Tag Archives: Aalst

Dust. A new Belgian genever 2.0 style, handcrafted by Black Lion.

Belgian webdesigners from Black Lion said 'to hell with gin' and decided to make genever instead. A very modern tasting genever, that is or genever 2.0, as they call it. Dust was born. Also you need to know that "dust" is actually a Flemish dialect word for "thirsty".

The story starts when a web design company named: Black Lion moves its offices to an old grain distillery in Kortrijk. A new name, a new building, a fresh start. So they decided to celebrate this appropriately. At first they wanted to make their own gin, but they realised soon that there’s probably one too many gins on the market today. No shit Sherlock. If you still want to make a gin these days you better make sure it is better than very, very good.

So genever it was going to be. Why, you ask? Well, because it is the much richer grandfather of gin of course and because genever is starting to attain a substantial amount of “hipster cool”, especially in the States. Aaaaand besides waffles, sprouts and chocolate it is one of our national delicacies of course. The next thing they needed was a master distiller of this delicacy and soon they found Patrick Van Schandevijl of De Moor Distillery, famous for his Dirk Martens malt wine, genever, ‘korenwijn’ and ‘roggewijn’. His genever, by the way, is already distributed in the States under the name of Diep9.

DUST foto 3

And then there was “Dust”. It comes in a very nice black, modernised earthenware genever jug (500ML/38%ABV). Dust is created through the combination of 2 malt wines: a) a double distillate from barley, wheat, malt and rye aged for one year in used oak casks and b) a double distillate made 100% from malted barley, aged for more than 2 years on used French oak casks. This mixture was enriched by botanicals typically used in today’s gins: juniper (duh!), coriander, angelica, lemon peel, cinnamon, licorice, cubeb pepper, grains of paradise, iris, cardamom, orange peel, cumin, nutmeg and aniseed.

DUST foto 1

The result is another miracle of balance by Patrick Van Schandevijl. It is at the same time fresh, citrusy, peppery and on the other hand deep, rich and malty. Delightful to drink neat or over ice, but also works very well in cocktails (we made a very yummy Martinez with it). So, tired of gin and tonic, but still thirsty? Get Dust!

More info: www.dustjenever.be

 

Advertisements

O’de Flander Geneverfestival shows extreme versatility of Flemish Master Distillers and their favourite product

O’de Flander is an organisation that safeguards,showcases and promotes the loveliest local product of East Flanders: genever. Both a quality label and a brotherhood they organise a festival each year to promote their genevers to the public and all the things you can do with them, like for instance cooking or cocktails. The Cocktail Nation was asked to make some genever cocktails.

Genever is a spectacularly rich spirit with a fantastic array in flavours similar to gin ( duh), whisky (duh) and in one case even rum like. Products like the Vintage 1997 from Filliers distillery and the XO Founders Reserve by De Moor distillery are brilliant and I was happily surprised to see quite a few of the distilleries sporting these long aged whiskey  like genevers. Also almost all of them have started to make their own gin or even more than one. I love the way they speak about this, they shrug their shoulders, look you in the eye and say “why not”. Most of these gins are amazing too by the way. Last one I tasted was the Hertekamp gin, if you ever have the chance then taste and try it.

Explaining about genever cocktails... although it looks like something else... love that picture :)
Explaining about genever cocktails… although it looks like something else… love that picture 🙂

Actually it was quite impressive to see all these different kinds and types of spirits spread out over the tables. These guys make everything! Spirits, liqueurs, anything! I have visited old whiskey distilleries, gin distilleries, rum distilleries and so on, having generations of experience and craftsmanship in creating their drink. But these people have 100 or 200 years of experience in distilling everything. It is amazing really, to speak to these people about some old liqueur only to see them reaching behind the counter, saying: “you mean this one?”.

Sophie Doutreligne and me prepping the first cocktail
Sophie Doutreligne and me prepping the first cocktail

So we set out to make three different genever cocktails. The location  was the ‘Meat House’ near castle ‘Gravensteen’ in the medieval city centre of Ghent, a beautiful – if somewhat chilly – location. The weather was shite, perfect circumstances for the consumption of genever. We set up en prepared for the first cocktail and I was a little bit anxious because I needed a sourdough bread to make a food pairing with my first cocktail and there’s a lot of different styles of sourdough bread and also the quality ranges from “bweeeeuurk!” to “waw, that’s amazing!”. Now, apparently one of the organisers was a bakery teacher and he had made an Italian style sourdough bread with a 12year old sourdough, he told me. People, readers, this bread was amazing!

the red one in the foreground is the Dirk Martinez
the red one in the foreground is the Dirk Martinez

The first cocktail is called “Nen Deugeniet”, in Dutch – or rather – Flemish dialect, this means a naughty boy or girl. The drink somehow reminds me of cold winter mornings with a low sun, reflecting her blinding light on snow-covered fields lined with pollard willows. The drink is dedicated to my late Grandfather who had the reputation of being very naughty (in a friendly way). The base of the cocktail is a 5 year old Filliers genever, fantastically smooth and full of flavour. Added to that is an equal part of Kummel. Kummel is an old liqueur made from caraway and cumin seeds, which give it  an anise flavour. It originated in the Low Countries and was very popular in Prussia and Russia. It is still popular in Scotland, at least in certain Golf Clubs, where they have a shot of Kummel before they take their first swing. The story goes that they brought it with them from Holland after WWII.

12319785_10153208928176787_1000216742_n

So genever and kummel, both old heroes from the Low Countries, our countries. Mixed in equal parts and stirred over ice. Not too long, you don’t want to dilute it too much. Strained and served with a lemon twist. Accompanied with a little side dish of sourdough bread smeared with an abundant layer of salted butter. (We used Kummel made by De Moor Distillery)

The second cocktail was a Martinez variation, made with Dirk Martens genever. Dirk Martens is a famous 16th century humanist from Aalst, who introduced the art of printing in the Low Countries and a personal friend of Erasmus and Thomas More. So the Dirk Martinez is made with 5cl Dirk Martens genever, 3cl Martini Gran Lusso, a dash of Luxardo Maraschino and two dashes of orange bitters. Serve with an orange twist.

The last cocktail was a variation on Jerry Thomas’ Improved Gin Cocktail. The base for it was a 54% ABV Balegemsche Genever from Van Damme distillery. This distillery is the last surviving farmer’s distillery in the entire country. We used to have hundreds, but wars and so called “government” destroyed them. It is a fantastic genever, it has grassy notes – almost hay – that marry it so smoothly with the juniper berries and the rye. So we used 6cl of it. A hefty dose or in our language “ne goeien dreupel” :). Then 0,5cl of simple syrup, one dash of Luxardo, one dash of absinthe and two dashes of Jerry Thomas bitters. Well stirred over ice and strained and served neat, no garnish. This cocktail was everyone’s favourite. And I can see why…

Cheers!

More info on O’de Flander

 

Champagne bar is geen cocktailbar.

Als ik een nieuwe cocktailbar binnenstap, ben ik steeds geneigd om een Dry Martini te bestellen, maar toch aarzel ik steeds weer en zal eerder een Manhattan of een Old Fashioned nemen om de algemene kennis en kwaliteit van de bar af te toetsen. Deze laatste kan men minder gemakkelijk verprutsen, vind ik persoonlijk. Als je iets mis doet met een Dry Martini, is hij echt slecht en een slechte Dry Martini is heiligschennis.
Wat kan er nu mislopen aan drankje dat uit twee ingrediënten bestaat? Het antwoord is: verbazend veel.
Zaterdag besloten we om een nieuwe champagne en cocktailbar in de buurt te testen (De Milano, Keizersplein, Aalst). Hoewel gelokaliseerd in een oud statig herenhuis met voldoende potentieel, hadden ze qua inrichting toch wat de bal misgeslagen. Waar lounge staat voor rust, ontspanning en een statige, maar huiselijke sfeer, was dit vrij kitscherig, op het carnavaleske af (wat in een stad als Aalst misschien niet zo misplaatst is). Goud, zwart en blauw waren de schreeuwerige hoofdkleuren in combinatie met een hoogglanzende zwarte tegelvloer. Gouden banken met onmogelijk hoge ruggen stonden tegen de muren. Een enorme reclame poster van Martini Brut omlijst met een barokke gouden kader, bedekte bijna een volledige wand. Op dat moment had ik moeten weglopen.
Na veel aarzelend getob over de verschrikkelijk beperkte cocktailkaart, besloot ik toch voor de Dry Martini te gaan. Waarschijnlijk omdat ze Angostura bitters bij de ingrediënten gezet hadden en hoewel ongebruikelijk doe ik dit ook af en toe met mijn huis-martini’s voor de extra smaaktoets en de prachtige “gouden” kleur die het drankje dan krijgt. De bestelling werd opgenomen en ik besloot om zelf niets te vragen qua voorkeuren, omdat men dan pas echt “à la façon du chef” krijgt.
Vanuit mijn zitplaats kon ik de daaropvolgende horrorfilm die zich achter de bar afspeelde min of meer volgen. De Bombay Sapphire werd verdronken in de Martini Bianco (niet eens Martini extra dry), de mengbeker werd op de shaker geploft en er werd drie keer mee geschud op een manier waarmee een normale mens even checkt of er nog melk in de fles zit. Ik haat geschudde Martini’s, ik ben James Bond niet. Vervolgens werd de mengbeker eraf gehaald en het goedje werd in een martiniglas gegoten, waarbij de barvrouw in plaats van een strainer haar vingers gebruikte om het ijs tegen te houden. Op dat moment greep ik naar mijn Gsm en typte zo vlug ik kon een bericht naar een vriend die ik nog had uitgenodigd om te beletten dat hij naar hier zou komen. Ondertussen zag ik hoe de Mai Tai van mijn vriendin vermoord werd met Amaretto, Grand Marnier en grenadine. Geen limoen te bekennen.
Na enkele minuten bereikten de drankjes onze tafel. Er dreven 5 dingen in mijn glas die niet in een Dry Martini horen. Drie ervan waren ijsblokjes, waarschijnlijk ontsnapt aan de fijne handjes van de dame achter de bar. De twee overige dingen waren zwarte strootjes, half afgeknipt. Geen olijf of citroenzeste te bespeuren, zelfs niet onder of naast het glas. Beteuterd staarde ik naar het waterachtige brouwsel. Het staarde droevig terug. Geen gouden kleur, dus ik neem aan dat ze de Angostura ook vergeten waren. Mijn vriendin klopte wat spottend op mijn schouder: “komaan schat, opdrinken, je hebt er voor betaald”.
Met tegenzin zette ik het brouwsel aan mijn lippen. Ik proefde enkel Martini Bianco en water. De Mai Tai smaakte naar fruitsap met grenadine.