Cafe Theatre Gent

Ik heb het hier over de lounge-bar natuurlijk, niet over het restaurant ernaast dat blijkbaar een voortreffelijke steak tartare serveert.

Het is moeilijk om een kwaliteits cocktail lounge te vinden in Gent. Begrijp me niet verkeerd, er zijn meerdere goede bars en trendy cafes die adequate fruitcocktails maken voor de overvloedig aanwezige studenten (met naar wat ik vermoed, een veel te lage glucose-spiegel), maar ik mis nog enkele leuke lounges (ofwel weet ik ze gewoon nog niet zijn). Praat me niet over dingen als de Belga Queen, ik heb het krocht drie keer bezocht en telkens kwam ik binnen met goede hoop die na enkele minuten vakkundig gekelderd werd wanneer ze het liquide gedrocht voor je neus zetten en het een “premium cocktail” noemen. Eenmaal wisten ze het verschil niet tussen een Americano en een Manhattan, ze voegden schande bij oneer door nog een poging te doen erover te discussiëren. Een volgende keer waren ze er in geslaagd (met opzet) om een hele appelsien uit te persen in mijn Old Fashioned en dan nog zonder te zeven. Toen ze informeerden of hij in de smaak viel, knikte ik beleefd ja, maar ik had als doelpubliek één van de meer exotische vleermuizen op deze planeet in gedachten. Jammer, want hun interieur is best ok, ik heb altijd al een zwak gehad voor chesterfieldzetels.

Cafe Theatre scoort heel goed op interieur (hoewel geen chesterfields). De lounge is niet te klein, maar ook niet te groot. Niet te licht of te donker. Modern en hip. De muziek is niet te luid, achtergrondmuziek zodat er rustig gekeuveld kan worden. Ik zit er graag en kan er gemakkelijk een tijdje blijven zitten.

Mijn vriendin bestelde vol enthousiasme een Manhattan, dat kent ze. Ik wees haar er op dat ze hem ‘perfect‘ serveren. Aha ideaal, antwoordde ze. Uit vrees dat ze me misbegreep legde ik uit dat hij dan gemaakt werd met gelijke delen rode en witte vermouth, in plaats van enkel rode vermouth. Een frons kroonde haar in de diepte starende blik en terwijl het rom-geheugen van haar smaakpapillen nog steeds aan het processen waren, cancelde ze de hele denkoefening met een ‘goh ja, dat zal wel lekker zijn’. Carpano Antica als rode vermouth en Noilly Prat als witte vermouth, ja dat zal wel lekker zijn.

En inderdaad, het was lekker. Geserveerd in een elegant glas met een brede citroenzeste (het aroma overheerste niet) en de smaak was in balans. Misschien een beetje té in balans, maar dat is vitten.

Het was de tweede keer dat ik de lounge bezocht dus ging ik voor de Dry Martini (met Monkey 47 gin). Bij mijn eerste bezoek had ik een Sazerac gevraagd ook al staat die niet op de kaart. De mixoloog van dienst moest het toen even opzoeken in een boekje. Aj. Hij liet weten dat hij geen Peychaud bitters had (nu wel, by the way). Aj. Ik liet weten dat hij dat mocht vevangen door Angostura bitters. Ik kreeg een drankje, geshaked – aj – zonder garnituur  – aj – en zonder ijsblokken – aj. Nadien hadden we een kleine discussie of een Sazerac nu wel of niet moet geschud worden; ik zou zeggen probeer het alletwee even en oordeel zelf. Nu ja, de mixoloog maakte het toen meer dan goed door een zeer goede Old Fashioned te maken (Maker’s Mark Bourbon), dus ik had er vertrouwen in dat ik nu een degelijke Dry Martini ging krijgen.

En hey, hij was zeker niet slecht! Uitgebalanceerd aroma, perfect geserveerd, mooie zeste, … Ik moest wel wat gaan zoeken naar de vermouth en vreesde even de beruchte Churchill Martini gekregen te hebben, maar uiteindelijk proefde ik toch een kleine toets Noilly Prat. Ik prefereer een 3:1 verhouding en geen 3: 0.1, maar dat is persoonlijke smaak natuurlijk. Net zoals de temperatuur van het drankje. Ik zag hoe de mixoloog tijdens de bereiding na het roeren even de lepel tegen zijn pols hield om te zien of het drankje koud genoeg was. Een gebaar waarvoor ik bijna een staande ovatie had gegeven. Het getuigt immers van liefde voor het vak, oog voor perfectie, respect voor de klant, panache, finesse, … Het blijft echter allemaal relatief: voor hem was het ok, voor mij was hij te koud. Ik meende bepaalde aroma’s te missen door de ijskoude temperatuur van het drankje. Een Dry Martini moet op dzelfde temperatuur geserveerd worden van droge witte wijn. Koud, maar niet ijskoud. Echter, nogmaals dat is allemaal heel relatief en smaakgebonden.

Ik besloot om af te sluiten met zijn Old Fashioned die ik al kende en heel goed vond. Toen de jonge, ietwat onervaren opdienster het drankje op mijn tafel zette, dacht ik even dat ze de mengbeker meegenomen had. Het glas puilde uit van de ijsblokjes en er stak nog een lepel in ook. Een eerste slok leverde me bijgevolg een kouwe neus en pijn in mijn linkeroog op. Je moet het drankje drinken zoals je het geserveerd krijgt, zeg ik altijd. De enige functie die ik voor de lepel kon verzinnen, was om het teveel aan ijsblokjes uit mijn glas te vissen – wat overigens attent zou geweest zijn van de mixoloog om daar aan te denken. Ware het niet dat er geen enkel ander recipient op tafel stond om de overbodige ijsblokjes in te doen. Ik bedwong mijn kinderlijk enthousiasme om ze één voor één weg te schieten met het lepeltje.

Conclusie: Cafe Theatre is een goede lounge, waar je gerust enkele uurtjes kunt vertoeven zonder tijdsbesef. Ze serveren heel deftige cocktails (zijn Flying Peppa is een aanrader voor smaakexplosieliefhebbers) en ik zal er zeker terugkomen. http://www.cafetheatre.be/

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s