De Amberlocky

Als je dan uiteindelijk een cocktail uitgedokterd hebt, waarvan je zelf vindt dat hij het waard is om verspreid te worden, dan moet het moeilijkste eigenlijk nog komen…het kind moet een naam krijgen.

En dan heb ik het niet over de gruwelijk beperkte marketing-creativiteit die grammaticale gedrochten als Cointreaupolitan en Caipiroshka uitbraakt, waarvan de naam al even slecht is als het recept.

Ergens zou men ernaar moeten streven om de naam een reflexie te laten zijn van de smaakbeleving die je ervaart als je je lippen aan het drankje zet. Gemakkelijker gezegd dan gedaan. 6 cl Bombay, 2 cl St. Raphael, 3 dashes Peychaud bitters en een marachinokers geven namelijk een nogal complexe smaakervaring. Toch ben ik tevreden over het resultaat en wou er een gepaste naam bij verzinnen. Ik probeerde eerst de eenvoudige manier: het goedje heeft een prachtige rode amberkleur en de oude Grieken noemden amber, elektron. Ik prutste dus wat met de naam elektron, elektrum, elektra, … maar alles gaf mij conotaties van stroomstoten en slechte kapsels uit de jaren 80. De cocktail is niet zo gruwelijk schokkend als dat.

Toen gooide ik het over een andere boeg. Mijn vriendin vindt het goedje bijzonder lekker, zo sterk zelfs dat het bijna haar nummer één, de Spritz, van zijn troon gestoten heeft. Misschien moest ik hem naar haar noemen? Ergens weet ik dat ze dat niet leuk zou vinden (ze is veel te bescheiden, ahum). Ze is wel de absolute “master of female intuition” (en niet “master of the bleeding obvious” zoals Basil Fawlty zou zeggen); haar sterk deductische eigenschappen hebben haar het koosnaampje “Locky” opgebracht (naar Sherlock). Dus mixte ik Locky samen met de kleur en het drankje was gedoopt: De Amberlocky.

De naam past eigenlijk bijzonder goed bij het karakter van het drankje: speels, frivool, complex en absoluut uniek. En als je er teveel van drinkt krijg je koppijn.

De naam deed mij ook denken aan een gedicht van Lewis Carrol uit “Through the Looking Glass” – Jabberwocky. En verrassend genoeg past het daar ook bij. Het is een gedicht met zelfverzonnen woorden uit de droomwereld van Alice (in Wonderland) over een monster dat gedood wordt door een kind. Het gedicht klinkt frivool en speels, maar is tegelijkertijd complex met een donkere bodem.

Alice zelf zegt er het volgende over: ‘It seems very pretty,’ she said when she had finished it, ‘but it’s rather hard to understand!’ (You see she didn’t like to confess, even to herself, that she couldn’t make it out at all.) ‘Somehow it seems to fill my head with ideas—only I don’t exactly know what they are! However, somebody killed something: that’s clear, at any rate’

Met de nodige humor en verbeeldingskracht zou je dit ook kunnen zeggen nadat je een Amberlocky gedronken hebt! 😉

Hopelijk vindt je de ‘zeste‘ leuk, schat!

Amberlocky:

  • – 6 cl Bombay Sapphire
  • – 2 cl St. Raphael
  • – 3 dashes Peychaud bitters

Roer ingrediënten over ijs in een mengbeker, strain en serveer in een gekoeld cocktailglas. Werk af met een Marachinokers en een citroenzeste.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s