De Legendarische Dry Martini: mythe of werkelijkheid?

“When that shark bites, with his teeth dear… “

Ik geef toe, ik heb het moeten léren drinken, maar nu is het al enkele jaren mijn favoriete aperitief. Zodanig dat de oerkreet “martini tiiiiiiiime” een ingeburgerd begrip is bij ons thuis. Meestal in het weekend, wanneer je even moet wachten tot je eten is gaar gesudderd.

Het drankje heeft iets magisch; ik ken geen twee ingrediënten die zich zo goed laten huwen dan gin en vermouth. Een Dry Martini maken kent een langzaam evoluerende ritualisering die te vergelijken valt met een Japanse theeceremonie als het ware. Buigen in de richting van Frankrijk, een zonnestraal voorzichtig door de fles vermouth laten vallen, roeren in wijzerzin met een zilveren lepel terwijl je “Mack The Knife” neuriet, het zijn maar enkele voorbeelden. (Dat laatste doe ik zelf eigenlijk. Het is instinctief, ik weet niet hoe het komt…neurotisch is misschien een beter woord).

Het is een toverdrankje dat snel en effectief alle fronsen en plooien gladstrijkt. Net zoals bubbels, maar de Martini is nog meer dan dat, het klaarmaken van het drankje op zich heeft al een helend effect. En ik ben niet de enige rare persoon die er zo over denkt:

Shaken but not stirred: How to make the best dry Martinis

You can no more keep a Martini in the refrigerator than you can keep a kiss there.The proper union of gin and vermouth is a great and sudden glory; it is one of the happiest marriages on earth and one of the shortest-lived. The fragile tie of ecstasy is broken after consummation and there can be no remarriage.” Bernard De Voto

The cocktail is never merely a drink. It is one of those elegant symbols where the very sight of it means something, and the more you think about it, the more aspects you discover that relate to everything: the balance of ingredients, the pursuit of the perfect mixture, etc..” Glenn 1994

The cult of the cocktail is a successful religious ceremony transformed into a secular rite. The bartender is the high priest, the drink is the sacramental cup, and the cocktail lounge is akin to a temple or cathedral that uses lights, music and even ceiling fixtures to reinforce moods of comfort and inspiration.” Lanza 1997

…There is something about a Martini, ere the dining and dancing begin, and to tell you the truth, it’s not the vermouth – I think perhaps it’s the gin.” Ogden Nash

The Dry Martini is the USA’s most lethal weapon” Nikita Kroesjtsjov

Hearts full of youth, hearts full of truth, six parts gin to one part vermouth!” Tom Lehrer

“You have the cool, clear eyes of a seeker of wisdom and truth, yet there’s the slam-bang-tang reminiscent of gin and vermouth.” Frank Loesser

Vloeibaar Modernisme

Vloeibaar Modernisme, dat is de Dry Martini in mijn ogen, net zoals M. Rudin het zo mooi zegt:

…powerful yet understated, with both guts and grace, tough yet elegant, spare and simple, yet suggesting great complexity. Combining energy and austerity, power and subtlety, urbanity and sophistication, all in a sexy, elegant simple, streamlined package, the martini is the essence of modernism in drinkable form.” Rudin

Het was ook de lievelingscocktail van Mies van der Rohe.

One cocktail to rule them all?

Maar 100 jaar verafgoding  (met pauzes) heeft iets raar gedaan met de cocktail. Hij heeft status gekregen, je profileert je met die status door ervan te drinken (een echt toverdrankje als het ware). De aard van het beestje ( de mens, niet de cocktail) wil dat men zich ook profileert als individu en niet alleen als groep. Volgens mij persoonlijk, is dat één van de onderliggende redenen ( samen met smaken die veranderen) waarom de Dry Martini een evolutie kende van bij oorsprong zoet te zijn, naar droger en droger, tot er enkel bijna (bijna!) gin overbleef.

Ik dacht dat de ‘dry’ in dry martini wou zeggen: ‘minder zoet’. Maar uiteindelijk is het volgens sommigen: ‘met een minimum aan vermouth’. Het ene spreekt het andere niet tegen natuurlijk, maar het is wel verwarrend, zeker als je een ietwat zoetige gin gebruikt.

De Dustbowel Martini

De queeste naar de perfecte martini is bekend, maar de queeste naar de droogste martini is daar een subplot van geworden dat een eigen leven is gaan leiden. En beide queestes zijn naar mijn eigen persoonlijke bescheiden mening nogal nutteloos. Dé perfecte Martini bestaat niet, denk ik, tenzij   de perfecte martini voor jou persoonlijk, de beste verhouding naar jouw eigen smaak. En de “droogste” Martini’s zijn eigenlijk bijna pure gin.

Enkele satirische quotes uit de populaire cultuur:

I’d like a dry martini, a very dry martini. A very, very dry, arrid, barren, desiccated, veritable dustbowel of a Martini. I want a Martini that would be declared a disaster area. Mix me just such a Martini.” M*A*S*H

Manhattan. And kick the vermouth to the side with a steel-toe boot!” Ron Burgundy, Anchorman (het gaat hier om een Manhattan weliswaar)

De Frostbite Martini

Er is echter nog een subqueeste aan de gang door heel wat Martini-pelgrims. Blijkbaar moet hij ijs, ijs, ijs, ijskoud zijn. Ik heb al Martini’s gedronken waarbij mijn lippen spreekwoordelijk aan mijn glas bleven kleven. Als je het glas dicht genoeg bij je mond houdt, zie je je adem. Ik had schrik om te toosten, uit vrees dat het glas zou breken. Als je één slokje geproefd hebt, zeg je niet “mmmm, lekker”, maar maak je een geluid dat eerder iets weg heeft van een stervend paard.

Persoonlijk heb ik dat niet graag; ik vind dat er iets aan ontbreekt. Ik verlies de verschillende aroma’s en een groot deel van de smaak. Ze worden verdoofd door de koude of zoiets.

Ik heb mijn Martini graag koel en fris net zoals de temperatuur van een champagne, maar niet kouder dan dat. Ik heb barmannen zien Martini’s roeren terwijl de ijsblokken uit hun overvolle mengbeker wegsprongen als een popcornmachine.

Het zal wel puur persoonlijke smaak zijn, maar dat moet ik niet. Eigenlijk net zoals ik geen frozen daiquiris lust. Eet dan gewoon sorbet.

Mijn banale huismartini blijft gewoon:

7 cl Bombay Sapphire

2 cl Noilly Prat

En in de cocktailbars probeer ik graag eens een gin of vermouth die ik nog niet geproefd heb.

Aan de mensen die nog nooit een Dry Martini gedronken hebben: go for it! En als je na de eerste slok zegt: “beuuurk!”, drink dan nog eens, als je dan zegt: “mmmmnee.”, drink dan nog eens. En na de laatste slok bestel je waarschijnlijk nog één.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s