VENUEZ13: twee dagen high-end hospitality op de meest indrukwekkende spirits en cocktailbeurs van de Benelux.

The Cocktail Nation ging naar VENUEZ13 en zag dat het goed was. Een verslag van indrukken.
 

Dag 1

Aangekomen in het zonnige Antwerpen besloot ik eerst in te checken in het Sir Plantin Hotel om wat overtollige bagage te dumpen. Daar bleek dat ze mijn reservatie een dag te vroeg hadden geboekt. Dat begon goed. Gelukkig kon ik bewijzen dat dat hun fout was en na vijf minuten geratel op een computer beloofde de receptioniste met een ietwat geforceerde glimlach dat alles in orde was.

Een kwartiertje later zat ik al in de VENUEZ-taxi op weg naar het event. Naast mij zat niemand minder dan Darcy O’Neil, de bekende Canadese chemicus/bartender/blogger die een lezing ging geven over soda water en cocktails naar aanleiding van zijn boek ‘Fix the Pumps’. De man zag er rustig uit, heel rustig, té rustig eigenlijk. Jetlag misschien. Ik daarentegen, was zo enthousiast als een kind dat een cadeautje mag uitpakken.

inkom

De inkom zag er goed uit: bevallige dames, getooid in hoge hoed, stonden achter oude piano’s die dienst deden als ontvangstbalie. Nice touch! Veel volk, effe aanschuiven, maar alles liep vlot. Ik kreeg een programmakrantje en kwam in de “Jazzterfield” terecht. Een ruimte die ze geslaagd hadden omgetoverd tot pianobar/lounge volgestouwd met – u raadt het al – Chesterfield zetels. Ik eiste er onmiddellijk eentje op en bladerde als bezeten door het programmaboekje op zoek naar mijn artikel over cocktailtrends in 2013. Bladzijde 2, zeer goed. Geen foto; misschien maar best zo. Nu maar hopen dat het gelezen zal worden.

De eerste sessie van de Barshow was reeds begonnen. Vlug daar naar toe. De ruimte zat stampvol, gelukkig had presentator Ben Belmans nog een laatste vrije stoel gevonden. Ik zat neer, doch nog voor mijn rug de leuning kon aanraken, kreeg ik al een shotje Mezcal aangeboden. Dat was immers het onderwerp van de eerste lezing. Carina Soto Velazquez en Maria Boucher kwamen er uitleggen wat Mezcal wel en niet is. “I’m not a headache and I’m not a Margarita,” zo luidde de titel en het vat ook goed de boodschap samen.

carinasoto

Vergeet dus het zout-en-limoenbijten ritueel, kwak die handel niet in één keer achterover en gebruik geen shotglas. “We drink it straight from the bottle,” vertelde Carina en ze staafde dit onmiddellijk met enkele interessante foto’s. Dat raden we zelf niet aan. Proef het, degusteer het zoals een goede whisky. Mezcal is zeer lekker, very smokey. Het is een ‘acquired taste’, dat misschien wel, maar het is het waard om te leren ontdekken en heel interessant voor cocktails – niet alleen Margarita’s.

Mezcal is een 100% artisanaal product, er komt geen machine aan te pas. Daarbij komt nog dat het gemaakt wordt van het hart van de agave plant en het duurt ongeveer 7 jaar eer zo’n plant volwassen is. U kan zich al beginnen voorstellen wat voor een hels karwei het is om een continu aanbod van flessen te genereren. Het unieke proces brengt ook met zich mee dat elke fles een tikkeltje anders smaakt. Ok, het is duur, maar je krijgt er wel een uniek en zeer lekker product voor in de plaats.

Next up was Alfred Cointreau die de geschiedenis van de Cointreauclan uit de doeken kwam doen – wat we persoonlijk niet zo boeiend vonden – en uitleg gaf over de productiewijze van de triple sec – net iets interessanter. Leuk om weten is dat Cointreau het allereerste reclamefilmpje ooit maakte. Het is best een grappig filmpje: Pierrot (je weet wel die witte clown)bestelt iets in een bar en lust het niet. De barman geeft hem dan maar Cointreau en prompt krijgt Pierrot een visioen van een dame die zich aan het uitkleden is. We onthouden hier vooral uit dat hallucinogene, libidoverhogende middelen in de 19e eeuw best ok waren. Fast forward naar de 21e eeuw en Cointreau heeft Pierrots droom waar gemaakt door de clown te schrappen en Dita Von Teese in te huren als boegbeeld van het merk. Nice move, Alfred! Wat we ook onthouden is dat de Cointreauclan een soort appelsientovenares in dienst heeft, die op zicht kan onderscheiden wat een goede of een slechte appelsien is.

slechte appelsien
slechte appelsien

Samen met enkele bartenders gingen we de Da Da Gin bar bezoeken. Ik vroeg mij terstond af waar de naam vandaan kwam. Mijn hoofde ploegde zich door een aantal mentale beelden van wat een Dadaïstische cocktail zou moeten voorstellen. Mijn lichaam baande zich een weg naar de bar, G&T is populair, maar dat wist u waarschijnlijk al. Of lag de grote massa volk misschien aan het feit dat niemand minder dan Dieter Van Roy de Gin Tonics maakte. Uit het gamma was er één gin die ik nog niet geproefd had: Oxley Gin. Best lekker.

Badadzjingbar!
Da Da Gin Bar

Wat hier ook meteen opviel was de vormgeving van de bar: een lekker sober retro gevoel met opvallende accenten. Het opvallende accent hier waren een hele reeks (lege) ginflessen die aan dikke henneptouwen boven de toog hingen. Nog meer opvallend was het moment toen één van die opvallende accenten plots besloot om neer te vallen. Op de toog. Ik denk dat de bartender in één klap 5 jaar ouder geworden is. Er was plots meer plaats om te bestellen en de Da Da Gin Bar werd passend herdoopt tot de Badadzjing! Bar. Op naar het volgende onderdeel van de Barshow.

Giuseppe Gallo, Global Brand Ambassador van Martini en Italiaan, kwam uitleg geven over wat vermouth is. “The Truth About Vermouth,” was de titel van zijn cursus. Lees dat even met een Italiaans accent en uw dag kan niet meer stuk. Deze lezing was verplichte kost voor elke beginnende bartender vond ik. De meeste mensen kennen Martini wel, maar weten niet dat het een vermouth is, laat staan dat ze weten wat een vermouth is. Vermouth is een versterkte wijn, gearomatiseerd met verschillende kruiden, boomschors en suiker of karamel. Er werden geurdozen rondgedeeld met de verschillende kruiden en een vrijwilliger mocht zelf vermouth maken on stage. Als voorbeeld cocktail werd een Hanky Panky rond gedeeld, gemaakt met Fernet van het merk Martini zelf. Bijzonder interessant. Verrassend genoeg vermelde Giuseppe Gallo ook de 200ste verjaardag van Noilly Prat, een Franse vermouth en een van mijn persoonlijke favorieten in Dry Martini’s.

Op naar de Boom Boom Burger Room. Ja dat heette echt zo. Wat verwacht u zelf als u die naam leest? Een of andere disco-frituur waar je op keiharde beats prefab fast food naar binnen werkt, dacht ik. Nu dat was buiten de mensen van Puresang en Stuart Catering gerekend.

Mmm, fresh meat!
Mmm, fresh meat!

Prachtig interieur, dezelfde lijn doorgetrokken als de Badadzjing! Bar met de opvallende accenten. Dat deed er mij aan denken, mochten die koeien op de achtergrond ook besloten hebben naar beneden te vallen, was de naam héééél goed gekozen. Helaas dat plezier werd ons niet gegund. Zelfs niet één Boem! Die hamburgers waren top, een overdonderend succes. High end hamburgers; er zat zelf een bij met foie gras. Blijkbaar kent de hamburger een grote revival en hippe hamburger restaurants zijn een trend aan het worden. In Stockholm was dit blijkbaar al een tijdje zo, maar dichterbij kennen we in Amsterdam ook The Butcher en zelfs in ons eigen Aalst is er de Deluxe Burger. Een trend om een oogje op te houden.

Ik wou net naar een volgende stand gaan kijken toen Jan Van Ongevalle zich opeens door de menigte probeerde te murwen, daar moeilijk in slaagde, en vanop twee mensen afstand zei: “ je moet meekomen, Malacca.” Dat laatste had hij gefluisterd. Met een samenzweerderige glimlach draaide hij zich om haastte zich naar de Diageo stand. Ik volgde gezwind. Malacca is geen Hebreeuwse belediging, zo blijkt, maar wel een gin. En wat voor één!

Tanqueray Malacca is een gin die in 1997 op de markt kwam. Veel te vroeg om van de Gin Tonic gekte te kunnen meegenieten. De Malacca werd dus algauw in 2001 aan het kruis genageld. Maar enkel om te herrijzen op 12/12/2012 en in België voor het eerst op VENUEZ13. Wie nog een flesje wil moet zich trouwens haasten, er zijn er immers wereldwijd maar 30.000 van beschikbaar, waarvan 700 voor België.

Haaaaleluja!

Antoine Ghyselen van Diageo maakte plechtig de eerste Belgische fles open en liet iedereen proeven. Fantastisch, een ietwat ‘nattere’ gin met een heel lichte fruittoets. Lekker om puur te drinken of in een Dry Martini met wat Grapefruit Bitters. Ik zou hem niet gebruiken voor G&T’s mee te maken, hoewel we dat ook geprobeerd hebben en het is ons zeker niet misvallen. Zeker niet. Dus als je in een bar komt en je ziet Malacca staan, ga ervoor! Zijn hemelvaart zal immers niet lang meer duren.

Tijd voor een nieuwe sessie van de Belgian Barshow met Nederlands toptalent Fjalar Goud. De beste bartender van onze noorderburen en op de Diageo World Class van 2012 gekroond tot beste bartender van Europa. Fjalar was een designer voor Porsche, maar vond daar zijn ding niet in. Hij besloot toen maar bartender te worden. Dit werd niet in dank aangenomen door zijn familie, maar uiteindelijk bereikte hij dan toch de top. Je moet maar durven. Hij gaf ons op de sessie enkele goede tips mee over hoe je om moet gaan met zo’n prestigieuze wedstrijd als de Diageo World Class.

Martini pakte uit met een heuse burlesque tent in de Good Girls Bar. Niet toevallig recht tegenover het Hamburger Restaurant: van ‘buns & burgers’ naar ‘bums & boobies’ (bum als in kontje, niet zwerver). Alweer een keileuk interieur vol antieke zetels overtrokken met jeansbroeken en grote rode vogelkooien waarin af en toe schaars geklede knappe dames vertoefden. Ik heb er niets gedronken, maar wel mijn ogen de kost gegeven.

burlesquebar
Mmm, fresh meat!

Een leuke verrassing was de Cécémel stand, alweer prachtig vormgegeven trouwens met twee enorme bruine koeien. Niemand minder dan Marco ‘Le Magicien’ Mathieux stond er cocktails te maken. Met wat op het eerste gezicht de gekste ingrediënten lijken slaagt die kerel er toch steeds weer in om interessante cocktails te creëren. Ik geloof dat er in de mijne mezcal, limoen, zout en chokomelk zat. En jawel hij was lekker, niet iets om elke dag te drinken, maar toch je moet er maar opkomen.

cecemel

We gingen verder met Chase Gin te proeven. Lekker fris, ideaal om te mixen, maar ik zou hem niet zo zeer puur willen drinken. Verder was er de Spring Gin van Manuel Wouters, een gin met een vrij dominerende pepersmaak. Leek mij zeer goed om Gin Tonics mee te maken. Je kon kiezen uit een klein flesje of een iets minder praktische grote apothekerfles van 2 liter.

Zo kwamen we aan het einde van dag 1. Doordat er zoveel te doen was, heb ik wel spijt de debatten gemist te hebben. blijkbaar was het debat over de Black Box zelfregistrerende kassa zeer zeker de moeite.

Conclusie van dag 1:

Ik neem mijn hoed af voor de mensen van Puresang. De vormgeving was zeer geslaagd. Misschien zou ik in het vervolg de DJ/radioman niet meer zo dicht bij de Barshow ruimte zetten. Het stoorde enorm en ik denk dat de meeste lezers zonder stem terug naar huis gegaan zijn. Ofwel moet er in de toekomst een sluis gemaakt worden met geluidswerende doeken. Ook de Carlsberg stand die blijkbaar elke uur Nieuwjaar vierde of zoiets zorgde voor nogal wat geluidsoverlast.

De Belgian Barshow was zeer goed, kudos naar Ben Belmans, Nine-X en VENUEZ.

Heel veel lekkere gins, maar ik begin zo stilaan “over-ginned” te geraken. Nee, dat is niet waar. Het is eerder dat ik de G&T een beetje beu ben. Tijd dat al die andere lekkere gin cocktails ook eens zo’n gekte mogen meemaken. Begrijp me niet verkeerd de G&T is zeer lekker natuurlijk, maar er bestaan ook nog andere dingen.

Stay tuned voor het verslag van dag 2 met superworkshops, speakeasy’s, verdachte cocktails, Fever Tree en een opgezette leeuw…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s