Champagne bar is geen cocktailbar.

Als ik een nieuwe cocktailbar binnenstap, ben ik steeds geneigd om een Dry Martini te bestellen, maar toch aarzel ik steeds weer en zal eerder een Manhattan of een Old Fashioned nemen om de algemene kennis en kwaliteit van de bar af te toetsen. Deze laatste kan men minder gemakkelijk verprutsen, vind ik persoonlijk. Als je iets mis doet met een Dry Martini, is hij echt slecht en een slechte Dry Martini is heiligschennis.
Wat kan er nu mislopen aan drankje dat uit twee ingrediënten bestaat? Het antwoord is: verbazend veel.
Zaterdag besloten we om een nieuwe champagne en cocktailbar in de buurt te testen (De Milano, Keizersplein, Aalst). Hoewel gelokaliseerd in een oud statig herenhuis met voldoende potentieel, hadden ze qua inrichting toch wat de bal misgeslagen. Waar lounge staat voor rust, ontspanning en een statige, maar huiselijke sfeer, was dit vrij kitscherig, op het carnavaleske af (wat in een stad als Aalst misschien niet zo misplaatst is). Goud, zwart en blauw waren de schreeuwerige hoofdkleuren in combinatie met een hoogglanzende zwarte tegelvloer. Gouden banken met onmogelijk hoge ruggen stonden tegen de muren. Een enorme reclame poster van Martini Brut omlijst met een barokke gouden kader, bedekte bijna een volledige wand. Op dat moment had ik moeten weglopen.
Na veel aarzelend getob over de verschrikkelijk beperkte cocktailkaart, besloot ik toch voor de Dry Martini te gaan. Waarschijnlijk omdat ze Angostura bitters bij de ingrediënten gezet hadden en hoewel ongebruikelijk doe ik dit ook af en toe met mijn huis-martini’s voor de extra smaaktoets en de prachtige “gouden” kleur die het drankje dan krijgt. De bestelling werd opgenomen en ik besloot om zelf niets te vragen qua voorkeuren, omdat men dan pas echt “à la façon du chef” krijgt.
Vanuit mijn zitplaats kon ik de daaropvolgende horrorfilm die zich achter de bar afspeelde min of meer volgen. De Bombay Sapphire werd verdronken in de Martini Bianco (niet eens Martini extra dry), de mengbeker werd op de shaker geploft en er werd drie keer mee geschud op een manier waarmee een normale mens even checkt of er nog melk in de fles zit. Ik haat geschudde Martini’s, ik ben James Bond niet. Vervolgens werd de mengbeker eraf gehaald en het goedje werd in een martiniglas gegoten, waarbij de barvrouw in plaats van een strainer haar vingers gebruikte om het ijs tegen te houden. Op dat moment greep ik naar mijn Gsm en typte zo vlug ik kon een bericht naar een vriend die ik nog had uitgenodigd om te beletten dat hij naar hier zou komen. Ondertussen zag ik hoe de Mai Tai van mijn vriendin vermoord werd met Amaretto, Grand Marnier en grenadine. Geen limoen te bekennen.
Na enkele minuten bereikten de drankjes onze tafel. Er dreven 5 dingen in mijn glas die niet in een Dry Martini horen. Drie ervan waren ijsblokjes, waarschijnlijk ontsnapt aan de fijne handjes van de dame achter de bar. De twee overige dingen waren zwarte strootjes, half afgeknipt. Geen olijf of citroenzeste te bespeuren, zelfs niet onder of naast het glas. Beteuterd staarde ik naar het waterachtige brouwsel. Het staarde droevig terug. Geen gouden kleur, dus ik neem aan dat ze de Angostura ook vergeten waren. Mijn vriendin klopte wat spottend op mijn schouder: “komaan schat, opdrinken, je hebt er voor betaald”.
Met tegenzin zette ik het brouwsel aan mijn lippen. Ik proefde enkel Martini Bianco en water. De Mai Tai smaakte naar fruitsap met grenadine.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s