Even geen cocktails, maar wel schermsport

In het begin snapte ik niet veel van de schermsport. Je zag twee mensen in een belachelijk wit pakje op elkaar afstormen. Dan begonnen er lichtjes te branden en sirenes af te gaan en vervolgens duidde de scheidsrechter – op het eerste zicht willekeurig – iemand aan die het punt kreeg. Waar is de uitdaging dacht ik? Tot de schermers hun maskers afzetten en je hun gezicht zag. Ik denk niet dat er een woord bestaat om die gezichtsuitdrukkingen te beschrijven.

Het houdt het midden tussen totale uitputting, pijn, bevrijding en ultieme vreugde. Wetende dat een match maar 3 minuten duurt, verstond ik niet hoe men zo’n getormenteerde gezichtsuitdrukkingen kon tevoorschijn toveren. Een voetbalmatch duurt 90 minuten en de spelers zien er achteraf minder vermoeid uit. Het valt niet te begrijpen, tot jezelf op de piste staat. De uitdaging is enorm.

Tijdens de match verhoogt de druk exponentieel. Je denkt drie zetten vooruit om een samengestelde aanval uit te voeren, maar je tegenstander doet dat ook. Dat wil zeggen dat stap 2 en 3 eigenlijk stap 1 en 2 worden van jouw reactie op de analyse die je uitgevoerd hebt vanuit de reactie van je tegenstander op jouw eerste stap van je eerste drie zetten van je samengestelde aanval. Maar je tegenstander doet hetzelfde… En dit proces herhaalt zich steeds weer complementair totdat iemand 15 treffers gemaakt heeft of wanneer de 3 minuten verstreken zijn. Elke reactie moet doordacht zijn en uitgevoerd worden in een fractie van een seconde, anders verlies je. Vandaar de vreemde uitdrukking op het gezicht van schermers.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s