Cocktails in Cuba – No way Hemingway

De robijnrode Chevrolet uit 1953 boorde zich langzaam een weg door de tropische chaos van Havana; de zinderende hitte valt als een hete douche over je heen. Na 12 uur op de vlieger en 3 uur in de taxi, kan je maar aan één ding denken: “I need a drink”.

Cuba is het land van Mojito en Daiquiri, ze gieten het quasi over je heen.

Ik was op reis vertrokken met de naïeve gedachte dat het ook de beste zouden zijn.

Helaas.

Bij de eerste teleurstelling dacht ik: goh ja, misschien is het gewoon een toeristenval, wat ook deels waar is, maar toch zie je de Cubanen zelf ook in grote getale hun nationale cocktails drinken. Is de mojito echt Cubaans van oorsprong? Er kan over gedebatteerd worden. Eigenlijk was het een Brits middeltje tegen scheurbuik voor de matrozen op de Caraïben.  Voor het eerst gebruikt door Francis Drake, vandaar de oude naam voor het drankje “El Draque”. Aguardiente, guarapo (suikerrietsap), limoensap en munt. De oorsprong doet er eigenlijk niet toe en het brouwsel past ontegensprekelijk veel beter bij Cuba dan het koude, mistige Engeland.

Cubaanse mojitos zijn enorm waterachtig; je smaakt een beetje rum, suiker en een dubieuze vorm van limoensap. Er zit een takje munt in je glas ter versiering of om het gewoon te herkennen als zijnde een mojito. De munt zelf smaak je niet. De eerste keer denk je gewoon dat je de verkeerde bar bent binnen gestapt, maar algauw blijkt het gewoon echt zo te horen. Enkel in de (staats) yachtclub van Cienfuegos kregen we een mojito waar met liefde aan gewerkt was en daarbij heel lekker. Dat kwam waarschijnlijk ook omdat we quasi de enige klanten waren die avond.

Het blijft altijd persoonlijke smaak natuurlijk, maar ik vond de Daiquiris ook maar niets. Ze serveren ze steevast “frappe” – crushed ice en alles in de blender totdat je een soort sorbet drankje krijgt, heel verfrissend en smaakloos. Horden toeristen zwelgen het bij liters naar binnen.

Zo ook in de legendarische Floridita bar in Havana. 

Een prachtige bar, fantastisch etablissement met levensecht bronzen beeld van Hemingway aan de toog en een gigantische blender achter de toog die constant blijft draaien. Gelukkig is er een groepje muzikanten op elkaar gepakt naast de ingang. De salsa overstemt het monotone gedreun een beetje, het geluid deed denken aan een enorme malaria mug. De bar zit tjokvol toeristen, elke dag zijn dat de enige klanten (ik heb 2 dagen gecheckt), de prijskaart verklaart waarom: 6 CUC voor een cocktail is duur in Cuba.

Terwijl ik de cocktailkaart aan het doornemen was viel mijn oog op een andere Cubaanse uitvinding: de El Presidente. Rum, witte vermouth en marachino in dit geval (oorspronkelijk met curacao of cointreau, vergeet de grenadine), mijn vriendin ging voor een Manhattan met rum. De barman leek verheugd te zijn met onze keuze – kon hij eindelijk eens wat anders maken dan mojitos of “blenderquiris”. Het resultaat was verbluffend. Perfect geserveerd, perfect afgewerkt, heerlijk complex evenwicht van smaken, juiste temperatuur, veel meer waard dan 6 CUC. De Manhattan idem. Het was als het ware of de bar kreeg wat terug van zijn glorie uit de jaren dertig. Hij was zo lekker dat ik er drie van gedronken heb. Alle drie even goed.

Als je dus ooit in Havana terechtkomt, laat dan de in massa’s geproduceerde mojito’s en daiquiri’s voor wat ze zijn en kies eens iets anders of drink je rum gewoon puur met een lekkere Cohiba sigaar erbij.

Een gedachte over “Cocktails in Cuba – No way Hemingway”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s