Stanislav Vadrna en de Nikka Perfect Serve Wedstrijd

Wel, mocht je het nog niet weten het is volop wedstrijd seizoen in cocktailland. Diageo World Class, Bols Around the World, Nikka Perfect Serve, Thomas Henry, Disaronno Mixing Star, … noem maar op. Bartenders worden volop getest op hun vaardigheden en winnen of niet; elke deelname verhoogt hun wedstrijdervaring en stressbestendigheid.

De Belgische preselectie voor de Nikka Perfect Serve heeft een verrassend speciale wedstrijdformule. Dat hoeft de kenners niet te verbazen als iemand als Stanislav Vadrna in de jury zit natuurlijk.

Nikka Whisky
Nikka Whisky

De wedstrijd werd georganiseerd door de mensen van De Nectar en had plaats in de Jigger’s. Het werd algauw gezellig krap in de Gentse speakeasy wanneer het grootste gedeelte van de Belgische Cocktailscene erin geschoenlepeld werd. De dag werd geopend door een workshop van Stanislav. Deze Slovaakse bartender-boeddhist heeft in zijn carrière al heel de wereld afgeschuimd en deelt zijn hospitality filosofie via zijn Analog Bartending Institute.

"Houtza!"
“Houtza!”

De workshop was geweldig! Het belang van lichaamstaal in een cocktailbar, zowel van bartender als van klant. En niet op een droge, saaie manier zoals je soms wel eens ziet, maar vol overtuiging, recht van het hart. Als bartender moet je een klant kunnen analyseren nog voor je er een woord mee gewisseld hebt en evenzeer moet je zelf een eerste positieve indruk maken tegenover de klant (ook al kan het soms je dagje niet zijn). Hoe kan je je charisma, kracht en passie uitdrukken zonder een woord te zeggen. Dat alles werd vakkundig uit de doeken gedaan door de meester in zijn aloha-hemd. Dit alles begeleid door veel “houtza’s” natuurlijk. Ik dacht eerst dat het een Slovaaks woord was, maar blijkbaar komt het uit Shrek. Een mens leert altijd bij.

Tijd voor de wedstrijd! De jury bestond uit: Ben Belmans, levende cocktail en spirits encyclopedie en godfather van de Belgische cocktailscene, Sayumi Ohyama, Japanse schoonheid en Nikka afgevaardigde en tenslotte ikzelf. Stanislav fungeerde als observerend jurylid. De wedstrijd was ontworpen volgens de “ichi-go, ichi-e” filosofie (one moment, one encounter), als bartender heb je maar één moment, één kans om een goede indruk te maken. In dit geval dus: een rollenspel waarbij de jury 3 verschillende types van klanten moesten spelen. Ben moest de lastige klant spelen, een rol die hem op het lijf geschreven was. De man verdient een oscar (wel opletten voor typecasting ;)) en was verantwoordelijk voor meerdere liters zweet bij de deelnemers. Hij speelde de rol van een zakenman die net een succesvolle deal had afgesloten en wou dit vieren met een ‘custom tailored’ cocktail. Dat komt erop neer dat hij smaken, geur en uitzicht of type cocktail beschreef waar hij op dat moment zin in had en de bartender moet ‘on the spot’ daarmee aan de slag om een perfecte cocktail te maken naar de wensen van de klant (en met Nikka whisky uiteraard). Sayumi speelde een whiskyliefhebster die nog nooit gehoord had van Nikka whisky en bestelde steevast enkel whisky. Aan de hand van haar beschrijving moest de bartender de juiste soort Nikka serveren en niet enkel de soort, maar ook de manier waarop, over ijs, puur of Mizuwari ( “gemengd met water” een Japanse traditionele manier om spirits te drinken, bijvoorbeeld bij de maaltijd). Ikzelf was een zakenman (uit Parijs blijkbaar) die dringend naar een vergadering moest en toch de nood zag om zich eerst wat moed in te drinken. Ik moest dus telkens de signature cocktail bestellen en ondertussen de bartender opjagen. Ik heb daarin niet overdreven, want de bartender had immers al genoeg te verduren van die andere zakenman🙂 Het leverde alleszins enkele hilarische scenes op.

Sayumi Ohyama, myself and Ben Belmans
Sayumi Ohyama, myself and Ben Belmans

De deelnemers waren Jesse Den Dulk (Jigger’s), Tom Neijens (Old Fashioned), Ran Van Ongevalle (BAAR), Steve Okhuysen (Old Fashioned), Dries Botty (L’Apereau), Dieter Van Roy (Josephine’s), Jef Berben (El Jefé’s), Ben Wouters (Volta) en een enthousiaste bartender uit het Brusselse (ik ben zijn naam vergeten). Ik was heel erg benieuwd.

Jureren is vermoeiend en moeilijk, meer nog dan ik verwacht had. Je moet continue in je rol blijven, maar ondertussen ook op alle andere dingen letten: serveertechnieken, communicatie met de klant, juist antwoorden op de vragen, keuze van de cocktail en natuurlijk de smaak, etc, etc… Ondertussen moet je een 18-tal cocktails proeven, waardoor het palet van je tong toch redelijk verdoofd geraakt op het einde. Ik ga niet in detail treden en elke cocktail of kandidaat beschrijven, maar wel enkele hoofdconclusies.

"Huh?"
“Huh?”

Wat duidelijk naar voren kwam was een zeker gebrek aan productkennis (dat eiland heet dus Hokkaido ;)). Wanneer je aan een wedstrijd van een specifiek merk deelneemt wordt er verwacht dat je er voldoende kennis van neemt. Zenuwen spelen zeker een rol, maar dat mag geen excuus zijn. Je weet dat je zenuwen zal hebben, sowieso.

Having fun
Having fun

Het verhaal achter je signature cocktail is ook heel belangrijk. Je verkoopt een cocktail niet door enkel te vertellen wat er inzit en hoe dat smaakt. Er bestaat immers een dikke kans dat meer dan de helft van je cliënteel geen jota snapt van wat je aan het zeggen bent. Het klinkt bijvoorbeeld als volgt: “rum zelf gespiced met kwekelkruid en snorrelbezen, sap van verse skadriljoen, een tinctuur op basis van jabberwokies en drommelgras, plus enkele dashes Jackie Chan bitters”.

Het klinkt heerlijk, maar de klant kan er zich weinig bij voorstellen.

Met het verhaal achter jouw inspiratie voor de cocktail zal de klant dan hopelijk wel kunnen relateren. Het moet een beeld en sfeer oproepen waarbij de klant onbewust een smaakverwachting gaat koppelen aan de cocktail. De cocktail moet quasi het hoofdpersonage zijn in een verhaal, waar de klant zich mee kan identificeren (of profileren). Als ik bijvoorbeeld een Japanse cocktail zie staan, wil ik een verhaal horen over Godzilla, samoerai, ninjas,  geisha’s en iets raar met tentakels…maar dat kan aan mij liggen natuurlijk.

Inspiring coaster, don't you think?
Inspiring coaster, don’t you think?

Hetzelfde principe geldt in mijn ogen ook voor de “perfect serve” van iets. Het draait hier niet enkel om een perfecte, verrassende en prachtig uitgebalanceerde cocktail met een originele combinatie van ingrediënten en smaken, maar ook hoe je hem opdient. Daar had Jesse onmiddellijk in overtuigt met zijn Mizuwari en het leverde hem ook een eerste plaats op, hoewel het een bikkelharde strijd was tussen hem en Jef.

Mizuwari Perfect Serve
Mizuwari Perfect Serve

Maar hey! Uiteraard is dat niet zo vanzelfsprekend met Statler en Waldorf aan je bar, vergezelt van een charismatische Japanse dame. Ik heb zelf veel bijgeleerd en vond het een fantastische dag met een bonte verzameling aan superdrankjes! Keep on raising the bar, boys. Houtza!

Perfect Spirit
Perfect Spirit

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s