witte clown)bestelt iets in een bar en lust het niet. De barman geeft hem dan maar Cointreau en prompt krijgt Pierrot een visioen van een dame die zich aan het uitkleden is. We onthouden hier vooral uit dat hallucinogene, libidoverhogende middelen in de 19e eeuw best ok waren. Fast forward naar de 21e eeuw en Cointreau heeft Pierrots droom waar gemaakt door de clown te schrappen en Dita Von Teese in te huren als boegbeeld van het merk. Nice move, Alfred! Wat we ook onthouden is dat de Cointreauclan een soort appelsientovenares in dienst heeft, die op zicht kan onderscheiden wat een goede of een slechte appelsien is.

slechte appelsien
slechte appelsien

Samen met enkele bartenders gingen we de Da Da Gin bar bezoeken. Ik vroeg mij terstond af waar de naam vandaan kwam. Mijn hoofde ploegde zich door een aantal mentale beelden van wat een Dadaïstische cocktail zou moeten voorstellen. Mijn lichaam baande zich een weg naar de bar, G&T is populair, maar dat wist u waarschijnlijk al. Of lag de grote massa volk misschien aan het feit dat niemand minder dan Dieter Van Roy de Gin Tonics maakte. Uit het gamma was er één gin die ik nog niet geproefd had: Oxley Gin. Best lekker.

Da Da Gin Bar

Wat hier ook meteen opviel was de vormgeving van de bar: een lekker sober retro gevoel met opvallende accenten. Het opvallende accent hier waren een hele reeks (lege) ginflessen die aan dikke henneptouwen boven de toog hingen. Nog meer opvallend was het moment toen één van die opvallende accenten plots besloot om neer te vallen. Op de toog. Ik denk dat de bartender in één klap 5 jaar ouder geworden is. Er was plots meer plaats om te bestellen en de Da Da Gin Bar werd passend herdoopt tot de Badadzjing! Bar. Op naar het volgende onderdeel van de Barshow.

Giuseppe Gallo, Global Brand Ambassador van Martini en Italiaan, kwam uitleg geven over wat vermouth is. “The Truth About Vermouth,” was de titel van zijn cursus. Lees dat even met een Italiaans accent en uw dag kan niet meer stuk. Deze lezing was verplichte kost voor elke beginnende bartender vond ik. De meeste mensen kennen Martini wel, maar weten niet dat het een vermouth is, laat staan dat ze weten wat een vermouth is. Vermouth is een versterkte wijn, gearomatiseerd met verschillende kruiden, boomschors en suiker of karamel. Er werden geurdozen rondgedeeld met de verschillende kruiden en een vrijwilliger mocht zelf vermouth maken on stage. Als voorbeeld cocktail werd een Hanky Panky rond gedeeld, gemaakt met Fernet van het merk Martini zelf. Bijzonder interessant. Verrassend genoeg vermelde Giuseppe Gallo ook de 200ste verjaardag van Noilly Prat, een Franse vermouth en een van mijn persoonlijke favorieten in Dry Martini’s.

Op naar de Boom Boom Burger Room. Ja dat heette echt zo. Wat verwacht u zelf als u die naam leest? Een of andere disco-frituur waar je op keiharde beats prefab fast food naar binnen werkt, dacht ik. Nu dat was buiten de mensen van Puresang en Stuart Catering gerekend.

Mmm, fresh meat!
Mmm, fresh meat!

Prachtig interieur, dezelfde lijn doorgetrokken als de Badadzjing! Bar met de opvallende accenten. Dat deed er mij aan denken, mochten die koeien op de achtergrond ook besloten hebben naar beneden te vallen, was de naam héééél goed gekozen. Helaas dat plezier werd ons niet gegund. Zelfs niet één Boem! Die hamburgers waren top, een overdonderend succes. High end hamburgers; er zat zelf een bij met foie gras. Blijkbaar kent de hamburger een grote revival en hippe hamburger restaurants zijn een trend aan het worden. In Stockholm was dit blijkbaar al een tijdje zo, maar dichterbij kennen we in Amsterdam ook The Butcher en zelfs in ons eigen Aalst is er de Deluxe Burger. Een trend om een oogje op te houden.

Ik wou net naar een volgende stand gaan kijken toen Jan Van Ongevalle zich opeens door de menigte probeerde te murwen, daar moeilijk in slaagde, en vanop twee mensen afstand zei: “ je moet meekomen, Malacca.” Dat laatste had hij gefluisterd. Met een samenzweerderige glimlach draaide hij zich om haastte zich naar de Diageo stand. Ik volgde gezwind. Malacca is geen Hebreeuwse belediging, zo blijkt, maar wel een gin. En wat voor één!

Tanqueray Malacca is een gin die in 1997 op de markt kwam. Veel te vroeg om van de Gin Tonic gekte te kunnen meegenieten. De Malacca werd dus algauw in 2001 aan het kruis genageld. Maar enkel om te herrijzen op 12/12/2012 en in België voor het eerst op VENUEZ13. Wie nog een flesje wil moet zich trouwens haasten, er zijn er immers wereldwijd maar 30.000 van beschikbaar, waarvan 700 voor België.


Antoine Ghyselen van Diageo maakte plechtig de eerste Belgische fles open en liet iedereen proeven. Fantastisch, een ietwat ‘nattere’ gin met een heel lichte fruittoets. Lekker om puur te drinken of in een Dry Martini met wat Grapefruit Bitters. Ik zou hem niet gebruiken voor G&T’s mee te maken, hoewel we dat ook geprobeerd hebben en het is ons zeker niet misvallen. Zeker niet. Dus als je in een bar komt en je ziet Malacca staan, ga ervoor! Zijn hemelvaart zal immers niet lang meer duren.

Tijd voor een nieuwe sessie van de Belgian Barshow met Nederlands toptalent Fjalar Goud. De beste bartender van onze noorderburen en op de Diageo World Class van 2012 gekroond tot beste bartender van Europa. Fjalar was een designer voor Porsche, maar vond daar zijn ding niet in. Hij besloot toen maar bartender te worden. Dit werd niet in dank aangenomen door zijn familie, maar uiteindelijk bereikte hij dan toch de top. Je moet maar durven. Hij gaf ons op de sessie enkele goede tips mee over hoe je om moet gaan met zo’n prestigieuze wedstrijd als de Diageo World Class.

Martini pakte uit met een heuse burlesque tent in de Good Girls Bar. Niet toevallig recht tegenover het Hamburger Restaurant: van ‘buns & burgers’ naar ‘bums & boobies’ (bum als in kontje, niet zwerver). Alweer een keileuk interieur vol antieke zetels overtrokken met jeansbroeken en grote rode vogelkooien waarin af en toe schaars geklede knappe dames vertoefden. Ik heb er niets gedronken, maar wel mijn ogen de kost gegeven.

Mmm, fresh meat!

Een leuke verrassing was de Cécémel stand, alweer prachtig vormgegeven trouwens met twee enorme bruine koeien. Niemand minder dan Marco ‘Le Magicien’ Mathieux stond er cocktails te maken. Met wat op het eerste gezicht de gekste ingrediënten lijken slaagt die kerel er toch steeds weer in om interessante cocktails te creëren. Ik geloof dat er in de mijne mezcal, limoen, zout en chokomelk zat. En jawel hij was lekker, niet iets om elke dag te drinken, maar toch je moet er maar opkomen.


We gingen verder met Chase Gin te proeven. Lekker fris, ideaal om te mixen, maar ik zou hem niet zo zeer puur willen drinken. Verder was er de Spring Gin van Manuel Wouters, een gin met een vrij dominerende pepersmaak. Leek mij zeer goed om Gin Tonics mee te maken. Je kon kiezen uit een klein flesje of een iets minder praktische grote apothekerfles van 2 liter.

Zo kwamen we aan het einde van dag 1. Doordat er zoveel te doen was, heb ik wel spijt de debatten gemist te hebben. blijkbaar was het debat over de Black Box zelfregistrerende kassa zeer zeker de moeite.

Conclusie van dag 1:

Ik neem mijn hoed af voor de mensen van Puresang. De vormgeving was zeer geslaagd. Misschien zou ik in het vervolg de DJ/radioman niet meer zo dicht bij de Barshow ruimte zetten. Het stoorde enorm en ik denk dat de meeste lezers zonder stem terug naar huis gegaan zijn. Ofwel moet er in de toekomst een sluis gemaakt worden met geluidswerende doeken. Ook de Carlsberg stand die blijkbaar elke uur Nieuwjaar vierde of zoiets zorgde voor nogal wat geluidsoverlast.

De Belgian Barshow was zeer goed, kudos naar Ben Belmans, Nine-X en VENUEZ.

Heel veel lekkere gins, maar ik begin zo stilaan “over-ginned” te geraken. Nee, dat is niet waar. Het is eerder dat ik de G&T een beetje beu ben. Tijd dat al die andere lekkere gin cocktails ook eens zo’n gekte mogen meemaken. Begrijp me niet verkeerd de G&T is zeer lekker natuurlijk, maar er bestaan ook nog andere dingen.

Stay tuned voor het verslag van dag 2 met superworkshops, speakeasy’s, verdachte cocktails, Fever Tree en een opgezette leeuw…